Ρεπορτάζ: Βασίλης Σιμόπουλος
Ο συμπαθής Νέτο μίλησε για την ομάδα του ΠΑΟΚ και για τα νέα ποδοσφαιρικά ταλέντα των ακαδημιών, που πρέπει να βασιστεί το ελληνικό ποδόσφαιρο επενδύοντας στο μέλλον.
Ρεπορτάζ: Βασίλης Σιμόπουλος
Δείτε τι δήλωσε στην κάμερα του emvolos.gr για την ομάδα του Άρη και την επιστροφή της στη μεγάλη κατηγορία, καθώς και για τη δουλειά που συντελείται στην ποδοσφαιρική ακαδημία Ντίνος Κούης.
Ρεποερτάζ: Βασίλης Σιμόπουλος
Ο κόσμος κατέκλυσε τις γηπεδικές εγκαταστάσεις του Νησελίου για να παρακολουθήσει από κοντά τα ποδοσφαιρικά ταλέντα του μέλλοντος. Αρκετοί ήταν και οι επίσημοι όπως και οι παλιές δόξες του ποδοσφαίρου που βρέθηκαν στο τουρνουά. Ο βουλευτής ΝΔ Ημαθίας Απόστολος Βεσυρόπουλος, ο δημοτικός σύμβουλος Αλεξάνδρειας Νικόλαος Μπρουσκέλης και οι παράγοντες του ποδοσφαίρου Καραμουρατίδης και Σαμαράς, τέλεσαν τις βραβεύσεις των παιδιών.
Ξεχωριστή βράβευση αποδόθηκε από τους διοργανωτές στους παλαίμαχους διεθνείς ποδοσφαιριστές Ντίνο Κούη και Βαγγέλη Πουρλιοτόπουλο.
Επίσης στα γήπεδα βρέθηκαν και οι παλιοί βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Νέτο Γκουερίνο και Βεριντιάνο Μαρτσέλο.
Ρεπορτάζ: Στέλιος Νίκας
Μικροί και μεγάλοι ποδηλάτες γέμισαν τον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας και με σύμμαχο τον καλό καιρό διέσχισαν τους δρόμους της Αλεξάνδρειας, συμμετέχοντας έτσι στην παγκόσμια ημέρα εορτασμού του περιβάλλοντος.
Μετά τον τερματισμό τα μικρά παιδιά συμμετείχαν στα παιχνίδια που είχαν διοργανωθεί από την επιτροπή, ενώ το καλύτερο έμεινε για το τέλος καθώς πάρα πολλά παιδιά ανέβηκαν στο αερόστατο που υπήρχε στον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας για να απολαύσουν από ψηλά την πόλη της Αλεξάνδρειας.
Ρεπορτάζ: Στέλιος Νίκας
Τέσσερις άνδρες οπλισμένοι, με 2 αυτοκίνητα ένα ΙΧ και ένα αγροτικό προσέγγισαν το χώρο του ταχυδρομείου και κάνοντας όπισθεν με το αγροτικό αυτοκίνητο έσπασαν την τζαμαρία του καταστήματος και εισήλθαν μέσα σε αυτό. Στη συνέχεια έδεσαν ένα βοηθητικό χρηματοκιβώτιο το τράβηξαν και το τοποθέτησαν επάνω στο αγροτικό αυτοκίνητο και εξαφανίστηκαν προς άγνωστη κατεύθυνση.
Άμεσα ειδοποιήθηκε η αστυνομία η οποία κυνήγησε τους δράστες, οι οποίοι κατάφεραν να διαφύγουν και αναζητούνται από την Αστυνομία. Σύμφωνα με πληροφορίες το χρηματοκιβώτιο περιείχε μεταλλικά κέρματα αξίας περίπου 150 ευρώ.. Προανάκριση για το συμβάν διενεργεί το Τ.Α. Αλεξάνδρειας.
Είναι ένας τόπος όπου ο χριστιανισμός συναντάει το αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και το ανθρώπινο σώμα αναγεννάται μέσα από ένα πανάρχαιο υλικό, τη λάσπη. Στους Φιλίππους, ο θεραπευτικός πηλός συνδυάζεται άριστα με το ιαματικό νερό παρέχοντας την απαραίτητη φροντίδα και θεραπεία που χρειάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος.
