Ομιλία του Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, κατά την κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

 Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ζήτησα να κάνω μία σύντομη παρέμβαση, διότι πιστεύω ότι έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό το γεγονός ότι επιλέχθηκε η σημερινή ημέρα η 8η του Μάρτη, που είναι η ημέρα που γιορτάζουμε όχι την ημέρα της γυναίκας γενικά, αλλά τους αγώνες, τις διεκδικήσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη σε όλο τον κόσμο, προκειμένου να φέρουμε πιο κοντά το όραμα της ισότητας των δύο φύλων.

Θεωρώ, λοιπόν, ιδιαίτερα συμβολικό το γεγονός ότι επιλέχθηκε αυτή η ημέρα για την κύρωση της Σύμβασης που αφορά την αντιμετώπιση της βίας και επιτρέψτε μου να πω δύο λόγια για τη σημερινή ημέρα.

Η 8η του Μάρτη καθιερώθηκε διεθνώς ως «Ημέρα της Γυναίκας» με απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών πριν από 43 χρόνια.

Η συγκεκριμένη ημερομηνία επιλέχθηκε όχι τυχαία, αλλά για να τιμήσει τους αγώνες των εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, που το 1857 κατέβηκαν σε μαζική απεργία ζητώντας ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς.

Στα οικονομικά αιτήματα των εργαζόμενων γυναικών θα έρχονταν πολύ σύντομα να προστεθούν και τα πολιτικά αιτήματα με πρώτο και κύριο το αίτημα για το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες.

Από τότε η υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης κερδίζει διαρκώς έδαφος και η 8η Μαρτίου είναι μια μέρα που πρέπει να μας θυμίζει τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά επιτεύγματα που κατακτήθηκαν για λογαριασμό του γυναικών όλου του κόσμου μέσα από σκληρούς και επίμονους αγώνες.

Όμως, οι σύγχρονες κοινωνίες, ακόμη και οι πιο προοδευτικές, απέχουν πάρα πολύ απ’ αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πλήρης ισότητα των δύο φύλων και οι τεράστιες ανισότητες που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο κόσμο αφορούν, βεβαίως, και την θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία.

Μπορεί, λοιπόν, τα προβλήματα που σχετίζονται με το γυναικείο ζήτημα να μην είναι τα ίδια σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη, να μην είναι τα ίδια σε Βορρά και Νότο, σε μητροπόλεις και την περιφέρεια, στις αναπτυγμένες και τις αναπτυσσόμενες περιοχές του πλανήτη, ωστόσο, ο γενικός κανόνας υπάρχει και ισχύει παντού. Η εδραιωμένη διάκριση σε βάρος των γυναικών τις κάνει να βιώνουν με διπλό τρόπο τα κοινωνικά προβλήματα, είτε τα προβλήματα αυτά αφορούν την πείνα, τη φτώχεια, την έλλειψη πρόσβασης σε βασικά αγαθά, είτε είναι ο πόλεμος και η βία, ο αναλφαβητισμός και οι κάθε είδους προκαταλήψεις, είτε είναι η ανεργία και η κοινωνική επισφάλεια.

Ακόμη και στις κοινωνίες που βρίσκονται πιο μπροστά στον τομέα αυτό, η απουσία ίσων ευκαιριών, οι μισθολογικές ανισότητες, οι διακρίσεις στο χώρο της εργασίας και την κοινωνική ζωή, η σεξουαλική παρενόχληση, η αναπαραγωγή στερεοτύπων και ο σεξισμός, η λεκτική και η σωματική βία ακόμη και στο οικογενειακό περιβάλλον, είναι εδώ για να μας θυμίζουν ότι έχουμε ακόμη αρκετό δρόμο να διανύσουμε στο ζήτημα αυτό και ότι η σημερινή ημέρα δεν είναι καθόλου κατάλληλη για εμπορευματοποιημένους εορτασμούς με απουσία πολιτικού περιεχομένου, με απουσία κοινωνικού περιεχομένου.

Στη χώρα μας, την Ελλάδα, υπήρξε μια μακρά πορεία αγώνων, προκειμένου να κατοχυρωθούν δικαιώματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα. Χρειάστηκε να περάσει μισός αιώνας από τότε που η Καλλιρόη Παρρέν εκτοπίστηκε στην Ύδρα και η έκδοση της φεμινιστικής εφημερίδας που εξέδιδε απαγορεύτηκε μέχρι το 1952, οπότε και παραχωρήθηκε, επιτέλους, το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.

