Η Ελλάδα βρίσκεται στο δρόμο να ξαναπάρει τη θέση που της ανήκει στη ζώνη του ευρώ, χωρίς τέταρτο πρόγραμμα ή νέες απαιτήσεις για μέτρα ή μεταρρυθμίσεις: το μήνυμα αυτό στέλνει ο Πιερ Μοσκοβισί, μέσω της εφημερίδας Die Welt. Καθώς όμως το άρθρο του Επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων συμπίπτει με το τέλος του ελληνικού προγράμματος, βρίσκει την ευκαιρία για έναν απολογισμό, όπως ο ίδιος σημειώνει.

Ξεκινώντας από το από εδώ και πέρα, ο Επίτροπος γράφει: «Εξακολουθώ να είμαι πεπεισμένος ότι η έγκριση του τρίτου προγράμματος χρηματοδοτικής βοήθειας είναι μια ιστορική στιγμή για την Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη. Η Ελλάδα βρίσκεται στο δρόμο να ξαναπάρει τη θέση που της ανήκει στη ζώνη του ευρώ και να αποκτήσει και πάλι μεγαλύτερη αυτονομία στην οικονομική της πολιτική.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκαταλείπει τώρα την Ελλάδα στη μοίρα της. Υπάρχουν ακόμα πολλά να κάνουμε. Η μείωση του συνολικού δημόσιου χρέους και η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων πρέπει να αποτελέσουν κορυφαία προτεραιότητα για την ελληνική κυβέρνηση.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραμένει στην πλευρά της Ελλάδας, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να διασφαλίσει ότι η χώρα θα εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της. Η σχετική παρακολούθηση δεν είναι όμως τέταρτο πρόγραμμα. Δεν περιέχει νέες απαιτήσεις για μέτρα ή μεταρρυθμίσεις. Για την Ελλάδα, είναι σημαντικό να αξιοποιήσει την υποστήριξη που παρέχουν οι εταίροι της για την ολοκλήρωση σημαντικών μεταρρυθμίσεων και οι ευρωπαίοι εταίροι της αναμένουν από την Ελλάδα να εκπληρώσει τις αναληφθείσες  δεσμεύσεις της – τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο!

Η ευρωζώνη, από την άλλη πλευρά, πρέπει να συνεχίσει το έργο της για την ολοκλήρωση (της Ευρώπης) και να προβληματιστεί για τις επόμενες κρίσεις που αναπόφευκτα θα έρθουν. Η πρόληψη είναι καλύτερη από την εκ των υστέρων θεραπεία. Έχουμε ήδη υποβάλει ανάλογες προτάσεις. Ελπίζω ότι τα κράτη θα είναι αρκετά σοφά, ώστε να κοιτάξουν με εμπιστοσύνη το μέλλον!»

«Τα χειρότερα είναι πίσω μας»

Στον απολογισμό της ελληνικής κρίσης, ο Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων σημειώνει: «Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι ήταν σωστό να σώσουμε την Ελλάδα. Τα 288 δισ. ευρώ, τα οποία κατέβαλαν τα ευρωπαϊκά κράτη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε οκτώ χρόνια, ήταν απαραίτητα για να αποφευχθεί ένα πολιτικό και οικονομικό χάος. Χωρίς ευρωπαϊκή βοήθεια, η Ελλάδα θα είχε καταρρεύσει και θα περιέπιπτε σε ένα βαθύ πολιτικό και οικονομικό χάος για δεκαετίες. Η κατάρρευση όμως της Ελλάδας θα είχε καταστροφικές συνέπειες για ορισμένες από τις οικονομίες μας, διότι θα έπεφταν μαζί στην ελληνικό γκρεμό. Στην περίπτωση αυτή  δεν θα υπήρχε η σημερινή ισχυρή ανάπτυξη. Επομένως, ήταν σωστό να σώσουμε την Ελλάδα. Για να προστατεύσουμε τις οικονομίες μας, το ευρώ και την Ευρώπη. Συνολικά, το όλο θέμα μας έκανε μόνο ισχυρότερους!», υποστηρίζει ο Γάλλος Επίτροπος.

