Είναι ακατανόητη η στάση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης απέναντι στον Μαδούρο. Αν και πολλά λέγονται που την καθιστούν κατανοητή.
Όταν όλη η Δύση στέκεται απέναντι στο δικτατορικό, ανελεύθερο, τυραννικό και αιμοσταγές καθεστώς της Βενεζουέλας που κατακρημνίζει κάθε κανόνα δημοκρατίας, πώς μπορεί ο πρωθυπουργός κι οι συν αυτώ να το στηρίζουν;
Η απάντηση ήρθε χθες, όπου εκτός όλων των άλλων, η «Αυγή», μας πληροφόρησε με το πρωτοσέλιδό της ότι «είναι για το πετρέλαιο, ανόητε»!!!! Έτσι ακριβώς έγραψε. Λέγοντας ουσιαστικά ότι για όσα γίνονται στη Βενεζουέλα φταίνε αυτοί που … επιβουλεύονται τα πετρέλαιά της!!! Κι όσοι έχουμε άλλη άποψη είμαστε ανόητοι…
Η βολική απλοϊκή απάντηση για καταναλωτές σανού. Κουβέντα για την έλλειψη δημοκρατίας. Κουβέντα για τους εκατοντάδες νεκρούς. Ή για το γεγονός ότι παρ’ ότι είναι μια πλούσια σε ορυκτό πλούτο χώρα, η φτώχια ζει και βασιλεύει κι οι πολίτες της ψάχνουν στα σκουπίδια για βρουν κάτι να φάνε. Δεν ανέφερε κουβέντα η εφημερίδα της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ ότι ακόμη και με τόσα πετρέλαια δεν υπάρχει η τεχνογνωσία κι οι υποδομές, επειδή η… επανάσταση του κολεκτιβισμού δεν δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης αλλά μόνο ισοπέδωσης των πάντων.
Γράφαμε προσφάτως (άρθρο με τίτλο «Λατινική Αμερική, κολεκτιβοποίηση με φτώχια και δικτατορίες») ότι και στη Βενεζουέλα, όπως σχεδόν σε όλη τη Λατινική Αμερική, κυριάρχησαν επί δεκαετίες κομμουνιστικές λογικές και πρακτικές. Που ποδηγέτησαν την ατομική ελευθερία, την ελεύθερη οικονομία, τη δημιουργία και την πρόοδο σε μια αναγκαστική πορεία υπό τα στεγανά των διεφθαρμένων κι ανελεύθερων καθεστώτων.
Κι αυτά τα καθεστώτα, έγιναν επί δεκαετίες, ακόμη και σήμερα, σύμβολά της εγχώριας Αριστεράς. Και κατ’ επέκταση μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας.
Αν δούμε το ζήτημα προσεκτικά και διεισδύσουμε στον πυρήνα του θα διαπιστώσουμε ότι όλα είναι γλυκά μπερδεμένα πέριξ του σοσιαλισμού.
Προσέξτε: Ο Αλέξης Τσίπρας και σύμπασα η Αριστερά είναι υπερασπιστές του Λατινικού σοσιαλισμού/κομμουνισμού.
Προσέξτε κι αυτό:
Υπερασπιστές του σοσιαλισμού είναι και ο Τσοχατζόπουλος, ο Παπαντωνίου, ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά και η… Δανία ή η Σουηδία!
Έχει καμιά λογική όλο αυτό το συνονθύλευμα;
Εξ ου κι ισχυρίζομαι ότι όλα είναι γλυκά μπερδεμένα πέριξ του σοσιαλισμού. Εξ ου και μιλώ για την απόλυτη σύγχυση που φτάνει στα όρια της ιδεοληψίας και της κουταμάρας.
Πώς μπορεί να συνυπάρχουν εντός των ορίων του σοσιαλισμού η Βενεζουέλα ή η Κούβα με την Δανία και τη Σουηδία;
Άρα, δικαίως μιλάμε για την απόλυτη σύγχυση.
Προσφάτως, δημοσιεύθηκε μια έρευνα της «Διανέοσις» αναφορικά με το τι πιστεύουν οι Έλληνες για τον σοσιαλισμό. Το 56% έχουν θετική άποψη (το 2017 ήταν 62%)! Άλλη σύγχυση αυτή. Προϊόν προπαγάνδας δεκαετιών από την Αριστερά και τους σοσιαλιστές.
