Περισσότερο από το ήμισυ (52%) των εδαφών στην Ευρώπη και την περιοχή της Μεσογείου επηρεάζονταν από ξηρασία στις αρχές Ιουλίου, σύμφωνα με ανάλυση του AFP των τελευταίων δεδομένων από το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Ξηρασίας (EDO).

Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί για την περίοδο από την 1η έως τις 10 Ιουλίου από το 2012 όταν άρχισαν να διατηρούνται αρχεία, 21 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο από τον μέσο όρο της περιόδου 2012-2024. Ωστόσο, το επίπεδο ξηρασίας έχει μειωθεί ελαφρώς σε σύγκριση με το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουνίου, όταν καταγράφηκε το απόλυτο ρεκόρ με το 55,5% των ακτών της Ευρώπης και της Μεσογείου να έχουν επηρεαστεί.

Ο δείκτης ξηρασίας του ευρωπαϊκού παρατηρητηρίου Κοπέρνικος, που βασίζεται σε δορυφορικές παρατηρήσεις, συνδυάζει τρεις παραμέτρους: βροχόπτωση, υγρασία εδάφους και κατάσταση βλάστησης. Αναλύεται σε τρία επίπεδα ξηρασίας (παρακολούθηση, προειδοποίηση, συναγερμός).

Η ανατολική Ευρώπη είναι η περιοχή που έχει πληγεί περισσότερο. Στο Κόσοβο, τη Σερβία και τη Βουλγαρία σχεδόν το 100% των εδαφών έχει πληγεί από ξηρασία και περισσότερο από το ένα τρίτο βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού. Οι διακοπές νερού επηρέασαν περισσότερους από 156.000 ανθρώπους στη Βουλγαρία στα μέσα Ιουλίου, καθώς αυτός τα αποθέματα νερού γίνονται ολοένα και πιο σπάνια κάθε χρόνο.

Στην Ουγγαρία, σχεδόν η μισή χώρα ήταν σε κατάσταση συναγερμού στις αρχές Ιουλίου (47%), μια σημαντική αύξηση σε σύγκριση με τα τέλη Ιουνίου (21%).

Η ξηρασία είναι επίσης σοβαρή και στην ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα στην Αρμενία (95%). Στην Τουρκία (77%) η κατάσταση, σε συνδυασμό με τους ισχυρούς ανέμους, έχει προκαλέσει εκατοντάδες πυρκαγιές.

Η μισή Συρία πλήττεται επίσης από ξηρασία που απειλεί τη συγκομιδή σιταριού και εκθέτει φέτος σε κίνδυνο επισιτιστικής ανασφάλειας περισσότερους από 16 εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Στη δυτική Ευρώπη κατάσταση είναι μικτή. Στη Βρετανία το 18% των εδαφών βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού, αύξηση άνω των 6 μονάδων από τα τέλη Ιουνίου. Η Γαλλία επηρεάζεται επίσης, με το 12% της επικράτειάς της να βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού, κυρίως το δυτικό τμήμα της χώρας. Συνολικά τα δύο τρίτα των γαλλικών εδαφών επηρεάζονται από την ξηρασία.

Αντίθετα, η Ισπανία και η Πορτογαλία παραμένουν σχετικά ανεπηρέαστες, με πολύ χαμηλά ποσοστά ξηρασίας (6% και 1% αντίστοιχα).

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο εκφοβισμός, που συχνά θεωρείται απλώς ως μια ψυχολογική αντίδραση ή ως επίδειξη ωμής δύναμης, είναι στην πραγματικότητα μια υπολογισμένη, στρατηγική πράξη, στις διεθνείς σχέσεις.

O ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ ΩΣ ΛΟΓΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Σε αντίθεση με τη συνήθη αντίληψη, ο εκφοβισμός στη γεωπολιτική δεν αποτελεί απλώς συναισθηματική έκρηξη ή ενστικτώδη αντίδραση. Είναι μια σκόπιμη μέθοδος σχεδιασμένη να επιτύχει συγκεκριμένους στόχους: να αλλάξει τη συμπεριφορά άλλων δρώντων και, κυρίως, να αποτρέψει ενέργειες που κρίνονται αντίθετες προς τα δικά του συμφέροντα. Αυτή η λογική αποτελεί τη βάση της χρήσης του εκφοβισμού ως βασικού εργαλείου στη διεθνή διπλωματία και την κρατική πολιτική.