Και στη συνέχεια, «η έξοδος της Ελλάδας από το πρόγραμμα βοήθειας είναι καλή είδηση τόσο για την Ελλάδα όσο και για τη ζώνη του ευρώ. Σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου οκτώ ετών που ήταν ιδιαίτερα οδυνηρή για τον ελληνικό λαό και ήταν ιδιαίτερα αποσταθεροποιητική για την ζώνη του ευρώ. Η Ελλάδα αναπτύσσεται και πάλι, και το τεράστιο έλλειμμα έχει αναστραφεί σε ένα στέρεο δημοσιονομικό πλεόνασμα, παρ’ όλα όμως τα μέτρα λιτότητας η κατάσταση στη χώρα εξακολουθεί να είναι δύσκολη. Ως εκ τούτου μπορώ να καταλάβω το ότι πολλοί Έλληνες πιστεύουν ότι η κρίση δεν έχει τελειώσει ακόμα: Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού εξακολουθεί να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και η ανεργία είναι πάνω από 20%. Το δημόσιο χρέος ανέρχεται στο 180% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) και παραμένει ένα από τα υψηλότερα στην Ευρώπη. Τα χειρότερα όμως βρίσκονται πίσω μας. Εμποδίσαμε το σενάριο καταστροφής του Grexit και σώσαμε το ευρώ. Η Ελλάδα επιστρέφει στην ανάπτυξη, η ανεργία μειώνεται σταδιακά και οι νέοι οι οποίοι κατά τη διάρκεια της κρίσης ξενιτεύτηκαν επιστρέφουν στη χώρα τους. Συνεπώς, επείγουσα ανάγκη για μέτρα λιτότητας λόγω της κρίσης δεν υφίσταται πλέον. Το τέλος του προγράμματος, ωστόσο, δεν σημαίνει το τέλος της διαδρομής. Πρέπει να γίνουν ακόμα πολλά για να μπορέσει η Ελλάδα να σταθεί σε μόνιμη βάση στα πόδια της».

Σύμφωνα με τον κ. Μοσκοβισί, «το δεύτερο πρόγραμμα βοήθειας θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία τον Δεκέμβριο του 2014, εάν ο συνασπισμός της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είχε ξεκινήσει τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση και την αύξηση του ΦΠΑ στα ελληνικά νησιά. Αντίθετα, είχαν προγραμματιστεί νέες εκλογές. Οι Έλληνες επέλεξαν τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) για κυβέρνηση με βάση ένα διαμετρικά αντίθετο εκλογικό πρόγραμμα, κάτι το οποίο οδήγησε σε εξάμηνη ένταση με την Ε.Ε. και τις αγορές.

Αλλά και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί έχουν μερίδιο στην κρίση. Φοβούμενοι την κατάρρευση του ευρώ, ενήργησαν διστακτικά και κρύφτηκαν για πολύ πίσω από τους ελληνικούς ενδοιασμούς. Πολλά καθορίστηκαν έντονα από πολιτικές υστεροβουλίες. Από πλευράς ευρωπαϊκής δεξιάς, κάποιοι ήθελαν την αποτυχία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα, τον νικητή επί της Νέας Δημοκρατίας. Και όχι σπάνια, τα συναισθήματα επικάλυψαν τον πολιτικό ορθολογισμό. Εζησα για παράδειγμα το πώς ο τότε Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε απερίφραστα στον Ελληνα ομόλογό του ότι δεν του έχει πλέον εμπιστοσύνη. Και μια άλλη φορά έπρεπε να χωρίσω τον Ολλανδό υπουργό Οικονομικών Γερούν Ντάιζελμπλουμ από τον Έλληνα ομόλογό του, Γιάνη Βαρουφάκη πριν έρθουν στα χέρια».