Οι ευεργετικές ιδιότητες του πηλού ή της λάσπης όπως τη λένε οι ντόπιοι, στον ανθρώπινο οργανισμό είχαν γίνει γνωστές από τα οθωμανικά χρόνια και ακόμα παλιότερα. Η γιαγιά Ευδοκία θυμόταν μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της μαρτυρίες της δικής της γιαγιάς, της Μαρούδας, που ταξίδεψαν από γενιά σε γενιά σύμφωνα με τις οποίες ένας κτηνοτρόφος στην περιοχή των σημερινών Κρηνίδων είχε μια αγελάδα που χτυπήθηκε από αρρώστια και ήταν έτοιμη να πεθάνει. Κάποιο πρωινό βρήκε την αγελάδα του να επιπλέει μέσα στη λάσπη. Με δυσκολία την έβγαλε και λίγες μέρες μετά η αγελάδα είχε γίνει καλά.
Σήμερα, περισσότερες από οκτώ δεκαετίες, μέσα σε μια κατάφυτη έκταση που εντυπωσιάζει τον επισκέπτη λειτουργούν τα λασπόλουτρα Κρηνίδων, στην έδρα του πρώην Δήμου Φιλίππων και πλέον έδρα της Δημοτικής Ενότητας Φιλίππων του Δήμου Καβάλας. Χιλιάδες άνθρωποι, Έλληνες και ξένοι, κάθε ηλικίας δέχθηκαν όλα αυτά χρόνια τις ευεργετικές ιδιότητες του πηλού και χάρηκαν την ευεξία που τους παρείχε το μεταλλικό νερό.
Το Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων ή αλλιώς λασπόλουτρα για τους ντόπιους, αποτελεί εδώ και εκατοντάδες χρόνια ένα «αειφόρο εργαστήρι της φύσης» που με θαυμαστή ακρίβεια παρασκευάζει το πολύτιμο αυτό υλικό. Κατά το παρελθόν, γεωλογικές, οικολογικές, βιολογικές, χημικές συνθήκες και πολύπλοκοι μεταξύ τους φυσικοί μηχανισμοί στάθηκαν ευνοϊκοί καθώς δημιούργησαν το κατάλληλο περιβάλλον από το οποίο και μέσα στο οποίο, παρασκευάσθηκε και ωρίμασε με φυσικό τρόπο ο θεραπευτικός πηλός.
Στις μέρες μας, οι υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του Πηλοθεραπευτηρίου Κρηνίδων που λειτουργούν με την ευθύνη της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Καβάλας ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ, αποτελούν ένα πλήρως οργανωμένο χώρο πηλοθεραπείας αλλά και υδροθερεπείας, στο καθ’ όλα εντυπωσιακό και πλήρως ανακαινισμένο μεταβυζαντινό λουτρό, δίνοντας τη δυνατότητα στους επισκέπτες ν’ ακολουθήσουν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα θεραπείας ανάλογα με τις προσωπικές ανάγκες του καθενός.
Η πηλοθεραπεία βασίζεται στη χρήση του λεγόμενου «ώριμου» πηλού. Η εφαρμογή του πηλού είναι δυνατόν να είναι ολική ή μερική, με εμβάπτιση του σώματος σ’ αυτόν ή με επάλειψη. Η θεραπευτική δράση του πηλού είναι διπλή: ασκεί δράση τοπική (στην επιφάνεια του δέρματος) και γενική. Η δράση της πηλοθεραπείας οφείλεται κυρίως σε τρεις παράγοντες: μηχανικό, θερμικό και χημικό.
Κάθε χρόνο από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο εκατοντάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών επισκέπτονται το Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων του Δήμου Καβάλας προκειμένου να νιώσουν τις ευεργετικές ιδιότητες της λάσπης. Όπως τονίζει μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ η πρόεδρος της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ Αναστασία Ιωσηφίδου, «η αύξηση των επισκεπτών τα τελευταία χρόνια από την Ελλάδα και από το εξωτερικό φανερώνει τα οφέλη που είχαν στο σώμα τους και στην υγεία τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι».