Η ουσία του εκφοβισμού έγκειται στην ικανότητά του να επιβάλλει μια επιλογή—συχνά ανάμεσα στη συμμόρφωση και τον κίνδυνο—στον στοχευμένο δρώντα. Ο εκφοβιστής υποδεικνύει ότι η μη συμμόρφωση θα έχει συνέπειες, αξιοποιώντας είτε τη δική του ισχύ, είτε τις αδυναμίες του άλλου. Αυτή η δυναμική δεν περιορίζεται σε εμφανείς απειλές, αλλά περιλαμβάνει ένα φάσμα συμπεριφορών, από λεπτές πιέσεις έως ωμό καταναγκασμό.

Υπάρχουν τρεις βασικές μορφές εκφοβισμού στη γεωπολιτική, κάθε μία με χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τη στάση και τη σχετική ισχύ του δρώντα:

 Εκφοβισμός του Ισχυρού: Εδώ, ο πιο ισχυρός δρών επιβάλλει την κυριαρχία του, αναμένοντας συμμόρφωση λόγω της προφανούς ανισορροπίας ισχύος. Η στάση της κυβέρνησης Μπους στον πόλεμο του Ιράκ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Ξέρουμε ότι δεν συμφωνείτε με τον πόλεμό μας στο Ιράκ, αλλά είναι προς το συμφέρον σας να ψηφίσετε μαζί μας στα Ηνωμένα Έθνη ούτως ή άλλως». Αντίστοιχα, η στάση της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα—«Η Κίνα είναι μεγάλη χώρα, οι άλλες είναι μικρές χώρες»—δείχνει τη χρήση της ισχύος ως μοχλού πίεσης.

Εκφοβισμός του Αδύναμου: Παραδόξως, και οι αδύναμοι δρώντες μπορούν να χρησιμοποιήσουν εκφοβισμό, αξιοποιώντας την αναγκαιότητά τους ή τις συνέπειες της κατάρρευσής τους. Η Ουγγαρία του Όρμπαν χρησιμοποιεί το δικαίωμα βέτο στην ΕΕ για να αποσπά παραχωρήσεις, ενώ η Ουκρανία, μετά τη ρωσική εισβολή, προειδοποιούσε ότι η κατάρρευσή της θα είχε σοβαρές επιπτώσεις για την Ευρώπη και τη Δύση. Αυτή η μορφή εκφοβισμού βασίζεται λιγότερο στην άμεση ισχύ και περισσότερο στη στρατηγική αξιοποίηση της θέσης ή της ευαλωτότητας.

 Εκφοβισμός του Τρελού: Αυτή η μορφή περιλαμβάνει την απειλή απρόβλεπτης ή παράλογης ενέργειας. Το διπλωματικό στυλ του Τραμπ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Δεν ξέρετε μέχρι πού μπορώ να φτάσω». Καλλιεργώντας μια εικόνα απρόβλεπτου, ο εκφοβιστής αποσκοπεί να αποθαρρύνει αντιπάλους και να αποσπά παραχωρήσεις, αξιοποιώντας τον φόβο της κλιμάκωσης ή του χάους.

Αυτοί οι τύποι δείχνουν ότι ο εκφοβισμός δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των ισχυρών· είναι ένα ευέλικτο εργαλείο που προσαρμόζεται σε διάφορους δρώντες.

Με βάση τους τύπους εκφοβισμού, υπάρχουν συγκεκριμένα πρότυπα λειτουργίας στη διεθνή σκηνή:

 ΗΠΑ υπό Μπους και Τραμπ: Η πίεση της κυβέρνησης Μπους στους συμμάχους για τον πόλεμο στο Ιράκ και η επιθετική, απρόβλεπτη διπλωματία του Τραμπ προς εχθρούς και συμμάχους δείχνουν τη χρήση του εκφοβισμού για την προώθηση εθνικών συμφερόντων. Η προσέγγιση Τραμπ, μάλιστα, χαρακτηρίζεται από απρόβλεπτη επιθετικότητα, ακόμη και προς παραδοσιακούς συμμάχους.