Σκληρή μεταρρύθμιση, το συνταξιοδοτικό

«Η συνεργασία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και και του διάδοχου της ευρωπαικής ομπρέλας προστασίας, του “Μηχανισμού Σταθεροτητας”, δεν ήταν πάντοτε εύκολη. Η χρηματοοικονομική εμπειρία του ΔΝΤ μας βοήθησε βέβαια, αλλά κάποιες πολύ ακραίες και πολύ προσωπικές απόψεις έβλαψαν τη σχέση μας με τους Έλληνες και μάλιστα οδήγησαν κατά την γνώμη μου την Ευρωομάδα /eurogroup στο να υιοθετήσει σκληρές μεταρρυθμίσεις, ιδίως τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος για το 2019.

Για τα οκτώ μακρά χρόνια κρίσης ήταν εν μέρει υπεύθυνη η πολιτική ηγεσία. Εγώ ο ίδιος δεν θα ήθελα να αποκλείσω τον εαυτό μου από αυτό. Πολλοί από εμάς κάναμε το καλύτερο δυνατό για να ανακουφίσουμε τους πολίτες. Και πάντα τάχτηκα υπέρ αυτού, αν και μερικές φορές ήμουν μόνος στην Ευρωομάδα / eurogroup  με τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ με αυτή τη θέση. Είμαι περήφανος για αυτή την επιμονή», δηλώνει ο Π. Μοσκοβισί.

«Ο ρόλος της λεγόμενης τρόικας και των “κυρίων, ντυμένων στα μαύρα”, των εμπειρογνωμόνων δηλαδή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, πρέπει να αναλυθεί λεπτομερέστερα εδώ. Λεγόταν ότι η λαϊκή βούληση δεν είχε γίνει σεβαστή, ότι μια συμμαχία αγορών και μη εκλεγμένων τεχνοκρατών είχε επιβάλει στο ελληνικό κοινοβούλιο τα μέτρα της. Οι επικριθέντες τεχνοκράτες ήταν συχνά ομολογουμένως πολύ επίμονοι. Χρειαζόμασταν όμως εμπειρογνώμονες για να αξιολογήσουμε σωστά την κατάσταση στην Ελλάδα και να μπορέσουμε να υποστηρίξουμε καλύτερα τη χώρα», αναφέρει στο άρθρο του επίσης.

Και συνεχίζοντας, «η Ελληνική Δημοκρατία ήταν πάντα απόλυτα σεβαστή σε όλες τις αρχές της. Ο ελληνικός λαός αποφάσισε να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ και εμείς σεβαστήκαμε αυτή την κυρίαρχη απόφαση. Είναι αλήθεια ότι συγκεκριμένα μέτρα τα επεξεργάστηκαν οι θεσμοί. Την εντολή γι΄αυτό την είχαν από Ευρωπαίους υπουργούς, οι οποίοι με τη σειρά τους ήταν υπόλογοι στα αντίστοιχα Κοινοβούλιά τους.

Οι τελικές, όμως, αποφάσεις λαμβάνονταν αποκλειστικά από την Ευρωομάδα, χωρίς πραγματικό δημοκρατικό έλεγχο. Εγώ ο ίδιος δεν αισθανόμουν άνετα όταν αποφασίζαμε για την τύχη εκατομμυρίων Ελλήνων, κεκλεισμένων των θυρών στην Ευρωομάδα. Από δημοκρατικής απόψεως, αυτό ήταν σκανδαλώδες, διότι μόνο λίγοι υπουργοί ήταν επαρκώς ενημερωμένοι και είχαν συγκεκριμένη εντολή. Από αυτό εξάγεταιι το σαφές δίδαγμα ότι η Ευρωομάδα πρέπει να είναι πιο δημοκρατική, πιο διαφανής και πιο ισχυρά ελεγχόμενη κοινοβουλευτικά!», τονίζει απολογιστικά ο Π. Μοσκοβισί.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Γη «ψήνεται» και παντού στο βόρειο ημισφαίριο οι φλόγες κατακαίνε μεγάλες εκτάσεις, με πιο ενδεικτικές περιπτώσεις τις φονικές πυρκαγιές γύρω από την Αθήνα και στην Καλιφόρνια, καθώς και το ακόμη πιο φονικό κύμα καύσωνα στην Ιαπωνία, γράφει ο «Εκόνομιστ» σε κύριο άρθρο του, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου ότι «ο κόσμος χάνει τον πόλεμο ενάντια στην κλιματική αλλαγή».