Θα πρέπει, όμως, να θυμίσουμε εδώ ότι πριν το 1952, το 1944 στις περιοχές της ελεύθερης Ελλάδας, στις απελευθερωμένες περιοχές της κατεχόμενης Ελλάδας, είχε προηγηθεί η ψήφος των γυναικών για την ανάδειξη της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, της γνωστής σε όλους μας ως Κυβέρνηση του Βουνού.

Η χώρα μας, αναμφίβολα, έχει κάνει έκτοτε πολύ σημαντικά βήματα, προοδευτικά βήματα στον τομέα της ισότητας, τόσο σε θεσμικό όσο και σε πολιτισμικό και κοινωνικό επίπεδο. Το Σύνταγμά μας αναφέρει ρητά ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, καθώς και ότι το κράτος μεριμνά για την άρση των ανισοτήτων που υφίστανται στην πράξη, ιδίως σε βάρος των γυναικών.

Οι αποστάσεις από τις πιο προωθημένες, στα ζητήματα αυτά, ευρωπαϊκές χώρες μειώνονται σταθερά τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, πρέπει όλοι να παραδεχθούμε ότι η κρίση που χτύπησε τη χώρα το 2010 και οι πολιτικές, καταστροφικές κατά την εκτίμησή μας, που υιοθετήθηκαν τα αμέσως επόμενα χρόνια χτύπησαν περισσότερο τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού, κατά συνέπεια χτύπησαν περισσότερο τις γυναίκες και διεύρυναν τις υπαρκτές ανισότητες.

Γι’ αυτό τον λόγο, εμείς, σήμερα, συνδέουμε άμεσα την προοπτική εξόδου της χώρας από την επιτροπεία, από τα μνημόνια και την επιστροφή στην κανονικότητα και στην ανάπτυξη με συγκεκριμένες θεσμικές πρωτοβουλίες για τη διεύρυνση και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών και για τον περιορισμό των υπαρκτών έμφυλων διακρίσεων, την εξάλειψη των υπαρκτών έμφυλων διακρίσεων, γνωρίζοντας, βεβαίως, ότι πρωταρχικής σημασίας ζήτημα προς την κατεύθυνση αυτή είναι το δικαίωμα σε μια σταθερή, μόνιμη και αξιοπρεπή εργασία.

Στο πλαίσιο της πολιτικής κατά των έμφυλων διακρίσεων, λοιπόν, κατατέθηκε στη Βουλή το σχέδιο νόμου για την κύρωση της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας. Η Σύμβαση αυτή αποτελεί ένα πολύ σημαντικό βήμα στην προσπάθεια του Συμβουλίου της Ευρώπης να εξασφαλίσει τον σεβασμό των δικαιωμάτων των γυναικών.

Επιτρέψτε μου να παραθέσω ορισμένα στοιχεία, τα οποία θα ξαφνιάσουν πολλούς από όσους βρίσκονται σε αυτή την αίθουσα και από όσους μας ακούν, διότι έχουμε την αίσθηση ότι η προοδευτική Ευρώπη, η φιλελεύθερη Ευρώπη, η Ευρώπη που έχει προχωρήσει μπροστά, που έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα, έχει καλύψει πολλά κενά, έχει καλύψει την απόσταση και θεωρούμε ότι έχει προχωρήσει και έχει επιλύσει ζητήματα που αφορούν στις ανισότητες. Ωστόσο, τα στοιχεία, τα οποία διάβασα σε μια πρόσφατη έρευνα του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, δείχνουν πως ακόμα και στην Ε.Ε. η κατάσταση σχετικά με τη βία κατά των γυναικών είναι πιο σκληρή απ’ ό,τι ίσως θα υποθέταμε ότι είναι.