 Η περιφερειακή αυτοπεποίθηση της Κίνας: Η ρητορική και οι ενέργειες της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα αντικατοπτρίζουν τον εκφοβισμό του ισχυρού, με στόχο να επιβάλει αξιώσεις έναντι μικρότερων γειτόνων.

 Το αντιθετικό παράδειγμα της Βραζιλίας: Υπό τον πρόεδρο Λούλα, η Βραζιλία αποφεύγει τον εκφοβισμό, προτιμώντας τη συνεργατική διπλωματία. Ωστόσο, κατά τη θητεία του Μπολσονάρο, η χώρα υιοθέτησε πιο επιθετική στάση, ειδικά στο ζήτημα του Αμαζονίου.

 Η διστακτικότητα της ΕΕ: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω της ιστορίας και των αξιών της, αποφεύγει τον εκφοβισμό και προτιμά τη διαπραγμάτευση. Ωστόσο, η αυξανόμενη παγκόσμια ανταγωνιστικότητα προκαλεί συζητήσεις για πιο δυναμική στάση.

 ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ

Σε διεθνές επίπεδο, υπάρχει μια αυξανόμενη αντίσταση στον εκφοβισμό, ιδιαίτερα από την κοινωνία των πολιτών και κυρίως, στις γυναίκες. Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις, που συχνά επιλέγουν τη διαπραγμάτευση, οι κοινωνίες εμφανίζουν αξιοσημείωτη ανυποταξία.

 Ταϊβάν: Οι κινεζικές προσπάθειες εκφοβισμού πριν τις εκλογές ενίσχυσαν την αποφασιστικότητα των Ταϊβανέζων να στηρίξουν τον υποψήφιο που θα επιθυμούσε το Πεκίνο.

 Καναδάς: Όταν ο Τραμπ απείλησε τον Καναδά, ο Τριντό προσπάθησε να καθησυχάσει τον καναδικό λαό, αλλά οι πολίτες ήταν πιο αποφασισμένοι να αντισταθούν.

 Γυναίκες στην πρωτοπορία: Παραδείγματα όπως οι Ιρανές γυναίκες, οι μητέρες της Plaza de Mayo στην Αργεντινή, οι γυναικείες οργανώσεις στο Σουδάν, δείχνουν ότι οι γυναίκες συχνά ηγούνται της αντίστασης στον εκφοβισμό.

Αυτό δείχνει ότι η αντίσταση στον εκφοβισμό δεν είναι μόνο θέμα εθνικού συμφέροντος, αλλά και αξιοπρέπειας και ταυτότητας.

Ένα ενδιαφέρον σημείο είναι ότι οι εταιρείες συχνά αντιστέκονται πιο αποτελεσματικά στον εκφοβισμό από ό,τι οι κυβερνήσεις. Ενώ τα κράτη είναι δεσμευμένα στη διαπραγμάτευση, οι επιχειρήσεις—ειδικά όσες έχουν ισχυρή οικονομική βάση, ταυτότητα ή κοινωνική αποστολή—μπορεί να υπερασπιστούν πιο σθεναρά τις αξίες και τα συμφέροντά τους.

ΌΡΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ

Παρότι ο εκφοβισμός μπορεί να είναι αποτελεσματικός βραχυπρόθεσμα, ενέχει σοβαρούς κινδύνους. Η υπερβολική χρήση του μπορεί να προκαλέσει δυσαρέσκεια, αντίδραση και να υπονομεύσει μακροπρόθεσμες σχέσεις. Η στρατηγική Τραμπ, «ισχυρός με τους αδύναμους και αδύναμος με τους ισχυρούς», τελικά αποκαλύπτει τις ίδιες του τις αδυναμίες. Αντίστοιχα, μια επιθετική στάση της Κίνας μπορεί να αποξενώσει γείτονες και να τους ωθήσει σε άλλες συμμαχίες.

Επιπλέον, η απρόβλεπτη φύση του «εκφοβισμού του τρελού» μπορεί να αποσταθεροποιήσει το διεθνές σύστημα και να δυσκολέψει τη διαχείριση κρίσεων.

Η γεωπολιτική του εκφοβισμού είναι ένα σύνθετο, εξελισσόμενο φαινόμενο που διαμορφώνει τη συμπεριφορά κρατών, ηγετών και κοινωνιών. Σε έναν κόσμο όπου οι ισορροπίες ισχύος αλλάζουν και νέες μορφές αντίστασης αναδύονται, τα όρια του εκφοβισμού γίνονται όλο και πιο εμφανή.