Όπως αναφέρει, αυτό που κάποτε ήταν μια εξαίρεση, σήμερα είναι πια κοινός τόπος. Υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με τους επιστήμονες, καθώς ο πλανήτης μας ανεβάζει θερμοκρασία (σήμερα είναι περίπου ένα βαθμό Κελσίου υψηλότερη σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα), ο καιρός αναμένεται να “τρελαθεί” ακόμη πιο πολύ. Παραπέμπει και σε μια επιστημονική μελέτη, σύμφωνα με την οποία, αν δεν υπήρχε η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, το φετινό καυτό καλοκαίρι στην Ευρώπη πιθανότατα δεν θα είχε καν υπάρξει.

Το βρετανικό περιοδικό -η γνώμη του οποίου ανέκαθεν λαμβανόταν σοβαρά υπόψη από τους διαμορφωτές πολιτικών στις μεγαλύτερες χώρες (και όχι μόνο)- επισημαίνει ότι «καθώς η επίπτωση της κλιματικής αλλαγής γίνεται όλο και πιο φανερή, το ίδιο γίνεται και η κλίμακα της πρόκλησης που αντιμετωπίζουμε».

Όπως λέει, είναι ενδεικτικό ότι, τρία χρόνια μετά τις δεσμεύσεις των χωρών στο Παρίσι ότι θα κρατήσουν την άνοδο της θερμοκρασίας «αρκετά κάτω» από τους δύο βαθμούς σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, οι εκπομπές «αερίων του θερμοκηπίου» αυξάνονται ξανά. Το ίδιο και οι ρυπογόνες επενδύσεις στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο, ενώ το 2017, για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια, αυξήθηκε η ζήτηση για τον «βρώμικο» άνθρακα (στον οποίο περιλαμβάνεται και ο λιγνίτης).

Από την άλλη, σε πολλές χώρες οι επιδοτήσεις για νέες επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ηλιακή, αιολική κ.α.) μειώνονται αντί να αυξάνουν, με αποτέλεσμα ο τομέας της «πράσινης» ενέργειας να εμφανίζει μάλλον στασιμότητα, ενώ η -σύμμαχος κατά της κλιματικής αλλαγής- «καθαρή» πυρηνική ενέργεια είναι τόσο ακριβή όσο και αντιδημοφιλής διεθνώς.

Ο «Εκόνομιστ» προειδοποιεί ότι δυστυχώς μάλλον δεν πρόκειται για ένα προσωρινό πισωγύρισμα και ότι ίσως η ανθρωπότητα θα πρέπει πλέον να δει καθαρά τη δυσάρεστη αλήθεια: χάνει τον πόλεμο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει καλοδεχούμενη πρόοδος, καθώς οι «πράσινες» ενεργειακές τεχνολογίες γίνονται φθηνότερες, αποδοτικότερες και ευκολότερες στην πρόσβαση (υπάρχουν μάλιστα πια χώρες όπου οι ανανεώσιμες ενέργειες κοστίζουν λιγότερο και από τον άνθρακα). Επίσης ενθαρρυντική είναι η συνεχής εξάπλωση των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων.

