Κυρίες και Κύριοι,
Την προηγούμενη εβδομάδα ο Πρωθυπουργός παρουσίασε, εγκαινιάζοντας την 83η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, το στρατηγικό του σχέδιο για τη χώρα μετά την καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια.
Με δεδομένη τη σταθερή ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, η οποία αναπτύσσεται για το 2018 με ρυθμούς πάνω από 2%, αλλά και με τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους, η επόμενη μέρα πρέπει να είναι ολοκληρωτικά αφιερωμένη στην επιδίωξη της δίκαιης ανάπτυξης.
Στον πυρήνα αυτού του στρατηγικού σχεδίου βρίσκεται η ανάκτηση της εργασίας.
Τόνωση των επενδύσεων, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, σεβασμός και διεύρυνση των εργατικών δικαιωμάτων οριοθετούν την πορεία, ώστε μέσα στην επόμενη πενταετία να έχουμε καταφέρει να μειώσουμε την ανεργία στο 10%.
Αυτός είναι ένας φιλόδοξος, αλλά και ρεαλιστικός στόχος, αν σκεφτεί κανείς ότι όταν ανέλαβε η σημερινή κυβέρνηση, η ανεργία βρισκόταν στο 27% και σήμερα βρίσκεται στο 19%, με τη δημιουργία 330.000 περισσότερων θέσεων εργασίας.
Το σχέδιο της δίκαιης ανάπτυξης συμπληρώνεται με την οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού κράτους, αλλά και τη συνέχιση των δημοκρατικών τομών στο πολιτικό σύστημα και τη διεύρυνση ατομικών δικαιωμάτων και δημοκρατικών ελευθεριών.
Ειδικά, ως προς τη δημοσιονομική και οικονομική πολιτική, ο Πρωθυπουργός ανέλαβε συγκεκριμένες δεσμεύσεις τόσο για το 2018 όσο και για το 2019, αλλά και για τα επόμενα χρόνια.
Όπως ανακοίνωσε, ήδη, το υπουργείο Εργασίας, εντός των επόμενων ημερών, κατατίθεται τροπολογία για την άμεση εκκίνηση της διαδικασίας αύξησης του κατώτατου μισθού, που θα σημάνει την ίδια στιγμή και την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού.
Επίσης, εντός των επόμενων εβδομάδων κατατίθεται νομοθετική ρύθμιση, ώστε εντός του 2018 να εξοφληθούν τα αναδρομικά σε δικαστικούς, ένστολους και πανεπιστημιακούς, σύμφωνα με τη σχετική απόφαση του ΣτΕ.
Ενώ, σε ό,τι αφορά τους γιατρούς του ΕΣΥ και παρά το γεγονός ότι δεν καλύπτονται από τη σχετική απόφαση του ΣτΕ, πραγματοποιήθηκε ήδη σύσκεψη με τους υπουργούς Υγείας υπό τον Πρωθυπουργό και συμφωνήθηκε η αποκατάσταση της αδικίας του 2ου Μνημονίου. Άρα, λοιπόν, και οι γιατροί του ΕΣΥ θα συμπεριληφθούν στην εν λόγω ρύθμιση για την καταβολή των αναδρομικών.
Επίσης, ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε ήδη και πρόκειται να νομοθετηθούν άμεσα συγκεκριμένα μέτρα ελάφρυνσης και στήριξης της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Μείωση του ΕΝΦΙΑ το 2019 10% μεσοσταθμικά και έως 30% για τις χαμηλές περιουσίες και το 2020 20% μεσοσταθμικά και έως 50% για τις μικρές και μεσαίες περιουσίες.
Επίσης, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για επιστήμονες και ελεύθερους επαγγελματίες με εισόδημα πάνω από 7.000 στο 13,3% από το 20% που ισχύει σήμερα, με αποτέλεσμα οι μηνιαίες επιβαρύνσεις να δουν μειώσεις μέχρι και 35%. Την ίδια στιγμή για δικηγόρους, γιατρούς και μηχανικούς μειώνουμε τις εισφορές για επικούρηση και εφάπαξ στο ελάχιστο που ισχύει σήμερα, δηλαδή στα 64,5 ευρώ τον μήνα.
Άλλη μία εξαγγελία είναι η μείωση του φόρου επιχειρήσεων κατά 1% για το 2019, με στόχο να φτάσει στο 25% εντός τετραετίας.
Νομοθετείται, επίσης, και η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για συνεταιρισμούς και συνεταιρισμένους αγρότες, καθώς και τις Κοιν.Σ.Επ. και τις ανενεργές επιχειρήσεις.
Τέλος, το υπουργείο Εργασίας επεξεργάζεται ήδη τη ρύθμιση για την επιδότηση ενοικίου από 70 έως 200 ευρώ τον μήνα, που θα αφορά τουλάχιστον 300.000 οικογένειες.
