Μέχρι τώρα γνωρίζουμε επιστημονικά και τεκμηριωμένα τα οφέλη της άσκησης στον ανθρώπινο οργανισμό.

Κατά πόσο όμως είναι γνωστό ότι η άσκηση στη φύση ή η πράσινη άσκηση ή όπως αποκαλείται παγκοσμίως και επίσημα «green exercise», έχει πολλαπλά οφέλη σε ένα άτομο; Όπως προκύπτει από στοιχεία έρευνας, των Χαρίλαου Κουθούρη, καθηγητή, με ειδικότητα στην Κινητική Αναψυχή, στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και του Ιωάννη Γιαννακόπουλου, καθηγητή Φυσικής Αγωγής (M.Sc.), ποικίλες μελέτες απαντούν σε σχετικά ερωτήματα και υποστηρίζουν νέες προοπτικές όσον αναφορά τη σχέση ανθρώπου, φυσικής δραστηριότητας και εκτέλεσης της άσκησης στη φύση.

Σύμφωνα με σύγχρονες επιστημονικές μελέτες, η δραστηριοποίηση σε υπαίθριο χώρο παρέχει πολλά οφέλη για την ανθρώπινη υγεία αυξάνοντας το επίπεδο φυσικής κατάστασης με συγκριτικά χαμηλότερο επίπεδο αντιληπτής άσκησης. Αυτό σημαίνει ότι το άτομο δραστηριοποιείται βελτιώνοντας τη φυσική του κατάσταση σε ελεύθερο φυσικό περιβάλλον χωρίς να αντιλαμβάνεται το πραγματικό επίπεδο κόπωσης κατά τη διάρκεια της δράσης γεγονός που είναι πολύ σημαντικό για τη συνέχιση της άσκησης και τη μη εγκατάλειψη της προσπάθειας σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Μερικά από τα οφέλη του green exercise, είναι ότι βελτιώνει τη διάθεση και την αυτοεκτίμηση, μειώνει το στρες, ξεκουράζει τον εγκέφαλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σα φυσικό φάρμακο, αλλάζει θετικά τη συμπεριφορά, δίνει την εντύπωση ότι είναι ευκολότερη ως μέθοδος άσκησης. Επίσης είναι πιθανότερο να οδηγήσει ευκολότερα σε δια βίου υιοθέτηση της άσκησης, ενώ μπορεί να εκτελείται σε μεγάλη ποικιλία διαφορετικής μορφής φυσικού περιβάλλοντος, όπως δάση, χιονισμένα τοπία, παραλίες και αμμουδιές. Ίσως οι πιο διαδεδομένες και παλιότερες χρονικά μορφές του green exercise σημειώνουν οι ερευνητές, είναι οι υπαίθριες δραστηριότητες αναψυχής που οργανώνονται από εταιρίες ή άλλους κρατικούς ή εθελοντικούς φορείς και ειδικεύονται στην παροχή ‘πράσινων υπηρεσιών’. Δραστηριότητες όπως η ποδηλασία βουνού, η πεζοπορία, η αναρρίχηση, το ράφτινγκ, το κανόε καγιάκ, η χιονοδρομία, οι καταδύσεις, η ιστιοπλοΐα κ.α. είναι μερικές από τις πολλές επιλογές που έχει κάποιος που θέλει να ξεφύγει από το ‘’κουτί’’ της καθημερινότητας του και να πάρει μία μικρή δόση δράσης στη φύση.

Οι περισσότερες από αυτές τις δραστηριότητες καλύπτουν όλο το ηλικιακό φάσμα και η εξειδίκευση των επαγγελματιών που τις αναλαμβάνουν είναι υψηλή.

Εκτός όμως από την αναψυχή, μερικές από αυτές τις δράσεις έχουν εισχωρήσει για τα καλά και στον χώρο της διάκρισης, του Αθλητικού Τουρισμού και των αθλητικών πρωταθλημάτων σαν επίσημα αθλήματα. Το MountainBike π.χ. είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα που είναι ενσωματωμένο στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1996. Άλλα αθλήματα τέτοιου διαμετρήματος είναι επίσης το Ορεινό Τρέξιμο (TrailRunning), το κανόε καγιάκ αλλά και η αναρρίχηση που είναι νέα αθλητική δραστηριότητα στον χώρο και αναμένεται να κάνει ντεμπούτο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο το 2020. Σύγχρονες έρευνες έχουν επίσης υποστηρίξει και αποδεχθεί ότι η παραμονή, η παρατήρηση, η επαφή του ανθρώπου με τη φύση και το φυσικό περιβάλλον, έχει θετικά αποτελέσματα, μειώνει το στρες, την ψυχική κούραση αλλά και βελτιώνει τη συγκέντρωση και τη νοητική λειτουργία του εγκεφάλου. Επομένως, η ιδέα του green exercise υποστηρίζεται πλέον παγκόσμια, αφού γεννήθηκε από σύγχρονες επιστημονικές περιοχές και γνωστικά αντικείμενα όπως η περιβαλλοντική ψυχολογία (environmental psychology).