Θετικό ακόμη είναι ότι η κοινή γνώμη ευαισθητοποιείται ολοένα περισσότερο. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση σε 38 χώρες βρήκε ότι έξι στους δέκα άνθρωποι (το 61%) θεωρούν την κλιματική αλλαγή σοβαρή απειλή. Μόνο οι ισλαμιστές τρομοκράτες θεωρούνται μεγαλύτερος κίνδυνος. Στις ΗΠΑ, παρά την αντιδραστική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ σε αυτό το θέμα, αρκετές πόλεις και πολιτείες παίρνουν μέτρα ενάντια την κλιματική αλλαγή. Σε χώρες «πνιγμένες» από τον άνθρακα, όπως η Κίνα και η Ινδία, αρκετοί πολίτες ασκούν πιέσεις στις κυβερνήσεις τους.

Οι αισιόδοξοι θεωρούν ότι η απαλλαγή από τον άνθρακα είναι εφικτή, αλλά στην πράξη, τονίζει ο «Εκόνομιστ», «αποδεικνύεται τρομερά δύσκολη». Η πιο βασική αιτία είναι η μεγάλη αύξηση της ζήτησης ενέργειας ιδίως από την Ασία, καθώς η κινεζική και οι άλλες ασιατικές οικονομίες αναπτύσσονται ταχύτατα. Η παγκόσμια χρήση άνθρακα, του πιο ρυπογόνου ορυκτού καυσίμου, εμφάνισε μέση ετήσια αύξηση 3,1% κατά τη δεκαετία 2006-2016, έναντι 2,9% του πετρελαίου και 5,2% του -συγκριτικά πιο καθαρού- φυσικού αερίου.

Η δεύτερη αιτία είναι η οικονομική και πολιτική αδράνεια, η τάση να ακολουθεί κανείς την πεπατημένη. Πρόκειται για ένα είδος εθισμού: όσο περισσότερα ορυκτά καύσιμα καταναλώνει μια χώρα, τόσο πιο δύσκολο είναι να απαλλαγεί από αυτά. Ισχυρά επιχειρηματικά και άλλα λόμπι, καθώς και οι ψηφοφόροι που τα υποστηρίζουν λόγω συμφέροντος, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην «οχύρωση» του άνθρακα στο ενεργειακό μίγμα κάθε χώρας. Για να αλλάξουν τα πράγματα, θα χρειασθούν αρκετά χρόνια.

Η τρίτη μεγάλη δυσκολία είναι τεχνικο-οικονομικής φύσης. Δεν είναι καθόλου εύκολο για τις μεγάλες βιομηχανίες χάλυβα, τσιμέντου, μεταφορών κ.α. να λειτουργήσουν με μαζική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, που δεν θα βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα. Υπάρχουν εναλλακτικές τεχνολογίες (π.χ. παραγωγή χάλυβα με μηδενική κατανάλωση άνθρακα ή ακόμη και με αρνητική, που απορροφά δηλαδή περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από όσο εκπέμπει στην ατμόσφαιρα), όμως η ευρεία εφαρμογή τους δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Ο «Εκόνομιστ» καλεί τις δυτικές χώρες να συνειδητοποιήσουν ότι «πλούτισαν χάρη σε μια “δίαιτα” βιομηχανικής ανάπτυξης πλούσια σε άνθρακα» και, γι’ αυτό, πρέπει να τιμήσουν τις δεσμεύσεις τους στο Παρίσι. Όπως υποστηρίζει, το οικονομικό κόστος αποφυγής της κλιματικής αλλαγής θα είναι βραχυπρόθεσμο σε σχέση με τα μακροπρόθεσμα οφέλη. Επισημαίνει ότι «οι πολιτικοί έχουν ένα ουσιαστικό ρόλο στο να υποστηρίξουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και να διασφαλίσουν ότι οι πιο ευάλωτοι δεν θα φέρουν το κύριο βάρος της αλλαγής».