Να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια ασφαλιστικά ταμεία όπως ο ΕΟΠΥΥ, ο ΟΓΑ αλλά και η Εργατική Εστία επιδοτούν την πηλοθεραπεία, δίνοντας τη δυνατότητα στους ασφαλισμένους να κάνουν χρήση των υποδομών του αλλά και να διανυκτερεύσουν στις σύγχρονες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις του πηλοθεραπευτηρίου.
Απώτερος στόχος της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑΣ είναι να υπάρξει στροφή στον νέο κόσμο και στην παροχή υπηρεσιών ατομικής θεραπείας. «Επιδιώκουμε», συνεχίζει η κ. Ιωσηφίδου, «να καταστήσουμε το προϊόν γνωστό στη νεολαία. Ο πηλός είναι εξαιρετικός για την αντιμετώπιση των δερματικών παθήσεων. Δε χρειάζεται να αντιμετωπίζει κανείς προβλήματα υγείας για να κάνει πηλοθεραπεία. Μπορεί αυτή να επιδράσει ευεργετικά και στην ευεξία των νεαρών ηλικιών. Επιπλέον, θέλουμε να αναπτύξουμε ορισμένα πακέτα ατομικής πηλοθεραπείας για όσους δεν επιθυμούν να πάρουν μέρος σε ομαδική λούση».
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Υπολογισμός συνολικού αριθμού μορίων
Ο υπολογισμός του συνολικού αριθμού μορίων κάθε υποψηφίου για εισαγωγή στις Σχολές, τα Τμήματα και τις Εισαγωγικές Κατευθύνσεις Τμημάτων που είναι ενταγμένα σε Επιστημονικά Πεδία, γίνεται ως εξής:
Το άθροισμα των γραπτών βαθμών στην εικοσάβαθμη κλίμακα, με προσέγγιση δεκάτου, των τεσσάρων πανελλαδικά εξεταζομένων μαθημάτων, τα οποία προβλέπονται στην Ομάδα Προσανατολισμού όπου ανήκει ο υποψήφιος για το συγκεκριμένο Επιστημονικό Πεδίο, πολλαπλασιάζεται επί δύο (2).
Στη συνέχεια, στο γινόμενο αυτό προστίθενται τα γινόμενα των γραπτών βαθμών των δύο μαθημάτων με τους αντίστοιχους συντελεστές βαρύτητας, τα οποία προβλέπονται στην Ομάδα Προσανατολισμού όπου ανήκει ο υποψήφιος για το συγκεκριμένο Επιστημονικό Πεδίο.
Το τελικό άθροισμα πολλαπλασιάζεται με το εκατό (100).
Σε περίπτωση που ο υποψήφιος εξεταστεί πανελλαδικά και σε ένα πέμπτο (5ο) μάθημα προκειμένου να έχει πρόσβαση σε δεύτερο Επιστημονικό Πεδίο, τότε ο υπολογισμός των μορίων του για κάθε ένα από τα δύο Επιστημονικά Πεδία που έχει δικαίωμα να δηλώσει προτίμηση γίνεται με βάση τα αντίστοιχα τέσσερα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα.
Τι ισχύει για τα ειδικά μαθήματα
Όσον αφορά Σχολές ή Τμήματα για τα οποία απαιτείται εξέταση ειδικού μαθήματος ή πρακτικών δοκιμασιών, ο υπολογισμός του συνολικού αριθμού μορίων κάθε υποψηφίου γίνεται ως εξής:
Στο σύνολο μορίων του κάθε υποψηφίου (που έχει ήδη υπολογιστεί όπως αναφέρθηκε προηγουμένως) προστίθενται τα μόρια που προκύπτουν από τον πολλαπλασιασμό με το εκατό (100) του γινομένου του βαθμού του υποψηφίου στο απαιτούμενο ειδικό μάθημα ή στις πρακτικές δοκιμασίες με τον αντίστοιχο συντελεστή κατά περίπτωση.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι:
1. Βαθμός ειδικού μαθήματος είναι ο γραπτός βαθμός που σημείωσε στην απαιτούμενη εξέταση ο υποψήφιος μετά την αναγωγή του στην εικοσάβαθμη κλίμακα, με προσέγγιση δεκάτου. Για τις περιπτώσεις που εξετάζονται δύο ειδικά μαθήματα, ο βαθμός είναι ο μέσος όρος των βαθμών των δύο ειδικών μαθημάτων. Ο μέσος όρος υπολογίζεται μετά την αναγωγή των βαθμών των δύο μαθημάτων στην εικοσάβαθμη κλίμακα και εκφράζεται με προσέγγιση εκατοστού.