Το ποσοστό των γυναικών που έχει πέσει θύμα σωματικής ή και σεξουαλικής βίας στην Ευρώπη, από την ηλικία των 15 ετών και άνω, είναι μια στις τρεις γυναίκες, 33%. Πρόκειται για 62 εκατομμύρια γυναίκες στην Ε.Ε.. Στην ίδια έρευνα, υπολογίζεται ότι 13 εκατομμύρια γυναίκες, σε διάστημα δώδεκα μηνών, είχαν βιώσει κάποιας μορφής ψυχολογική βία από έναν τέως ή νυν σύντροφο, όπως δημόσιο εξευτελισμό ή απαγόρευση εξόδου από το σπίτι. Τέλος, υπολογίζεται στην έρευνα ότι κάθε χρόνο πεθαίνουν 3.500 γυναίκες λόγω ενδοοικογενειακής βίας στις 28 χώρες – μέλη της Ε.Ε..

Η κύρωση της Σύμβασης αυτής, λοιπόν, δεν έχει μόνο έναν συμβολικό ρόλο και μια συμβολική αξία, αλλά ένα πολύ ουσιαστικό περιεχόμενο. Στοχεύει στη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την αντιμετώπιση και την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών και ιδιαίτερα της ενδοοικογενειακής στην Ευρώπη. Φανταστείτε, σε άλλα μέρη και μήκη και πλάτη του πλανήτη, τι ακριβώς συμβαίνει.

Να έρθω, όμως, σε αυτά που αφορούν στη χώρα μας.

Το Υπουργείο Εσωτερικών έθεσε, πριν από λίγες ημέρες, σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για την προώθηση της ουσιαστικής ισότητας των φύλων και την καταπολέμηση της έμφυλης βίας. Πρόκειται για μια σημαντική τομή για τη διεύρυνση των δικαιωμάτων των γυναικών και την καταπολέμηση, βεβαίως, των ανισοτήτων και της έμφυλης βίας.

Στο σχέδιο νόμου, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται ρυθμίσεις που αφορούν στην ενίσχυση της εκπροσώπησης των γυναικών στη Βουλή και στα όργανα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στην κατεύθυνση αυτή, προτείνεται η ποσόστωση των γυναικών στα ψηφοδέλτια των βουλευτικών και αυτοδιοικητικών εκλογών να αυξηθεί από το 1/3 που είναι σήμερα στο 40% επί του συνόλου των υποψηφίων.

Ακόμη, εισάγεται η έννοια της διάστασης του φύλου σε κάθε πεδίο της ασκούμενης πολιτικής, έτσι ώστε να υπάρχει συνεχής βελτίωση του σχεδιασμού και αξιολόγηση της προώθησης των θεμάτων ισότητας.

Η διάσταση του φύλου εισάγεται, επίσης, στους δημόσιους προϋπολογισμούς, στην ανάλυση, δηλαδή, κατά φύλο του προϋπολογισμού, στην υποχρέωση λογοδοσίας των δημόσιων αρχών για τις δεσμεύσεις τους σε ό,τι αφορά την ισότητα των δύο φύλων και βεβαίως, τα δημόσια έγγραφα.

Το πιο σημαντικό, όμως, αφορά την πρόληψη και την αντιπροσώπευση του φαινομένου της ασκούμενη βίας κατά των γυναικών, όπου προβλέπεται η λειτουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου δομών και υπηρεσιών, με αντικείμενο την προσφορά ψυχοκοινωνικής στήριξης, νομικής, συμβουλευτικής, αλλά και ασφαλούς διαμονής στις γυναίκες που πέφτουν θύματα της λεγόμενης έμφυλης βίας.

Κλείνοντας, επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι το ζήτημα της ισότητας των δύο φύλων δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε θεσμικές πρωτοβουλίες, όσο σοβαρές και όσο ουσιαστικές κι αν είναι αυτές.

Κατάργηση των διακρίσεων και των προκαταλήψεων σε βάρος γυναικών, θα έλεγα, ότι είναι, πρώτα απ’ όλα, υπόθεση της κοινωνίας.

Ένα θέμα που αφορά στον τρόπο που σκεφτόμαστε, στον τρόπο που δρούμε, στον τρόπο που αντιδρούμε ο καθένας και η κάθε μια ξεχωριστά. Είναι ζήτημα, πρωτίστως, συνείδησης και συλλογικής στάσης όλων μας, ανδρών και γυναικών. Αφορά, θα έλεγα, έναν τρόπο σκέψης απαλλαγμένο από συντηρητικές προκαταλήψεις και προβληματικά στερεότυπα, που πρέπει να κυριαρχήσει παντού, στο σχολείο, στη σφαίρα της εργασίας, στον δημόσιο λόγο και στην πολιτική, στη δημοσιογραφία και στον πολιτισμό, στην επικοινωνία και στη διαφήμιση, σε κάθε μορφή, σε κάθε έκφανση της δημόσιας σφαίρας.

