Δεν κρύβω ότι αισθάνθηκα ντροπή βλέποντας μια χούφτα φοιτητές και μαθητές να μπουκάρουν ανενόχλητοι και δια της βίας στο γραφείο του υπουργού Παιδείας και ουσιαστικά να τον απειλούν και να του συμπεριφέρονται σκαιότατα και χωρίς ίχνος σεβασμού. Φοιτητές και μαθητές των οποίων οι πάτρωνες έχουν μείνει στη δεκαετία του 50, του 60 ή και του 80 και προσπαθούν να μας κουβαλήσουν κι εμάς πίσω.
Το θέαμα στο γραφείο του υπουργού Παιδείας ήταν εξόχως θλιβερό.
Μια φούχτα οπισθοδρομικοί νέοι να απειλούν έναν γέροντα που νομίζει ότι ζει ακόμη την επαναστατική ουτοπία της νιότης του και μαζί να κραδαίνουν το δήθεν ηθικό τους πλεονέκτημα για να σώσουν τον κόσμο. Οι διαμαρτυρόμενοι υποστήριζαν πως οι αλλαγές στην Παιδεία, αποκλείουν τους μαθητές από την ουσιαστική γνώση εντατικοποιούν το πρόγραμμά τους και δεν τους αφήνουν περιθώριο επιλογής. Αφού όσοι επιλέξουν να δώσουν Πανελλαδικές εξετάσεις θα ακολουθήσουν το δρόμο του διπλού άγχους λόγω των διπλών εξετάσεων…
Το έχουμε τόσες και τόσες φορές. Παιδιά με την κουλτούρα της ήσσονος προσπάθειας που τα έχει εμποτίσει η ιδεοληψία τους.
Δεν κρύβω ότι αισθάνθηκα ντροπή και για έναν ακόμη λόγο. Επειδή ο θλιβερός αυτός υπουργός Παιδείας, την ώρα που αρνείται συστηματικά να δεχθεί υπότροφους ξένων πανεπιστημίων που θέλουν να του προτείνουν σχέδιο συνεργασίας του υπουργείου με ξένα πανεπιστήμια, βρήκε την ευκαιρία να χαριεντιστεί με το… «ρωμαλέο», κατά δήλωσή του, «κίνημα των νέων»!!!
Τόσο ο Γαβρόγλου, όσο κι αυτά τα φασιστοειδή μισούν θανάσιμα την αστική δημοκρατία. Μισούν τις δημοκρατικές διαδικασίες. Μισούν την αριστεία, την ευνομία. Θεωρούν ότι τα Πανεπιστήμια αποτελούν φυτώρια επανάστασης που θα …ισοπεδώσει τον καπιταλισμό!!!
Από την άλλη πλευρά, λέω «όχι»! Όχι, Δεν είναι αυτή η Ελλάδα, δεν είναι αυτοί οι φοιτητές κι οι μαθητές. Δεν είναι μια φούχτα κλωνοποιημένοι γόνοι του σταλινισμού που δεν κατάλαβαν ότι το μαγαζί που πρεσβεύουν κατέβασε ρολά το 1989. Δεν είναι η θλιβερή –πλην φωνασκούσα-μειοψηφία που επενδύει στο μπάχαλο και στην δήθεν ιδεολογικοποίηση του… «πουτάνα όλα»… Δεν είναι η ασυνάρτητη και κούφια επαναστατική ονείρωξη του σφυριού και του δρεπανιού ανακατεμένη με πανάκριβα tablets και smartphoneς. Ούτε η ανοησία του χαβαλέ, του καφενείου και του τσιπουράδικου.
Σκέφτομαι ότι η συντριπτική πλειοψηφία της Ελλάδας, των μαθητών και των φοιτητών της είναι τα παιδιά μας. Αυτά τα παιδιά που επενδύουν κόπο στη μόρφωσή τους και νιώθουν την αγωνία της επόμενης ημέρας. Μακριά από τα μεροκάματα κομματικών στελεχών που εξασφαλίζουν το μέλλον τους στους δρόμους και τα πεζοδρόμια.
Όσο παρήγορο κι αν είναι αυτό, το περιβάλλον που βιώνουν τα παιδιά μας είναι άκρως τοξικό. Κι αυτό προκαλεί απαισιοδοξία κι απόγνωση για μια κοινωνία που παραμένει απαθής και τελικά κάνει λοβοτομή στα παιδιά της. Προκαλεί κι αγανάκτηση για κόμματα που στο καταστατικό τους καταφέρονται ενάντια στην αστική δημοκρατία και νομιμοποιούνται να στρατολογούν μαθητές για να τους μετατρέψουν σε ιδεοληπτικούς ζηλωτές μιας χαμένης θρησκείας.
Κι αποτελεί ντροπή για όλη την κοινωνία, για όλους μας, που ενώ ετοιμάζεται συνταγματική αναθεώρηση, η κυβέρνηση κι ο υπουργός Παιδείας, δεν βλέπουν καν στην αναγκαία για τον τόπο αναθεώρηση του άρθρου 16 που απαγορεύει τα μη κρατικά Πανεπιστήμια.
Μπορούμε να μιλάμε για ελληνική τραγωδία, εν έτη 2018….
Καλά ξεμπερδέματα.