Στην περίπτωση που υποψήφιος έχει εξετασθεί σε περισσότερες από μία ξένες γλώσσες, τότε ως βαθμός στο μάθημα της ξένης γλώσσας, για τα τμήματα που απαιτούν εξέταση σε μία από τις ξένες γλώσσες από αυτές που εξετάστηκε, λαμβάνεται υπ’ όψιν ο μεγαλύτερος βαθμός από αυτούς που πέτυχε στις ξένες αυτές γλώσσες.
2. Βαθμός πρακτικών δοκιμασιών είναι ο μέσος όρος των βαθμών που αντιστοιχούν στις τρεις δοκιμασίες αγωνίσματα που διαγωνίστηκε ο υποψήφιος και ο οποίος εκφράζεται με προσέγγιση εκατοστού.
Για τον υπολογισμό του βαθμού με προσέγγιση δεκάτου, στις περιπτώσεις που κατά τον υπολογισμό προκύπτουν περισσότερα του ενός δεκαδικά ψηφία τότε, αν το δεύτερο δεκαδικό ψηφίο είναι ίσο ή μεγαλύτερο του πέντε (5), το πρώτο δεκαδικό ψηφίο προσαυξάνεται στο αμέσως επόμενο παραλειπομένων των λοιπών και αν είναι μικρότερο του πέντε (5) παραλείπονται όλα τα υπόλοιπα πέραν του πρώτου δεκαδικά ψηφία. Για τον υπολογισμό του βαθμού με προσέγγιση εκατοστού, στις περιπτώσεις που κατά τον υπολογισμό προκύπτουν περισσότερα των δύο δεκαδικά ψηφία τότε, αν το τρίτο δεκαδικό ψηφίο είναι ίσο ή μεγαλύτερο του πέντε (5), το δεύτερο δεκαδικό ψηφίο προσαυξάνεται στο αμέσως επόμενο παραλειπομένων των λοιπών και αν είναι μικρότερο του πέντε (5) παραλείπονται όλα τα υπόλοιπα –πέραν του δεύτερου– δεκαδικά ψηφία.
Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί για το ενδεχόμενο που ένας υποψήφιος δεν πάρει μέρος στην εξέταση μαθήματος Ομάδας Προσανατολισμού ή γενικής παιδείας που επέλεξε να εξετασθεί πανελλαδικά, καθώς σε αυτή την περίπτωση θεωρείται ότι εξετάσθηκε στο συγκεκριμένο μάθημα και πήρε γραπτό βαθμό μηδέν (0). Για να λάβει μέρος στη διαδικασία επιλογής για εισαγωγή στις Σχολές και τα Τμήματα θα πρέπει να συμμετάσχει στις Πανελλαδικές Εξετάσεις σε ένα τουλάχιστον μάθημα της Ομάδας Προσανατολισμού που έχει επιλέξει και το οποίο ανήκει στα τέσσερα εξεταζόμενα μαθήματα του Επιστημονικού Πεδίου που δηλώνει.
Η «αξία» των μονάδων κάθε μαθήματος
Όπως είναι γνωστό, με το ισχύον σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια, δεν μετράει η σχολική επίδοση στα μαθήματα της Γ΄ Λυκείου για την εισαγωγή στα ΑΕΙ. Έτσι, οι μονάδες προκύπτουν από τις επιδόσεις στα τέσσερα (ή πέντε, κατ΄ επιλογήν) εξεταζόμενα μαθήματα.
Ο υπολογισμός της βαθμολογίας και των μορίων ανά μάθημα, ομάδα προσανατολισμού και επιστημονικό πεδίο είναι ένας πολύπλοκος γρίφος.
Στα μαθήματα αυξημένης βαρύτητας με συντελεστές 1,3 και 0,7 η αξία των μονάδων των μαθημάτων είναι:
– 330 μόρια για κάθε μονάδα του πρώτου μαθήματος αυξημένης βαρύτητας (συντελεστής 1,3)
– 270 μόρια για κάθε μονάδα του δεύτερου μαθήματος αυξημένης βαρύτητας (συντελεστής 0,7)
– 200 μόρια για κάθε μονάδα των υπολοίπων μαθημάτων
Συνολικά, το πρώτο μάθημα αυξημένης βαρύτητας «μετράει» μέχρι 6.600 μόρια, το δεύτερο μέχρι 5.400 μόρια και τα υπόλοιπα μέχρι 4.000 μόρια το καθένα. Μέγιστος αριθμός μορίων 20.000.