Καθώς ο παγκόσμιος ανταγωνισμός εντείνεται, ο πειρασμός να καταφύγει κανείς στον εκφοβισμό ίσως αυξηθεί, τα επόμενα χρόνια.

 ———————————————————————————————–

Προέλευση: https://geoeurope.org/2025/07/17/i-geopolitiki-tou-ekfobismou/

O ιστότοπος geoeurope.org δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς, με επικεφαλής τον Βαγγέλη Χωραφά, που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

Ο σεισμός μεγέθους 8,8 βαθμών ανοικτά της Ρωσίας σημειώθηκε σε αυτό που είναι γνωστό ως “ρήγμα πολύ μεγάλης ώσης” (“megathrust fault”) όπου η πιο συμπαγής πλάκα του Ειρηνικού ολισθαίνει κάτω από την πιο ελαφριά πλάκα της Βόρειας Αμερικής, δήλωσαν επιστήμονες.

Η πλάκα του Ειρηνικού είναι σε κίνηση, καθιστώντας την περιοχή της χερσονήσου Καμτσάτκα ανοικτά των ακτών της ρωσικής Άπω Ανατολής, όπου σημειώθηκε, ιδιαίτερα ευάλωτη σε τέτοιους σεισμούς — και μεγαλύτεροι μετασεισμοί δεν μπορούν να αποκλειστούν, είπαν.

Με το επίκεντρό του κοντά στην πόλη Πετροπαβλόφσκ-Καμτσάτσκι, ήταν ο μεγαλύτερος σεισμός μετά το καταστροφικό γεγονός Τοχούκου το 2011, που προκάλεσε τσουνάμι και κατέστρεψε τον πυρηνικό σταθμό της Ιαπωνίας Φουκουσίμα Νταϊιτσί.

“Η σεισμική ζώνη της Καμτσάτκα είναι μία από τις πιο ενεργές ζώνες υποβύθισης γύρω από το Δαχτυλίδι της Φωτιάς του Ειρηνικού, και η πλάκα του Ειρηνικού κινείται δυτικά περίπου 80 χιλιοστά τον χρόνο”, δήλωσε ο Ρότζερ Μούσον, ομότιμος ερευνητής στο Βρετανικό Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης.

“Τα γεγονότα υποβύθισης, κατά τα οποία μία πλάκα ωθεί κάτω από μία άλλη, είναι ικανά να προκαλέσουν πολύ ισχυρότερους σεισμούς από τα “strike slips”, όπως αυτό που έπληξε τη Μιανμάρ τον Μάρτιο, όπου οι πλάκες ακουμπούν οριζόντια η μία την άλλη σε διαφορετικές ταχύτητες.

Η περιοχή της Καμτσάτκα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη και βίωσε έναν σεισμό μεγέθους 9 βαθμών τον Νοέμβριο του 1952, που κατέστρεψε την πόλη Σεβερο-Κουρλίσκ και προκάλεσε εκτεταμένες ζημίες μέχρι τη Χαβάη, δήλωσε ο Μούσον στο πρακτορείο Ρόιτερς.

Τα αβαθή γεγονότα “πολύ μεγάλης ώσης” είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν τσουνάμι επειδή συμβαίνουν στον πυθμένα της θάλασσας και μετακινούν τεράστιους όγκους νερού.

Με ένα σχετικά μικρό βάθος 20,7 χλμ., ο σημερινός σεισμός θα προκαλούσε σε κάθε περίπτωση τέτοιους κινδύνους τσουνάμι, δήλωσαν ειδικοί.

“Είναι ένας υπεράκτιος σεισμός και όταν έχουμε υπεράκτιους σεισμούς υπάρχει δυναμικό για τσουνάμι”, δήλωσε ο Άνταμ Πασκάλ από το Κέντρο Σεισμολογικής Έρευνας της Αυστραλίας.

“Αν έχουμε έναν σχετικά αβαθή σεισμό είναι πιο πιθανό να διαρρήξει την επιφάνεια του βυθού του ωκεανού”, δήλωσε στο Ρόιτερς.