Να το δούμε και πιο πρακτικά; Αναφορικά με την πολιτική μας σκηνή; Το 2015, το Ποτάμι συμπορεύθηκε στην Ευρωβουλή με τους σοσιαλδημοκράτες!!! Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε τη φορεσιά του αντισυστημικού και φόρεσε τη φορεσιά συμπόρευσης με τον Τράμπ και τη Μέρκελ. Ποιο οικεία αισθανόταν εκεί παρά με τους Ποδέμος και τα κόμματα του φόρουμ του Σάο Πάολο. Πώς γίνεται όλο αυτό;
Εδώ μπαίνει το ερώτημα: Είναι μόνο σύγχυση ή είναι και μια τεράστια έκφραση-ομολογία καιροσκοπισμού της Αριστεράς και των σοσιαλιστών; Ή είναι η αδυναμία τους να κατανοήσουν ότι ο σοσιαλισμός γκρεμίστηκε πριν 30 χρόνια;
Εκτιμώ πια, ότι το κρίσιμο ερώτημα πρέπει να είναι τι εννοεί ο καθένας όταν αναφέρεται στον σοσιαλισμό; Και δη τον σοσιαλισμό της Βενεζουέλας.
Προσέξτε:
Η Βενεζουέλα, πριν το σοσιαλιστικό πείραμα, ήταν η πιο εύπορη χώρα της Λατινικής Αμερικής, με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου. Κι ήρθαν αρχικά ο Τσάβες και μετέπειτα ο Μαδούρο. Που αγκαλιάστηκαν από τους απανταχού της γης σοσιαλιστές ως οι μέγιστοι επαναστάτες που θα κάνουν πράξη την σοσιαλιστική ολοκλήρωση. Όμως, μοιραία τελείωσαν τα χρηματικά αποθέματα που είχαν δημιουργήσει οι κακοί νεοφιλελεύθεροι και μαζί τους τελείωσε και το φαγοπότι. Κι αφού τελείωσε το φαγοπότι, απέτυχε κι ο σοσιαλισμός που δεν μπορούσε να παράξει το παραμικρό και δεν μπορούσε να δημιουργήσει μια καλύτερη κοινωνία, με ανάδειξη των ικανών, με λιγότερες ανισότητες και εξάλειψη της φτώχιας. Που αντί να την εξαλείψει ή να τη μειώσει, τη μεγέθυνε. Όπως έγινε παντού που εφαρμόστηκε τα τελευταία εκατό χρόνια.
Κι όμως, αντί στους ημέτερους σοσιαλιστές να προκαλεί σοκ και δέος αυτό το γεγονός και να επιχειρούν να διαφοροποιούν τη θέση τους και ν’ αναζητούν ισορροπίες του μέλλοντος, είναι τόσο φανατισμένοι που δεν κατανοούν το παραμικρό.
Θα πείτε τώρα, και πού κολλάει αυτό που ανέφερες προηγουμένως: Δηλαδή τι σχέση έχει ο σοσιαλισμός της Βενεουζέλας και της Λατινικής Αμερικής με τη Σουηδία και τη Δανία;
Μα ακριβώς αυτό λέω. Πουθενά. Επειδή ο σοσιαλισμός της Δανίας και της Σουηδίας δεν υπάρχει πια. Οι άνθρωποι εκεί, κατάργησαν, εγκατέλειψαν τον σοσιαλισμό και προσχώρησαν σιγά – σιγά και σταδιακά στον φιλελευθερισμό. Και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας. Προστατεύουν την ατομική ιδιοκτησία, έχουν ελεύθερο εμπόριο, υψηλό βαθμό οικονομικής ελευθερίας. Αυτές οι λειτουργίες παράγουν τον πλούτο που μετά, μέσω της φορολογίας, οι Δανοί και οι Σουηδοί επιλέγουν να αναδιανείμουν. Το σύστημά τους, σαν οικονομικό σύστημα, είναι οικονομία της αγοράς συνδυασμένη με κράτος πρόνοιας. Άρα, καμιά σχέση με τη Λατινική Αμεική και τη Βενεζουέλα που εξακολουθούν, εν πολλοίς να ομνύουν στην κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
Είναι ξεκάθαρο ότι η σύγχυση στη χώρα μας είναι μεγάλη. Μπορεί όπως δείχνουν οι έρευνες να μικραίνει συστηματικά και ραγδαία η δημοφιλία του σοσιαλισμού, αλλά χρειάζεται χρόνος η ελληνική κοινωνία να χωνέψει τις αλήθειες και κυρίως την πραγματικότητα. Άλλωστε, πάντα έτσι γίνεται. Στην Ελλάδα, τα παγκόσμια ρεύματα φτάνουν με καθυστέρηση κάποιων δεκαετιών…