Κάθε μονάδα του πρώτου μαθήματος αυξημένης βαρύτητας «αξίζει» 65% περισσότερο από κάθε μονάδα των μαθημάτων άνευ συντελεστή βαρύτητας και κάθε μονάδα του δευτέρου μαθήματος αυξημένης βαρύτητας «αξίζει» 35% παραπάνω από κάθε μονάδα των μαθημάτων άνευ συντελεστή βαρύτητας.
Στην περίπτωση εξέτασης σε μαθήματα αυξημένης βαρύτητας με συντελεστές 0,9 και 0,4 η αξία των μονάδων των μαθημάτων είναι:
– 290 μόρια για κάθε μονάδα του πρώτου μαθήματος αυξημένης βαρύτητας (συντελεστής 0,9)
– 240 μόρια για κάθε μονάδα του δεύτερου μαθήματος αυξημένης βαρύτητας (συντελεστής 0,4)
– 200 μόρια για κάθε μονάδα των υπολοίπων μαθημάτων
Σε αυτή την περίπτωση, συνολικά το πρώτο μάθημα αυξημένης βαρύτητας «μετράει» μέχρι 5.800 μόρια, το δεύτερο μέχρι 4.800 μόρια και τα υπόλοιπα μέχρι 4.000 μόρια το καθένα. Μέγιστος αριθμός μορίων 18.600.
Επισυνάπτεται ο παρακάτω σχετικός πίνακας:
Παράλληλα, ο πρώην υπουργός αναφερόμενος στις διώξεις σε βάρος των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή, τις χαρακτηρίζει ως «ένα έγκλημα που έμεινε χωρίς τιμωρία, το οποίο ακόμη το αρνούνται οι απόγονοι των θυτών». Υπογραμμίζει, επίσης, ότι η εκκλησία στη Μέση Ανατολή επιδίδεται σε έναν σπουδαίο αγώνα για να δώσει κουράγιο στους διωκόμενους Χριστιανούς, να τους βοηθήσει υλικά, ηθικά και να αναστηλώσει τους ναούς και τα μνημεία, που καταστρέφονται συστηματικά από μισαλλόδοξους ή από τους βομβαρδισμούς.
Όσον αφορά το έργο της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας σημειώνει ότι άξονας των παρεμβάσεών της είναι οι Ορθόδοξοι, όπου γης και κυρίως αυτοί που βρίσκονται υπό διωγμό ή αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, λόγω πολέμων, συγκρούσεων, καταπίεσης ή αντικανονικών εκκλησιαστικών καταστάσεων.
Ακόμη, ο πρώην υπουργός τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι η πρότασή του, στο πλαίσιο της ΔΣΟ, για σύσταση ενός Παρατηρητηρίου Παραβίασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων έχει βρει μεγάλη ανταπόκριση.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του Μάξιμου Χαρακόπουλου στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και στον δημοσιογράφο Δημοσθένη Καλαμπάκα
ΕΡ: Κύριε Χαρακόπουλε, ως εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, συνοδεύσατε πριν από λίγες ημέρες τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο στην ετήσια προσκυνηματική επίσκεψη στην αγιοτόκο γη της Καππαδοκίας. Ποιά ήταν τα αποτελέσματα της επίσκεψης αυτής;
ΑΠ: Το φετινό ήταν το 19ο προσκύνημα στη γη της Καππαδοκίας. Ένα γεγονός που κατέστη δυνατό χάρη στην επιμονή και στην αποφασιστικότητα που έχει επιδείξει ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Εγώ έχω την τύχη να τον συνοδεύω τα τελευταία 15 χρόνια. Αλλά πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι κάθε φορά η συγκίνησή μου παραμένει μεγάλη. Κατ’ αρχάς γιατί κατάγομαι από αυτά τα μέρη. Οι παππούδες μου ως πρόσφυγες με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924, μετά τη Λωζάνη, εγκαταστάθηκαν στη Λάρισα. Το άρωμα, όμως, της Καππαδοκίας ήταν πάντοτε παρόν, και μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα μεγάλωσα. Το ταξίδι μας στα άγια αυτά χώματα, είναι και ένα ταξίδι επιστροφής για όλους αυτούς που ήλθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, και δεν μπόρεσαν ποτέ να επιστρέψουν. Ταυτοχρόνως, η Καππαδοκία είναι ένας σπουδαίος τόπος του διαχρονικού πολιτισμού και ιδιαιτέρως ένα λίκνο της ορθοδοξίας. Όπως ανέφερα κατά την ομιλία μου στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην Αραβησσό, σ’ αυτή τη γη αναδείχθηκαν οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας με πρώτο τον Μέγα Βασίλειο, χορεία Μεγαλομαρτύρων όπως ο Μυροβλύτης Άγιος Αχίλλειος -προστάτης της Λάρισας- αλλά και σύγχρονοι Άγιοι των ημερών μας, όπως ο Άγιος Παΐσιος. Μέχρι σήμερα τα αποτυπώματα αυτής της σπουδαίας πνευματικής ιστορίας συναντώνται παντού.