Κύματα τσουνάμι περίπου 1,7 μέτρο έφθασαν μέχρι τη Χαβάη, πιο ψηλά απ΄ό,τι αναμενόταν αρχικά, όμως οι επιστήμονες προειδοποίησαν ότι τέτοια κύματα δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα μεγάλα για να προκαλέσουν ζημιές στις σχετικά χαμηλές ακτογραμμές νησιωτικών κρατών του Ειρηνικού.

Ο σημερινός σεισμός προκάλεσε ήδη τουλάχιστον δέκα μετασεισμούς  μεγέθους άνω των 5 βαθμών οι οποίοι θα μπορούσαν να συνεχιστούν για μήνες, είπε η Κάρολαίν Όρτσιστον, διευθύντρια του Κέντρου Βιωσιμότητας στο Πανεπιστήμιο Οτάγκο στη Νέα Ζηλανδία.

“Αυτό δείχνει πως σεισμοί μεγάλου μεγέθους προκαλούν μετασεισμικές ακολουθίες που αρχίζουν αμέσως, και ορισμένες από αυτές μπορούν να είναι από μόνες τους καταστροφικές”, είπε.

Ο σημερινός σεισμός των 8,8 βαθμών σημειώθηκε λιγότερο από δύο εβδομάδες μετά τον σεισμό μεγέθους 7,4 βαθμών στην ίδια περιοχή, που έχει τώρα ταυτοποιηθεί ως “προσεισμός”.

“Οι σεισμοί είναι από τη φύση τους απρόβλεπτοι”, δήλωσε ο Πασκάλ. “Δεν υπάρχουν προαγγελίες που να είναι επιστημονικά συνεπείς σε σεισμικές ακολουθίες. Πριν από σήμερα το πρωί, εκείνοι ήταν οι κύριοι σεισμοί”.

Μεγαλύτεροι μετασεισμοί δεν μπορούν να αποκλειστούν εντελώς, πρόσθεσε, όμως το μέγεθος και η συχνότητά τους τείνουν κανονικά να μειώνονται με την πάροδο του χρόνου.

“Μπορούμε να περιμένουμε ότι μεγάλοι μετασεισμοί θα συνεχιστούν για κάποιο χρόνο, όμως η συχνότητα μεγάλων, καταστροφικών γεγονότων θα μειωθεί με την πάροδο του χρόνου”, είπε.

“Υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα ενός μεγαλύτερου γεγονότος αλλά αυτό το μεγαλύτερο γεγονός συμβαίνει συνήθως λίγο μετά, μέσα σε μερικές ημέρες ή εβδομάδες”.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στο σύγχρονο επιχειρηματικό περιβάλλον, όπου η τεχνολογία, η καινοτομία και οι αλλαγές στην αγορά τρέχουν με ραγδαίους ρυθμούς, η επιτυχία και η βιωσιμότητα μιας επιχείρησης εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από τον ανθρώπινο παράγοντα. Η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού δεν αποτελεί απλώς ένα διοικητικό καθήκον, αλλά μια στρατηγική επένδυση που συμβάλλει άμεσα στην ενίσχυση της αποδοτικότητας, της ανταγωνιστικότητας και της οργανωσιακής κουλτούρας.

Τι σημαίνει “ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού”;

Η ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού περιλαμβάνει ένα σύνολο ενεργειών που στοχεύουν στη συνεχή εκπαίδευση, ενδυνάμωση και επαγγελματική εξέλιξη των εργαζομένων. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει:

• Εκπαιδευτικά σεμινάρια και προγράμματα κατάρτισης
• Προγράμματα mentoring και coaching
• Εσωτερικές αξιολογήσεις και ανατροφοδότηση
• Ευκαιρίες ανέλιξης και εναλλαγής ρόλων
• Ενίσχυση soft skills (επικοινωνία, ομαδικότητα, ηγεσία)

Η σύνδεση με την απόδοση της επιχείρησης

Οι επιχειρήσεις που επενδύουν στρατηγικά στο ανθρώπινο δυναμικό τους, βλέπουν σημαντικά οφέλη στην καθημερινή τους λειτουργία και στα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά τους:

