Πρόληψη είναι η λήψη μέτρων για να αποτραπούν γεγονότα που προκαλούν αρνητικές συνέπειες που θα δυσκολέψουν την ζωή μας και είναι σημαντικό για να υπάρχει πρόληψη να έχουμε σωστή ενημέρωση.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή  που είμαστε πιο χαλαροί, πιο απρόσεκτοι και αυτό συνεπάγεται πιο επιρρεπείς στα ατυχήματα που μπορεί να προκληθούν στην θάλασσα με το κολύμπι ή με άλλες δραστηριότητες στο νερό έτσι υπάρχουν συχνά κίνδυνοι τραυματισμών μικρών ή μεγάλων.

Σύμφωνα με τον ο Γιώργο Γουδέβενο, φυσιοθεραπευτή, Dr manual medicine αρθρώσεων και σπονδυλικής στήλης, επιστημονικό συνεργάτη Πανεπιστημίου Κρήτης, «Η πρόληψη, σαν όρος, δεν σημαίνει υπέρμετρη προφύλαξη ή φοβία, αλλά σύνεση στους πραγματικούς κινδύνους, που, δυστυχώς, η στατιστική τους επιβεβαιώνει».

Όπως επισημαίνει, τα συνηθέστερα αθλήματα της εποχής στη χώρα μας είναι αθλήματα χαμηλού κινδύνου και με μικρό ποσοστό κακώσεων, καθότι είναι κοντά στην ακτή και δεν καταπονούν ιδιαίτερα το σώμα και αυτά είναι η κολύμβηση, το ποδήλατο θαλάσσης, το  κανό και παιχνίδια παραλίας  όπως το βόλεϊ και οι ρακέτες. Επίσης αθλήματα μέσης και ανοικτής θαλάσσης, όπως σκι θαλάσσης, ιστιοσανίδα (windsurfing), wake board και κωπηλασία.

• Στο κολύμπι, παρατηρούνται οι πιο συχνοί τραυματισμοί, στον ώμο κατά την εκτέλεση του ελεύθερου και της πεταλούδας, από τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις των τεχνικών αυτών. Έντονα παρατηρούνται τραυματισμοί και στο γόνατο, σε όλα τα στυλ κολύμβησης, ακόμα και στους αθλητές ολυμπιακής κατηγορίας.

Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει πιθανότητα εμφάνισης κάποιας ενόχλησης κατά την εκτέλεση της τεχνικής του προσθίου, λόγω της πλάγιας κλήσης του γονάτου.

• Στο κανό, οι πιο κοινοί τραυματισμοί, συνήθως παρατηρούνται στο άνω άκρο (ώμο, αγκώνα, αντιβράχιο και καρπό). Συνήθεις είναι τενοντίτιδες και ρήξεις συνδέσμων (κυρίως στον καρπό). Επίσης εξαρθρώματα, κυρίως το πρόσθιο εξάρθρωμα ώμου, εμφανίζονται σε έντονους και επαναλαμβανόμενους ελιγμούς. Χρόνιοι μυϊκοί πόνοι εμφανίζονται ακόμη και στην πλάτη, οι οποίοι μπορούν να περιορίσουν τη δραστηριότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

• Στην ιστιοπλοΐα και στην ιστιοσανίδα (windsurf), παρατηρούνται τραυματισμοί στο κεφάλι (από τις αλλαγές θέσεις του σκάφους), κακώσεις στους κοιλιακούς μύες, στους τετρακέφαλους και στους ισχιοκνημιαίους μύες, κατά την εξισορρόπηση του σκάφους από την δύναμη του αέρα, καθώς και κατάγματα και εξαρθρώματα, τόσο στο άνω, όσο και στο κάτω άκρο.

• Στην κωπηλασία, έντονα είναι τα συμπτώματα εμφάνισης οσφυαλγίας, έστω και μία φορά, με ποσοστό 82% στους επαγγελματίες αθλητές. Στον γενικό πληθυσμό, το ποσοστό είναι 30% για τις γυναίκες και 20% για τους άνδρες.

• Στο θαλάσσιο σκι, κύρια συμπτώματα είναι η εμφάνιση οσφυαλγίας – λόγω των επαναλαμβανόμενων δονήσεων και της θέσης τους σώματος, οι έντονοι τραυματισμοί στο γόνατο – λόγω της συνεχούς αναπροσαρμογής της θέσης τους, κατά την διαδικασία των ελιγμών – και το σύνδρομο θωρακικής εξόδου, από την υπέρμετρη άσκηση πίεσης στους μύες του άνω άκρου, για την συγκράτηση του ιμάντα.

Πως θα προλάβουμε τους τραυματισμούς;

 Για την αποφυγή τραυματισμών, σημαντικά είναι:

• Η κατάλληλη ενδυμασία, η σωστή προθέρμανση, η εφαρμογή των κανονισμών, όπου αυτοί αναφέρονται και η κατάλληλη προετοιμασία και συντήρηση του σκάφους.

Οι παράγοντες κακώσεων, σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, είναι τεχνικές, που αφορούν:

• Στον εξοπλισμό του αθλητή (ένδυση, υπόδηση), στην άγνοια ή μη συμμόρφωση προς τους κανονισμούς, στην κακή τεχνική κατάρτιση του αθλήματος, στην υπερεκτίμηση ή υποτίμηση του εαυτού ή των αντιπάλων, στην επιδειξιμανία, που οδηγεί σε απερισκεψία, στην επιπολαιότητα, στην απειρία, στον ελλιπή ή πλημμελή έλεγχο.

«Η φυσικοθεραπευτική υποστήριξη για πρόληψη των τραυματισμών, σε συνδυασμό με τις κλασσικές τεχνικές (μαλάξεις, διατάσεις, υπέρηχοι, laser κτλ), ενισχύεται με τη νέα τεχνολογία πρόληψης, με εργομετρήσεις στην σπονδυλική στήλη και στα άκρα, με ειδικά μηχανήματα μέτρησης και αποκατάστασης των σταθεροποιητικών μυών, της σπονδυλικής στήλης και των άκρων, καθώς και από μετρήσεις με ειδικούς πελματογράφους, για διόρθωση της στάσης και της ισορροπίας.

Η πρόληψη εξαρτάται από τον παράγοντα αυτοεκτίμηση, δηλαδή εκτίμηση της ίδιας της ζωής», καταλήγει ο κ. Γιώργος Γουδέβενος.