Γι’ αυτό και η προσπάθεια που κάνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης, να λειτουργεί κάθε χρόνο σε διαφορετικές εκκλησιές, να δίνει πάλι ζωή σε λησμονημένους τόπους είναι προσφορά όχι μόνον προς την ιστορία αλλά και προς τις μελλούμενες γενιές. Γιατί δεν πρέπει να χαθεί το νήμα…
ΕΡ: Οι τεταμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν επηρέασαν το προσκυνηματικό ταξίδι;
ΑΠ: Η αλήθεια είναι ότι φέτος τα πράγματα ήταν διαφορετικά σε σχέση με άλλες χρονιές. Οι συνεχείς προκλήσεις της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, με αποκορύφωμα τη σύλληψη και φυλάκιση των δύο στρατιωτικών μας έχουν βαρύνει πολύ το κλίμα. Γι’ αυτό και ήταν και λίγος ο κόσμος που συμμετείχε στη λειτουργία στην Αραβησσό και στον εσπερινό στον Άγιο Κωνσταντίνο στη Σινασό. Ας ελπίσουμε η γειτονική χώρα, που έχει πάρει τον επικίνδυνο δρόμο του αναθεωρητισμού, ενστερνιζόμενη νέο-οθωμανικά οράματα, να βρει την οδό της λογικής και να αφήσει κατά μέρος την επιθετική ρητορική. Αυτό θα είναι, πρωτίστως, προς όφελος των λαών μας.
ΕΡ: Ποιό είναι ακριβώς το έργο της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας και ποιοί οι απώτεροι στόχοι της;
ΑΠ: Η ΔΣΟ είναι ένας διεθνής Οργανισμός, με 25ετή ήδη πορεία, που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Συνενώνει στους κόλπους της, Ορθοδόξους βουλευτές από δεκάδες χώρες, από όλες τις ηπείρους. Η αίγλη και το κύρος του θεσμού αναβαθμίζονται διαρκώς, λόγω των συνεχών παρεμβάσεών της σε καίρια ζητήματα της διεθνούς πολιτικής, που έχουν άμεσο ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία. Ο λόγος της είναι αυτός της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της υποστήριξης του δικαίου και της προώθησης της ειρήνης. Βεβαίως, άξονας των παρεμβάσεων της ΔΣΟ είναι οι Ορθόδοξοι, όπου γης και κυρίως αυτοί που βρίσκονται υπό διωγμό ή αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, λόγω πολέμων, συγκρούσεων, καταπίεσης ή αντικανονικών εκκλησιαστικών καταστάσεων. Το ενδιαφέρον μας διευρύνεται συνεχώς και προς τους υπολοίπους χριστιανούς, ιδιαιτέρως δε σε αυτούς της πολύπαθης Μέσης Ανατολής, που αντιμετωπίζουν κυριολεκτικά το φάσμα της εξαφάνισης. Σημαντικές είναι επίσης οι πρωτοβουλίες για την ενδυνάμωση του διαλόγου με άλλες εκκλησίες αλλά και θρησκείες, όπως το Ισλάμ. Είμαι βέβαιος ότι προϊόντος του χρόνου, η ΔΣΟ θα καταλαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη αξία στο διεθνές γίγνεσθαι, και ιδιαιτέρως στον κρίσιμο τομέα του διαλόγου των θρησκειών, που είναι και μια από τις πρωταρχικές προκλήσεις του 21ου αιώνα. Για την Ελλάδα, είναι προφανές ότι η ενεργός συμμετοχή της σε ένα τέτοιο θεσμό είναι πολλαπλά επωφελής. Πρώτον, γιατί μπορούμε να υπερασπιζόμαστε τους Ορθοδόξους και τη Ορθοδοξία όπου γης. Δεύτερον, γιατί