1. Αύξηση παραγωγικότητας: Οι εργαζόμενοι που διαθέτουν τις απαραίτητες δεξιότητες και γνώσεις μπορούν να αποδώσουν αποτελεσματικότερα και να συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων της επιχείρησης.
2. Βελτίωση ποιότητας υπηρεσιών/προϊόντων: Μέσω της συνεχούς μάθησης, μειώνονται τα λάθη και αυξάνεται η ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων ή υπηρεσιών.
3. Ενίσχυση ηθικού και αφοσίωσης: Οι εργαζόμενοι που νιώθουν ότι εξελίσσονται μέσα στην επιχείρηση, παραμένουν πιο πιστοί και κινητοποιημένοι, μειώνοντας το ποσοστό αποχωρήσεων.
4. Καινοτομία και προσαρμοστικότητα: Ένα καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό μπορεί να ανταποκριθεί πιο άμεσα στις αλλαγές της αγοράς και να προτείνει καινοτόμες λύσεις.

Ηγεσία και κουλτούρα μάθησης

Η ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού απαιτεί την ύπαρξη ενός υποστηρικτικού ηγετικού στυλ που ενθαρρύνει τη μάθηση, την ανάληψη πρωτοβουλιών και τη δημιουργική σκέψη. Οι διοικήσεις που υιοθετούν κουλτούρα συνεχούς βελτίωσης και μάθησης, δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου οι εργαζόμενοι νιώθουν ασφαλείς να εκφραστούν, να πειραματιστούν και να μάθουν από τα λάθη τους.

Συμπέρασμα

Η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού δεν είναι απλώς ένα εργαλείο διαχείρισης προσωπικού, αλλά ένας καταλύτης για την επιτυχία των επιχειρήσεων. Σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, οι επιχειρήσεις που αναγνωρίζουν την αξία της επένδυσης στους ανθρώπους τους, κερδίζουν ένα σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Η επιτυχία δεν εξαρτάται πλέον μόνο από τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες, αλλά από τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτά.

*Ο Δρ Νέστωρ Κολοβός βοηθάει ανθρώπους να πετύχουν τους προσωπικούς και επαγγελματικούς στόχους τους πιο εύκολα και πιο γρήγορα.

Όποιος παρακολουθεί, έστω και κατ’ ελάχιστο, τα πολιτικά μας δρώμενα ή τις συνεδριάσεις της Βουλής, δεν μπορεί να μη συνειδητοποιεί ότι ο τόπος κινδυνεύει να μείνει ακυβέρνητος μετά τις επόμενες εκλογές, με τα δημοσκοπικά δεδομένα να δείχνουν κατακερματισμό και απουσία καθαρής πλειοψηφίας αυτοδυναμίας. Παρακολουθούμε πολιτικό ακτιβισμό κι όχι πολιτική. Παρακολουθούμε να εκτοξεύεται η τοξικότητα και να ακούγονται εκφράσεις που σε άλλες εποχές –όχι πολύ μακρινές- θα συνιστούσαν λόγο αποβολής από την αίθουσα της Βουλής. Ίσως όχι μόνο.

Είναι σαφές ότι αν οι ψηφοφόροι του Μητσοτάκη (όχι της ΝΔ)  που έχουν σήμερα παρκάρει στην κολώνα των αναποφάσιστων, δεν επιστρέψουν να τον ψηφίσουν και πάλι, τότε η χώρα θα μπει σε περιπέτειες. Μπορεί να αντέξει η Ελλάδα μια νέα περίοδο ακυβερνησίας, εν μέσω εξωτερικών πιέσεων και εθνικών προκλήσεων; Κι είναι ξεκάθαρο ότι οι επιλογές κι οι στρατηγικές για να αντιμετωπιστεί αυτό, ανήκουν στον πρωθυπουργό.