Άμεσα εκκινούν, επίσης, οι διαδικασίες για την πρόσληψη συνολικά 7.500 μόνιμου προσωπικού για την κάλυψη των αναγκών της Ειδικής Αγωγής και των προγραμμάτων Βοήθειας στο Σπίτι.
Πέρα από αυτά τα μέτρα, που όπως είπα νομοθετούνται άμεσα για το 2019, ο Πρωθυπουργός έχει εξαγγείλει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ελαφρύνσεων για την τετραετία, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τη μείωση του ΦΠΑ από το 24% στο 22% και από το 13% στο 12%, αλλά και την ενίσχυση των προϋπολογισμών του Κοινωνικού Κράτους στην Υγεία, την Πρόνοια και την Παιδεία.
Η συνεκτική αυτή δέσμη μέτρων που διατηρεί τη δημοσιονομική ισορροπία και την ίδια στιγμή ενισχύει τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που σήκωσε δυσανάλογο βάρος κατά την περίοδο της κρίσης έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πρόγραμμα έμπνευσης ΔΝΤ που εξήγγειλε προχθές στη ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ένα πρόγραμμα που αφορά σχεδόν αποκλειστικά την οικονομική ελίτ, τους φίλους δηλαδή και συνδαιτυμόνες του κ. Μητσοτάκη.
Χωρίς καν να πιεστεί ο Πρόεδρος της Ν.Δ. ομολόγησε από μόνος του ότι η εφαρμογή του προγράμματός του συνεπάγεται και νέα προσφυγή στο ΔΝΤ.
Επέμεινε στη θέση του για το ασφαλιστικό Πινοσέτ που διαλύει τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, κάνει δώρο στις ασφαλιστικές εταιρείες τις εισφορές των εργαζομένων και αφήνει στον αέρα 1,5 εκατομμύριο συνταξιούχους.
Αποκάλυψε ότι σκοπεύει να εφαρμόσει τη μείωση του αφορολόγητου για το 2020.
Παρουσίασε μια πρόταση «φρανκεστάιν» για τον ΕΝΦΙΑ, που πέραν του γεγονότος ότι είναι απολύτως και αναμφισβήτητα αντισυνταγματική, αν μπορούσε να εφαρμοστεί θα οδηγούσε βραχυπρόθεσμα σε αύξηση τελικά του ΕΝΦΙΑ, καθώς θα περιόριζε άμεσα τους πόρους στη μεγάλη πλειονότητα των δήμων της χώρας και θα δημιουργούσε δήμους δύο και τριών ταχυτήτων.
Πέρα από αυτό όμως, ακριβώς επειδή είναι μία οριζόντια πρόταση αυτή που κατέθεσε ο κ. Μητσοτάκης για τον ΕΝΦΙΑ ευνοεί τις μεγάλες περιουσίες και αυξάνει τελικά τις κοινωνικές ανισότητες.
Επίσης, ο κ. Μητσοτάκης από τη ΔΕΘ μας διαμήνυσε ότι συμφωνεί με τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, αρκεί αυτές να μην εφαρμόζονται. Γιατί στο δικό του σύμπαν η εργατική νομοθεσία είναι προαιρετική και η προστασία του εργαζόμενου επαφίεται στην καλή θέληση του εργοδότη.
Θα μπορούσε κανείς να πει και άλλα για τη λογική που διαπερνά τις εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη, μια λογική ακραία νεοφιλελεύθερη που δεν έχει όμοιο της σε καμία απολύτως χώρα της Ευρώπης.
Πολλοί λένε ότι αυτή η πολιτική προσομοιάζει στην πολιτική που εφάρμοσε η Θάτσερ στη Μεγάλη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και τις αρχές του ’80.
Και αυτή, όμως, η εκτίμηση είναι μάλλον επιεικής για τον κ. Μητσοτάκη. Αν κάποιος έψαχνε αντίστοιχες πολιτικές εξαγγελίες θα τις έβρισκε μόνο στους ακραίους ρεπουμπλικανικούς κύκλους του Tea Party, αλλά και στο πρόγραμμα του κ. Μάκρι στην Αργεντινή, το πρόγραμμα του οποίου αντέγραψε ο κ. Μητσοτάκης.
Σας θυμίζω ότι η υπόσχεση του κ. Μάκρι ήταν να τονώσει την ανάπτυξη με ένα σοκ μείωσης φόρων στις μεγάλες επιχειρήσεις στην Αργεντινή. Αυτό που κατάφερε ήταν να καταλήξει οικειοθελώς πίσω στην αγκαλιά του ΔΝΤ, αυτό δηλαδή που από την αρχή επιθυμούσε. Αυτή ακριβώς είναι και η κεντρική επιδίωξη του κ. Μητσοτάκη, όπως αποδείχθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Η συγκυβέρνηση με το ΔΝΤ.