   Αλλά, μέχρι να γίνει αυτό, το περιοδικό θεωρεί δεδομένο ότι ο κόσμος μας θα γίνει σίγουρα πολύ πιο ζεστός – με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γράφαμε και χθες (άρθρο με τίτλο «Σε μια κλωστή κρέμεται η οικονομία της Τουρκίας») για τη βαθιά αμερικανοτουρκική κρίση και την υποτίμηση της τουρκικής λίρας σε ιστορικά χαμηλά.

Στη μεγάλη εικόνα αυτής της κρίσης κεντρικό πρόσωπο αποτελεί ο Αμερικανός πάστορας

Άντριου Μπράνσον, που κρατείται στην Τουρκία και κατηγορείται για κατασκοπία και σχέσεις με την οργάνωση του αυτοεξόριστου Φετουλάχ Γκιουλέν.

Όμως, είναι ή κράτηση του Αμερικανού πάστορα η αιτία της κρίσης ή αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου στις σχέσεις των δυο χωρών;

Προσέξτε:

Οι σχέσεις των δυο χωρών κλυδωνίζονται εξ αιτίας των γεωπολιτικών επιδιώξεων και κινήσεων του Ερντογάν. Οι σχέσεις της Τουρκίας με τον Ιράν, η στήριξη στη Χαμάς κι οι κινήσεις του Ερντογάν εναντίον των αμερικανικών κυρώσεων προς τους Ιρανούς, έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στις ΗΠΑ. Επιπλέον,  οι σχέσεις του Ερντογάν με τον Πούτιν, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε ενεργειακό επίπεδο, προκαλούν έντονη ανησυχία στο πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο των ΗΠΑ.

Ο Ερντογάν, φαίνεται,  ότι στα πλαίσια των συνεχών εκβιασμών και λεονταρισμών προς τη Δύση, έκανε το σοβαρό λάθος. Ενώ η χώρα του είναι μέλος του ΝΑΤΟ κι έχει ανάγκη τα δυτικά κεφάλαια στα οποία στηρίζεται η οικονομία της Τουρκίας, σφιχταγκαλιάστηκε με τη Ρωσία, αγόρασε ρωσικό εξοπλισμό (το αντιαεροπορικό σύστημα S-400), ενώ όξυνε τις διπλωματικές σχέσεις της χώρας του με την παράνομη κράτηση του Αμερικανού πάστορα.

Έτσι, σε συνδυασμό με τη συνεχή κατρακύλα του τουρκικού νομίσματος, έδωσε τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να βρεθούν σε σχέση ισχύος απέναντί του. Οι κυρώσεις του Τράμπ στους Τούρκους υπουργούς, έδωσαν «σήμα» στις αγορές για ασφυκτικές πιέσεις στον τουρκικό δανεισμό. Κι αν, όπως ακούγεται σε διπλωματικούς και οικονομικούς κύκλους, προχωρήσουν οι ΗΠΑ σε οικονομικές κυρώσεις ΚΑΙ στις τουρκικές τράπεζες που συναλλάσσονται σε δολάρια,  η θηλιά στον λαιμό της τουρκικής οικονομίας θα σφίξει ασφυκτικά. Τότε, ίσως ο Ερντογάν αναγκαστεί να καταφύγει για βοήθεια στο ΔΝΤ! Όπου, οι ΗΠΑ διατηρούν δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του. Ενώ, η πιθανή προσφυγή στο ΔΝΤ θα σημάνει τεράστια κρίση στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Μια κρίση, που ουδόλως απίθανο να μεταδοθεί παγκοσμίως με απρόβλεπτες συνέπειες.

Η Ελλάδα κι η κρίση

Η αμερικανοτουρκική κρίση, σε συνδυασμό με τις παραδοσιακά καλές σχέσεις της χώρας μας με τις ΗΠΑ, δημιουργούν εξαιρετικές συγκυρίες για την Ελλάδα. Σε συνδυασμό με τις άριστες σχέσεις μας με το Ισραήλ αλλά και την επιδείνωση των σχέσεών μας με τη Ρωσία.