Τα ερωτήματα είναι δυο:

Α. Θα επιχειρήσει να επαναπροσεγγίσει κοινωνικά στρώματα που έχουν φορέσει t-shirt αναποφάσιστου, με χειρουργικές κινήσεις στη ΔΕΘ; Θα επαναφέρει αυτό το δίλημμα που συζητάμε, περί κυβερνησιμότητας; Θα είναι ρεαλιστική η προσέγγιση μέσω της ΔΕΘ; Αυτός είναι ο ένας δρόμος, που ουδείς γνωρίζει που βγάζει…

Β. Ο δεύτερος δρόμος είναι σαφώς πιο βατός και κυρίως ωφέλιμος για τη χώρα, για να οδηγήσει σε αυτοδυναμία Μητσοτάκη. Είναι ο δρόμος αλλαγής του εκλογικού νόμου. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να αλλάξει τρόπο σκέψης ο Μητσοτάκης. Να ξεφύγει από τα στερεότυπα του πολιτικού ευ αγωνίζεσθαι που ο ίδιος έχει επιλέξει. Και να κατανοήσει ότι αν οδηγηθούμε σε κυβέρνηση δικομματική ή τρικομματική ή ποιος ξέρει τι άλλο, αυτή θα είναι αδύναμη, προβληματική κι αναποτελεσματική.

Τι μπορεί να πει ο Μητσοτάκης με τον Ανδρουλάκη, την Κωνσταντοπούλου, τον Φάμελο και πιθανότατα τον Τσίπρα σε κοινό κυβερνητικό σχήμα;   Και, σε τελική ανάλυση, ποια στοιχεία κυβερνησιμότητας διακρίνει κάποιος σε όλους αυτούς, για να υποθέσουμε ότι μπορούν να σταθούν σε μια υποτιθέμενη κυβέρνηση συνεργασίας; Άρα, μια τρύπα στο νερό, αφού μια πολυκομματική Βουλή από θετική ψήφο σε κομματίδια διαμαρτυρίας και πολιτικής ανοησίας, θα είναι καταστροφή για τον τόπο. Αμφιβάλλει κάποιος;

Συνεπώς, είναι κάτι περισσότερο από επιτακτική ανάγκη η αλλαγή του εκλογικού νόμου στην κατεύθυνση της αύξησης του ορίου εισόδου στη Βουλή. Ίσως στο 5%! Κάτι που μειώνει το ποσοστό που απαιτείται να έχει κερδίσει το πρώτο κόμμα, ώστε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ισχύει κι αλλού αυτό.

Στο σημείο αυτό, μπορεί κάποιος να καταθέσει ως αντίλογο, ότι πιθανότατα θα αλλοιωθεί η λαϊκή ψήφος κι ότι στη Βουλή δεν θα συμμετέχουν κάποιες κοινωνικές ομάδες. Η απάντηση είναι ότι προέχει όμως η χώρα. Άλλωστε, αυτές οι ομάδες που ίσως να μην εκπροσωπηθούν τελικά, θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε κοντινά ιδεολογικά και πολιτικά κόμματα.

Η ουσία, είναι η Ελλάδα. Να μη μπούμε σε περίοδο ασταθών κι αναποτελεσματικών κυβερνήσεων. Να μη μπούμε σε περίοδο που οι υποψήφιοι εταίροι θα εκβιάζουν ακόμη και για το πρόσωπο που θα είναι πρωθυπουργός. Κι ο νοών νοείτο…

Πρέπει να τονίσουμε και κάτι ακόμη. Πλην της επιτακτικής ανάγκης αλλαγής του εκλογικού νόμου, υπάρχει κι η αναγκαιότητα να συμβεί αυτό πριν οι Σαμαράς και Τσίπρας ανακοινώσουν τα νέα τους κόμματα. Ο πρώτος μάλλον το φθινόπωρο κι ο δεύτερος την άνοιξη. Για ευνόητους λόγους.

Κάτι τελευταίο: Δεν είναι πολύ πειστικό το δίλημμα της ακυβερνησίας, χωρίς την αλλαγή του εκλογικού νόμου, με βασικό άξονα το όριο εισόδου στη Βουλή. Η κοινωνία μπορεί να κατανοήσει. Ας μη ξεχνάμε ότι …κατανόησε την πολιτική σκοπιμότητα του εκλογικού νόμου Κουτσόγιωργα – Παπανδρέου που έφερε ακυβερνησία… Δεν θα κατανοήσει τώρα που αποτελεί εθνική ανάγκη να μη συμβεί αυτό;

Η σταθερότητα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση εθνικής ασφάλειας, κοινωνικής συνοχής και οικονομικής συνέχειας. Έχω την πεποίθηση ότι αν ο πρωθυπουργός δεν δει κατάματα το πρόβλημα, ίσως η ιστορία να τον κρίνει πολύ αυστηρά.