Ας μη ξεχνάμε ότι η αντίληψη που επικρατεί σε μια κοινωνία για τη θέση της γυναίκας είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς δείκτες προόδου για την κοινωνία αυτή.

Η 8^η Μαρτίου, λοιπόν, θεσπίστηκε για να μας υπενθυμίζει ότι η σύγχρονη κοινωνία καλείται να αντιμετωπίσει ακόμα ένα τεράστιο κοινωνικό ζήτημα, όπως η απαλλαγή της κάθε γυναίκας από κάθε είδους διακρίσεις σε βάρος της και, βεβαίως, να αντιμετωπίσει το ζήτημα της διεύρυνσης και της κατοχύρωσης της ισότητας των δύο φύλων.

Η αξιοπιστία και η συνέπειά μας, συνεπώς, απέναντι στο μήνυμα της σημερινής μέρας, της 8^ης Μαρτίου, δεν κρίνεται κάθε 8 του Μάρτη, κρίνεται καθημερινά και σε κάθε θεσμικό ή κοινωνικό πεδίο.

Ας κάνουμε, λοιπόν, αυτό που πρέπει.

Η σημερινή, ουσιαστική και συμβολική, κίνηση για την κύρωση, 8 του Μάρτη, αυτής της Σύμβασης είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για να αναδείξουμε τα ζητήματα αυτά. Είναι μια σημαντική ευκαιρία, ταυτόχρονα, να αποτίσουμε φόρο τιμής στις πρωτοπόρες γυναίκες που συνέδεσαν τους πρωτοπόρους αγώνες τους με τη σημερινή ημέρα. Και ας τιμήσουμε το παράδειγμά τους καθημερινά και όχι μόνο κάθε 8 του Μάρτη.

Σας ευχαριστώ.

Δεν πήγαν για να φάνε…

Πάνε δυο φίλοι  σε έναν οίκο ανοχής για τα αυτονόητα…

Αφού μπαίνουν μέσα, αντιλαμβάνονται  ότι η «κοπέλα» είναι μια ηλικιωμένη γύρω στα 65…

Τότε λέει ο ένας στον άλλο:

-Πάμε ρε να φύγουμε αυτή είναι γριά.

Εκείνη τη στιγμή πετάγεται η τσάτσα και λέει:

Δεν έχετε ακούσει ρε λεβέντες την παροιμία που λέει ότι η γριά κότα έχει το ζουμί ;

-Και απαντάει ο άλλος:

-Εμείς κυρά μου να απαυτώσουμε  ήρθαμε, όχι να φάμε σούπα…

Οι άτιμες οι πέστροφες…

 Η νεαρή σύζυγος λέει στον άντρα της την ώρα του πρωινού:

Στελάκο μου θυμάσαι εκείνες τις πέστροφες που ψάρευες τον Απρίλιο, όταν πήγες μόνος σου διακοπές δύο βδομάδες;

-Και βέβαια θυμάμαι –  μουρμουρίζει εκείνος συνεχίζοντας να παίζει με το κινητό του τηλέφωνο.

Και απαντάει η γυναίκα του:

 -Λοιπόν μία απ’ αυτές τηλεφώνησε και είπε ότι θα γίνεις πατέρας…

ΓΝΩΜΙΚΟ

Βλέπουμε τους αετούς να πετούν ψηλά μόνοι τους, ενώ τα πρόβατα μαζεύονται σε κοπάδι.

Philip Sidney, 1554-1586, Άγγλος ποιητής & αυλικός

Είναι γυναίκες που “τρέχουν” από το πρωί έως το βράδυ για να τα προλάβουν όλα. Να είναι συνεπείς στις εργασίες τους και να ευχαριστούν όσους βρίσκονται δίπλα τους. Να διακριθούν σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο και να αποδείξουν πως είναι εξίσου ικανές με το λεγόμενο “ισχυρό φύλο”.