μας δίδεται βήμα να προβάλουμε τα ελληνικά δίκαια, και μάλιστα σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τα εθνικά ζητήματα. Τρίτον, γιατί ο ελληνισμός κατέχει υψηλή θέση στην εκτίμηση όλων των συμμετεχόντων για τον ρόλο του στην χριστιανική παράδοση. Το Βυζάντιο είναι σε πολλούς λαούς, και όχι μόνον Χριστιανικούς, μια σπουδαία κληρονομιά, και οι σύγχρονοι Έλληνες οι φυσικοί της κληρονόμοι. Αρκεί, βεβαίως, να τη διαχειριζόμαστε όπως πρέπει, και όχι με υπερβολές ή με αδιαφορία.
ΕΡ: Στις 25 Ιουνίου 2018 η ΔΣΟ θα γιορτάσει τα 25 χρόνια από την ίδρυσή της. Τι εκδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί στο πλαίσιο του εορτασμού;
ΑΠ: Εχουν προγραμματιστεί μια σειρά από σημαντικές εκδηλώσεις, παράλληλα με τη Γενική Συνέλευση, και αποτελεί οπωσδήποτε τιμή για την Ελλάδα που θα πραγματοποιηθούν εδώ, αλλά είναι και ευκαιρία προβολής της χώρας μας. Στο πλαίσιο του εορτασμού θα γίνουν δύο εκθέσεις, η μία με θέμα «Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ», στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, και η δεύτερη για τις ελληνορωσικές σχέσεις. Τα μέλη της ΔΣΟ θα ανέβουν στον ιερό βράχο της Ακροπόλεως για την υπαίθρια Ακολουθία του Εσπερινού της εορτής του Αποστόλου των εθνών Παύλου. Θα γίνουμε δεκτοί από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον κ. Παυλόπουλο, και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο. Να σημειωθεί ότι μεταξύ των προσκεκλημένων θα είναι και η Αντιπρόεδρος της Ρωσικής Κρατικής Δούμας κα Ιρίνα Γιαροβάγια. Το πλέον σημαντικό είναι ότι θα μας δοθεί η δυνατότητα να συζητήσουμε και πάλι με τους δεκάδες κοινοβουλευτικούς που θα λάβουν μέρος στη Γενική Συνέλευση, ζέοντα θέματα της διεθνούς επικαιρότητας, όπως είναι οι προσπάθειες αποτροπής ενός νέου ψυχρού πολέμου, η ειρήνευση στη Μέση Ανατολή, ο διάλογος Χριστιανισμού και Ισλάμ, η καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ορθοδόξων.
ΕΡ: Αναφερθήκατε στους Χριστιανούς στη Μέση Ανατολή. Γνωρίζετε πόσοι, περίπου, έχουν απομείνει πλέον στην πολύπαθη αυτή περιοχή και κάτω από ποιες συνθήκες ζουν;
ΑΠ: Ως γνωστόν, ο χριστιανισμός γεννήθηκε στη Μέση Ανατολή. Εκεί πρωτακούστηκε το μήνυμα της σωτηρίας, από εκεί ξεκίνησαν οι Απόστολοι για να το μεταφέρουν στην ανθρωπότητα. Και εκεί, εν συνεχεία, γεννήθηκε και ήκμασε και ο ασκητισμός και ο μοναχισμός. Για αιώνες, και μετά την κατάκτηση της περιοχής από το Ισλάμ, οι Χριστιανοί ήταν μια πραγματικότητα. Αν και ήταν κατακερματισμένοι σε διάφορα δόγματα και αιρέσεις, ως συνέπεια παλαιότερων ιστορικών αναταραχών. Σε χώρες όπως η Αίγυπτος, για παράδειγμα, οι κόπτες Χριστιανοί αποτελούν σχεδόν το 10% του συνολικού πληθυσμού των 80 εκατομμυρίων. Στον Λίβανο, οι Χριστιανοί, όλων των δογμάτων και των ομολογιών, είναι το 36% του πληθυσμού.