Έρευνα που ανακοινώθηκε πρόσφατα από το ΤΕΦΑΑ του πανεπιστήμιου Θεσσαλίας αποτελεί παράδειγμα της σχέσης που έχει αναπτυχθεί μεταξύ Περιβαλλοντικής Ψυχολογίας και Πράσινης Άσκησης, όπως δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Χαρίλαος Κουθούρης. Η έρευνα διερεύνησε τη συμπεριφορά σε παιδιά δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που συμμετείχαν σε προγράμματα Υπαίθριων Δραστηριοτήτων Αναψυχής Περιπέτειας κατά τη διάρκεια της 20ήμερης παραμονής τους σε θερινή ορεινή κατασκήνωση. Όπως ανέφερε η ερευνήτρια Δρ Αγλαΐα Ζαφειρούδη, τα αποτελέσματα της έρευνας υποστήριξαν ότι η παρατεταμένη ενεργή συμμετοχή παιδιών – εφήβων σε μορφές green exercise, όπως τα προγράμματα Υπαίθριων Δραστηριοτήτων βελτιώνουν εντυπωσιακά την Περιβαλλοντική Ευαισθητοποίηση των μαθητών και την αγάπη τους για προστασία της φύσης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένας καινοτόμος εκτυπώσιμος βιοαισθητήρας, ο οποίος με τη χρήση μιας σταγόνας αίματος μπορεί να προειδοποιήσει για πιθανό έμφραγμα έως και δύο ώρες πριν από την εκδήλωσή του αναμένεται να κυκλοφορήσει στην αγορά σε περίπου μία διετία.

Τον βιοαισθητήρα σχεδίασαν και κατασκεύασαν ερευνητές από το Εργαστήριο Νανοτεχνολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) σε συνεργασία με την εταιρεία Νανοηλεκτρονικής BLNanobiomed και την εταιρεία οργανικών ηλεκτρονικών Organic Electronic Technologies.

Ο βιοαισθητήρας αυτός, ο οποίος τοποθετείται σε μία φορετή συσκευή (wearable) που μοιάζει με ρολόι, παρουσιάστηκε πρόσφατα στο 1o Συνέδριο Οργανικών και Εκτυπωμένων Ηλεκτρονικών στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, που πραγματοποιήθηκε στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, από τη διευθύνουσα σύμβουλο της BLNanobiomed, εξειδικευμένη σε θέματα νανοϊατρικής, καρδιολόγο, Βαρβάρα Καραγκιοζάκη.

Οι εκτυπώσιμοι βιοαισθητήρες, που είναι μιας χρήσεως, αναμένεται να κυκλοφορήσουν στην αγορά σε μία διετία, αφού ολοκληρωθούν κλινικές μελέτες σε ανθρώπους, οι οποίοι έπαθαν ή δεν έπαθαν έμφραγμα, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Καραγκιοζάκη.

«Η έγκαιρη και ακριβής διάγνωση της νόσου είναι πολύ σημαντική και ουσιώδης για την επιβίωση του ασθενούς. Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σημαντικά η ζήτηση για συσκευές μίας χρήσης, που είναι απλές  και εύχρηστες με γρήγορο χρόνο απόκρισης. Με αυτό το σκεπτικό ξεκινήσαμε τον σχεδιασμό και τη δημιουργία αυτών των βιοαισθητήρων πριν από δύο χρόνια. Ήδη ολοκληρώθηκε η δημιουργία τους και μπορούμε πλέον να τους εκτυπώσουμε. Απομένει να γίνουν οι κλινικές μελέτες για να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν στην αγορά. Ο σχεδιασμός και η μαζική παραγωγή τέτοιων βιοαισθητήρων και η ικανότητά τους να παράγουν τεράστιο όγκο δεδομένων για τη θεραπευτική προσφέρουν δυνατότητες λήψης αποφάσεων σε πραγματικό χρόνο, που μπορούν να οδηγήσουν σε προϊόντα προστιθέμενης αξίας στον τομέα της υγείας», σημειώνει η κ. Καραγκιοζάκη.

Πώς λειτουργούν οι βιοαισθητήρες;

«Κάποιος που βρίσκεται σε μια απομακρυσμένη περιοχή, αλλά ακόμη και στο σπίτι του, μόλις νιώσει αδιαθεσία ή πόνο μπορεί να τοποθετήσει μια σταγόνα αίμα στον βιοαισθητήρα, που μοιάζει με τις ταινίες που μετράμε το σάκχαρο και ύστερα να τον βάλει στην υποδοχή που έχει η φορετή συσκευή/ρολόι. Στη συνέχεια, μέσω της συσκευής αυτής, τα δεδομένα αποστέλλονται στο πλησιέστερο νοσοκομείο ή ασθενοφόρο που έχει τον απαραίτητο εξοπλισμό, δηλαδή ένα κομπιούτερ ή ένα ipad που διαθέτει ένα πρόγραμμα, με το οποίο γίνεται άμεσα  εκτίμηση της κατάστασης του ασθενούς. Έτσι, ο ασθενής κερδίζει χρόνο, που είναι κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας»,  εξηγεί η κ. Καραγκιοζάκη.

Σύμφωνα με την ίδια, ο βιοαισθητήρας μπορεί να παραχθεί μαζικά και φθηνά από τον βιοεκτυπωτή που βρίσκεται ήδη εγκατεστημένος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο Εργαστήριο Νανοτεχνολογίας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