Γυναίκες που καθημερινά κινούνται μέσα σε δημαρχεία και “μάχονται” στα έδρανα των δημοτικών συμβουλίων για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των συμπολιτών τους. Γυναίκες που προσπαθούν να βρουν την αλήθεια μέσα στα νεκροτομεία και τις τοξικολογικές εξετάσεις, που κυνηγούν κακοποιούς και προσπαθούν να επιβάλουν την τάξη.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση της διαμαρτυρίας του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, τέσσερις γυναίκες που ζουν στη Βόρεια Ελλάδα μεταφέρουν στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων την καθημερινότητά τους.

Πρώτη γυναίκα πρόεδρος μετά από 148 χρόνια!

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1869 και χρειάστηκε να περάσουν 148 χρόνια για να εκλεγεί μια γυναίκα, η Καλυψώ Γούλα, ως η πρώτη πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου.

«Είμαι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην ιστορία του οργάνου στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Αυτό από μόνο του μου προκαλεί μια θλίψη, καθώς φτάσαμε στο 2017 -χρονιά της εκλογής μου στη θέση- για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο» ανέφερε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ η κ. Γούλα, χαρακτηρίζοντας τιμή το γεγονός ότι αυτό το διάστημα το προεδρείο του κεντρικού δήμου απαρτίζεται όχι από μία, αλλά από τρεις γυναίκες.

Πόσο εύκολο όμως είναι το έργο για μια γυναίκα κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων; «Δυστυχώς στην πράξη αποδεικνύεται ότι νοοτροπίες και συμπεριφορές, σεξιστικά σχόλια και επικλήσεις στις αρσενικές “αυθεντίες” εξακολουθούν να υπάρχουν και στα του οίκου μας» είπε χαρακτηριστικά.

Η Καλυψώ Γούλα εκλέχτηκε τον Μάρτιο του 2017 ως η πρώτη πρόεδρος και μαζί με άλλες δύο γυναίκες, από τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης, τη Σωσώ Αδαμίδου– Γκιουλέκα και τη Ρία Καλφακάκου, συμπληρώνουν το προεδρείο του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Πάντως, με αφορμή και την επαγγελματική της ιδιότητα, αυτή της δικηγόρου, η Καλυψώ Γούλα, υπογραμμίζει πως είναι πολλές οι περιπτώσεις γυναικών «που αναζητούν τρόπους για να βρουν το δίκιο τους, σε μια κοινωνία που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να δέχεται με επιφύλαξη τις καταγγελίες για κακοποίηση από το σύζυγο, τη σεξουαλική παρενόχληση από τον εργοδότη, το bulling μέσα στο σπίτι».

Η κ. Γούλα ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου τα τελευταία 27 χρόνια και εκλέχτηκε μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης το 2008. Για πρώτη φορά εξελέγη δημοτική σύμβουλος με τον Γιάννη Μπουτάρη το 2010, ενώ διετέλεσε για πολλά χρόνια αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Επάγγελμα …ιατροδικαστής

Κινούνται συνήθως σε νεκροτομεία, ιατρεία και δικαστήρια. Χρειάζεται να έχουν καθαρό μυαλό και προσήλωση σε αυτό που κάνουν προκειμένου να ρίχνουν άπλετο “φως” και στις πιο μυστήριες υποθέσεις. Στις δυσκολίες του επαγγέλματος του ιατροδικαστή αναφέρθηκε η επίκουρη καθηγήτρια Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Λήδα Κοβάτση.

«Οι γυναίκες είναι τα πιο σκληρά και ανθεκτικά πλάσματα στον πλανήτη και πιο πειθαρχημένες σε σχέση με τον άντρα. Η μεγάλη ιδιαιτερότητα του δικού μας επαγγέλματος είναι πως δεν υπάρχει κανένα ωράριο, δεν υπάρχει προσωπικός χρόνος και κανενός είδους σεβασμός στον χρόνο της οικογένειας. Δεν υπάρχει ούτε ώρα, ούτε μέρα ελεύθερη καθώς μπορεί ανά πάσα στιγμή να χτυπήσει το τηλέφωνο για ένα περιστατικό» υποστηρίζει η κ. Κοβάτση.