Τα ζητήματα που απασχολούν έντονα την Ελλάδα, αυτή την περίοδο, είναι τρία:

1. Η κράτηση των δυο Ελλήνων αξιωματικών, χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες εδώ και μήνες.
2. Οι γεωτρήσεις που ετοιμάζουν οι Τούρκοι τις προσεχείς εβδομάδες εντός της ελληνικής ΑΟΖ (νοτιοδυτικά του Καστελόριζου) κι εντός της ΑΟΖ της Κύπρου (δυτικά της Πάφου).
3. Ο αγωγός (EAST MED) που πρόκειται να συνδέσει το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα με τους ενεργειακούς αγωγούς της Κεντρικής Ευρώπης. Για τον αγωγό αντιδρούν οι Τούρκοι κι οποιαδήποτε παρέμβαση των ΗΠΑ υπέρ των τριών συμμαχικών της χωρών θα μας ενίσχυε σημαντικά.

Θα μπορέσει η ελληνική κυβέρνηση να εμπλέξει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σ’ αυτές τις υποθέσεις και δη τις δυο πρώτες;

Αυτό θα φανεί στο εγγύς μέλλον.

Χωρίς, όμως, ιδιαίτερες δόσεις υπέρμετρης αισιοδοξίας, αφού η Τουρκία (παρά την καταβαράθρωση των σχέσεών της με τους Αμερικανούς) εξακολουθεί να παραμένει γεωπολιτικός στρατηγικός σύμμαχος των Αμερικανών και το στρατιωτικό κατεστημένο των ΗΠΑ έχει ήδη αρχίσει αγώνα δρόμου για την αποκατάσταση των σχέσεων.

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 4/8/2018

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Τόσκασε πρώτος»

ΕΘΝΟΣ: « Το μαύρο κουτί της τραγωδίας στο Μάτι ζητεί ο εισαγγελέας»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Η Ελλάδα «καίγεται» και αυτοί βολεύουν τον Κουφοντίνα»

Η ΑΠΟΨΗ: «ραντεβού με το σκαμνί»

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: «Να γιατί κάηκε το Μάτι»

ΕΣΤΙΑ: « Προς ιδιωτικοποίηση το Ζάππειο των ευεργετών»

Η ΑΥΓΗ: «Προχωρήστε»

Η ΒΡΑΔΥΝΗ: «Καμένες ζωές μέσα στις στάχτες»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Δεκτή με καθυστέρηση η παραίτηση Ν. Τόσκα»

ΚΑΡΦΙ: «Τρέμουν το εδώλιο»

ΜΑΚΕΛΕΙΟ: «Ρουφάγανε κόκα κόλα την ώρα που καιγόμασταν»

Ο ΛΟΓΟΣ: «Ολική καταστροφή»

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ: «10 μοιραία λάθη, μεγάλα ψέματα, ένοχα μυστικά «καίνε» την κυβέρνηση»

ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ: «Γκάλοπ δίνει 12% στον ΣΥΡΙΖΑ»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: «Απάντηση με διεκδίκηση μέτρων ουσιαστικής αποκατάστασης και προστασίας του λαού»

ΤΑ ΝΕΑ: «Η αρχή του τέλους»

AXIA NEWS: «AMBER ALERT για τον Ευκλείδη Τσακαλώτο»

KONTRA: «Άρχισε το ξήλωμα των υπουργών»

ESPRESSO: «Ε, ρε τρέλα!»

STAR: «Η φωτιά σταμάτησε στο εικονοστάσι»

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: «Από φθινόπωρο η απόφαση για την έξοδο στις αγορές»

Agrenda: « Ξηρασία στον ευρωπαϊκό βορρά φέρνει τιμή σε σιτηρά, αγελαδινό»