Οι δύο γριές οδηγοί…
Δύο γριές ήταν σε ένα μεγάλο αυτοκίνητο και πήγαιναν βόλτα. Και οι δύο τα είχαν λίγο χαμένα και δεν μπορούσαν να δουν και πολύ καλά.
Έφτασαν σε μια διασταύρωση με κόκκινο φανάρι, αλλά πέρασαν.
Η συνοδηγός σκέφτηκε: “Αχ, άρχισα να τα χάνω, νόμισα ότι περάσαμε με κόκκινο”
Μετά από λίγο έφτασαν σε μια άλλη διασταύρωση με κόκκινο φανάρι, αλλά πέρασαν.
Η συνοδηγός θα έπαιρνε όρκο ότι ήταν κόκκινο, αλλά ήταν ανήσυχη ότι έβλεπε ανύπαρκτα πράγματα. Αποφάσισε να είναι πιο προσεκτική.
Στην επόμενη διασταύρωση, ήταν σίγουρη, το φανάρι ήταν πάλι κόκκινο, αλλά πάλι πέρασαν όπως και πριν.
Στρέφεται στην άλλη γυναίκα και την λέει: “Λένα, το ξέρεις ότι περάσαμε
τρία κόκκινα φανάρια μέχρι τώρα; Παραλίγο να μας σκοτώσεις….”
Η Λένα γυρνάει και της απαντά: “Ω Θεέ μου….. εγώ οδηγώ…”
Οι καλοί προορισμοί του παπά….
Ο Μήτσάρας μπαίνει να εξομολογηθεί:
-Πάτερ αμάρτησα με μια γυναίκα πολύ τσούλα.
-Και με ποια αμάρτησες;
-Δεν μπορώ να σας πω πάτερ, θα καταστρέψω την τιμή της.
-Καλά, είμαι σίγουρος ότι θα το βρω, μήπως ήταν η Λένα Καρασοϊχά;
-Δεν μπορώ να πω.
-Μήπως ήταν η Σούλα Φτενογαλιόνι;
-Δε θα σας πω.
-Μήπως ήταν η Νανά Γουτουργούνα;
-Λυπάμαι, δεν μπορώ να πω το όνομά της.
-Μήπως ήταν η Τούλα Μούχτατα;
-Τα χείλη μου είναι κλειστά.
-Μήπως ήταν η Σόνια Δομένσα;
-Δεν λέω τίποτα.
-Είσαι ένα σταθερός νέος και σε θαυμάζω. Αλλά αμάρτησες και πρέπει να διορθωθείς.
Μπορείς να φύγεις τώρα.
Ο Μήτσος επέστρεψε στο στασίδι του δίπλα στον φίλο του Γιάννη:
-Έλα ρε, τι σου είπε ο παπάς;
-Πέντε καλούς προορισμούς.
ΓΝΩΜΙΚΟ
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανακαλύψει νέους ωκεανούς αν δεν έχει το θάρρος να απομακρυνθεί από την ακτή.
André Gide, 1869-1951, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1947