«Βρέθηκαν πολλοί άνθρωποι να μου πουν το παρελθόν: “Μην το κάνεις” ή “Τι δουλειά έχεις στο νεκροτομείο”. Όμως, δεν θα άλλαζα επάγγελμα. Το επέλεξα συνειδητά» προσθέτει η ιατροδικαστής.

Χαρακτηριστικό του ότι δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος είναι το περιστατικό, το οποίο εξιστορεί στο ΑΠΕ– ΜΠΕ η κ. Κοβάτση: «Ήταν 26 Δεκεμβρίου, επέτειος γάμου, και ήμασταν έξω με τον άντρα μου και τους κουμπάρους μας. Χτύπησε το τηλέφωνο να μεταβώ σε αυτοψία στην Κασσάνδρου, εκεί όπου βρέθηκε νεκρός ένας Πακιστανός. Διαλύθηκε το πάρτι. Ευτυχώς, είχα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου ό,τι χρειαζόμουν και μια ολόσωμη στολή. Δεν κάνω τη δουλειά μου βαρυγκωμώντας. Είμαι υπηρεσία και είναι καθήκον μου να το κάνω».

Το πιο δύσκολο για την κ. Κοβάτση είναι όταν καλείται να αντιμετωπίσει περιστατικά με θύματα παιδιά. «Δεν μπορώ τα περιστατικά, όταν είναι μικρά παιδιά. Ταυτίζομαι, όπως θα ταυτιζόταν και ο οποιοσδήποτε άνδρας».

Η ιατροδικαστής υποστηρίζει πως για να συνδυαστεί η μητρότητα με τέτοιου είδους επαγγέλματα, καθώς η ίδια είναι μητέρα δύο αγοριών, απαιτείται υποστήριξη από τον περίγυρο. «Είναι δύσκολος ο συνδυασμός καθώς δεν υπάρχει σεβασμός στον προσωπικό χρόνο. Θα ήθελα να μην γράφω ιατροδικαστικές εκθέσεις τα απογεύματα και να γράφω εκθέσεις με τα παιδιά μου» συμπληρώνει.

Η Λήδα Κοβάτση έχει πτυχίο Χημείας, πτυχίο Ιατρικής, την Ιατρική Ειδικότητα της Ιατροδικαστικής και Διδακτορική Διατριβή. Μεταξύ άλλων, έχει μετεκπαιδευτεί στο αντικείμενο της μοριακής ταυτοποίησης στις ΗΠΑ, ενώ διαθέτει εμπειρία και υπηρετεί τις ελληνικές δικαστικές αρχές με την ιδιότητα του πραγματογνώμονα.

Στη “μάχη” με τους εγκληματίες

Είναι μία από τις μόλις πέντε γυναίκες της ομάδας ΔΙΑΣ στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία έξι χρόνια βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους για την πάταξη της εγκληματικότητας. Η αρχιφύλακας Βαρβάρα Καράμαλα, προστάτιδα μονογονεϊκής οικογένειας, προσπαθεί να συνδυάσει την αγάπη της προς τη δουλειά και τον 8χρονο γιο της.

«Είναι επιλογή μου να βρίσκομαι σε μάχιμη υπηρεσία, στην ομάδα ΔΙΑΣ. Στη Θεσσαλονίκη είμαστε μόνο πέντε γυναίκες, γεγονός που σημαίνει πως ίσως υπάρχει μόλις μία γυναίκα σε κάθε βάρδια. Οι άντρες συνάδελφοι μας συμπεριφέρονται άψογα, σαν να είμαι μια από αυτούς» ανέφερε η κ. Καράμαλα στο ΑΠΕ– ΜΠΕ.

«Πρέπει να αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις κι εγώ χαίρομαι που είμαι στην υπηρεσία της δίκυκλης αστυνόμευσης. Κάθε φορά που τελειώνω το ωράριο μου σκέφτομαι πως έκανα αυτό που πρέπει για το παιδί μου και τους συμπολίτες μου» πρόσθεσε.

«Οι γυναίκες είμαστε πιο ευαίσθητες, γι΄ αυτό και κάποιες προτιμούν τα γραφεία. Διότι ως ομάδα ΔΙΑΣ καλούμαστε πρώτοι σε τροχαία, σε κλοπές και ληστείες. Θυμάμαι όταν κληθήκαμε να συλλάβουμε έναν χρήστη ουσιών που απειλούσε περαστικούς με ένα μαχαίρι και ως συνοδηγός κατέβηκα πρώτη από τη μηχανή για να του το αποσπάσω. Δύσκολη ήταν και η στιγμή του πολύνεκρου τροχαίου που σημειώθηκε μπροστά από το δημαρχείο. Η μόνη φορά που σκέφτηκα πως ίσως ήρθε η ώρα να φύγω από την ομάδα, διότι τη μια στιγμή μιλάς με τους ανθρώπους και σε λίγα λεπτά φεύγουν από τη ζωή» θυμήθηκε η αρχιφύλακας.

Συνδυάζεται η συγκεκριμένη δουλειά με τις υπόλοιπες υποχρεώσεις; «Εφόσον δεν υπάρχει σταθερό ωράριο και οι βάρδιες είναι άλλοτε πρωί, άλλοτε μεσημέρι κι άλλοτε βράδυ χρειάζεσαι υποστήριξη από το κοντινό περιβάλλον. Δεν φτάνουν οι 24 ώρες, γιατί μια μητέρα έχει επίσης να κανονίσει το διάβασμα του παιδιού, το φαγητό και να είναι δίπλα του σε όλες τις δραστηριότητες».

Είκοσι χρόνια στην υπηρεσία του πολίτη

Ειρωνικά σχόλια είχε δεχτεί η Μαρία Βλάχου– Κατσάρα, όταν το 1998 έθετε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για την τοπική αυτοδιοίκηση στην Έδεσσα. «Όταν μου έγινε η πρόταση είχα δισταγμούς γιατί ο χώρος ήταν ανδροκρατούμενος και δύσκολος. Δέχτηκα ειρωνείες, όμως με την επιμονή και την υπομονή μπορεί κανείς να καταφέρει πολλά πράγματα» σημειώνει με αφορμή την επιλογή της από την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας (ΠΕΔ-ΚΜ) ώστε να της αποδοθεί τιμητική πλακέτα την ημέρα της Γυναίκας.

Ύστερα από μια παρουσία είκοσι χρόνων στην αυτοδιοίκηση, σε διάφορες θέσεις του Δήμου Έδεσσας, η κ. Βλάχου- Κατσάρα, σχολιάζει ότι η κατάσταση σήμερα είναι μεν διαφορετική, καθώς διαπιστώνουν όλοι ότι οι γυναίκες είναι εργατικές, άξιες και έχουν επιμονή σε κάτι μέχρι να το καταφέρουν.

Θεωρεί, ωστόσο, ότι δεν είναι αρκετή η πρόβλεψη της ποσόστωσης του 30% στη συμμετοχή των γυναικών στα ψηφοδέλτια και θα έπρεπε, αντίστοιχη ποσόστωση, έστω και ως το 20% να προβλέπεται και στα ποσοστά εκλογής γυναικών.

Σε ό,τι αφορά τις θέσεις που αναλαμβάνουν γυναίκες στην αυτοδιοίκηση, αναφέρει ότι η γυναικεία παρουσία συνδέεται με συγκεκριμένα πόστα σε δομές του δήμου με κοινωνικό χαρακτήρα, ωστόσο σχολιάζει ότι αυτό δεν είναι απόλυτο καθώς μια γυναίκα μπορεί να καταφέρει πολλά σε κάθε θέση ευθύνης.

Ως παράδειγμα φέρνει τη δική της θητεία στην αντιδημαρχία καθαριότητας, κατά την οποία αντιμετώπισε τα σοβαρά προβλήματα της έλλειψης προσωπικού, εξοπλισμού και πόρων, ωστόσο σε συνεργασία με τις δομές του δήμου και με τις κατάλληλες παρεμβάσεις, η εικόνα στον τομέα της καθαριότητας άλλαξε ριζικά προς το καλύτερο.

Η κ. Βλάχου– Κατσάρα είναι μέλος του Πανελλήνιου Δικτύου Εκλεγμένων Γυναικών Α΄ και Β΄ βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης “Η Αθηνά” και έχει συμμετάσχει σε όλα τα συνέδρια που έγιναν επί 20 χρόνια.

*Τις φωτογραφίες παραχώρησαν οι κυρίες Καλυψώ Γούλα, Λήδα Κοβάτση και Βαρβάρα Καράμαλα

ΑΠΕ-ΜΠΕ