Στη Συρία, στην τελευταία οθωμανική απογραφή, το 1914, οι Χριστιανοί ήταν το 25% του πληθυσμού. Ενώ πριν τον εμφύλιο ήταν 2,5 εκατομμύρια -περίπου το 10%- σήμερα, μετά τις μαζικές σφαγές και διώξεις που υπέστησαν από το Ισλαμικό Κράτος, την Αλ Κάιντα και τους άλλους ακραίους ισλαμιστές, οι Χριστιανοί έχουν περιοριστεί στο 5%. Στο Ιράκ, τα ίδια και χειρότερα. Από 1,4 εκατομμύρια που ήταν το 2003, το 2014 συρρικνώθηκαν στις 400 χιλιάδες, και σήμερα ακόμη πιο κάτω από το 2% του πληθυσμού. Ίδιες τάσεις διαπιστώνονται παντού. Ακόμη και στη Βηθλεέμ, οι Χριστιανοί από το 80% του πληθυσμού στα τέλη της δεκαετίας του 1980, σήμερα είναι κάτω από 15%.
Οι αριθμοί, νομίζω, μιλούν από μόνοι τους. Δυστυχώς, ο χριστιανισμός βρίσκεται στα πρόθυρα της εξάλειψής του στη Μέση Ανατολή. Για αιώνες υπέστησαν διωγμούς και διακρίσεις. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στην Τουρκία, που τη διαδέχθηκε, υπήρξαν τα θύματα μιας οργανωμένης γενοκτονίας, που σκοπό είχε τη θρησκευτική ομογενοποίηση του κράτους. Έτσι εξαφανίστηκαν από την Μικρά Ασία, Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι. Ένα έγκλημα που έμεινε χωρίς τιμωρία, και που ακόμη το αρνούνται οι απόγονοι των θυτών. Το ίδιο έργο παίζεται και στη Μέση Ανατολή σήμερα. Είναι η συνέχεια αυτής της γενοκτονίας. Θα το επιτρέψουμε να συντελεστεί; Αυτό είναι το ερώτημα.
ΕΡ: Πιστεύετε ότι η Τουρκία είναι αμετανόητη σχετικά με το παρελθόν;
ΑΠ: Δυστυχώς, αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Άλλωστε, συνεχίζει τη γενοκτονία μετατρέποντάς την τώρα σε γενοκτονία της μνήμης. Προσπαθεί να σβήσει τα ίχνη του χριστιανικού παρελθόντος μετατρέποντας εκκλησιές σε τζαμιά. Δείτε τι έκανε με τις Αγίες Σοφίες σε Τραπεζούντα, Νίκαια της Βιθυνίας και Αδριανούπολη, και τι πάει να κάνει στην Αγιά Σοφιά στην Πόλη. Κοιτάξτε τι κάνει σε εκατοντάδες εκκλησιές στην κατεχόμενη Κύπρο, που τις μετέτρεψε σε στάβλους, αποθήκες, καφετέριες. Ζήτημα που φέραμε και στη βουλή με ερώτηση προς το υπουργείο Εξωτερικών. Κοιτάξτε τι έκανε στο Αφρίν της Συρίας που κατέστρεψε τον ναό του Αγίου Ιουλιανού, του 4ου αιώνος, και τον τάφο του προστάτη των Μαρωνιτών. Γι’ αυτό επιμένουμε στη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής. Για να βάλουμε ένα τέλος σε αυτές τις απαράδεκτες πρακτικές.
ΕΡ: Τελικώς, υπάρχει ελπίδα για τους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής;
ΑΠ: Σήμερα, δεν είμαι τόσο απαισιόδοξος, όσο πριν από λίγα χρόνια. Παρά το μακελειό των Χριστιανών από τους διάφορους ακραίους και τη μαζική μετανάστευσή τους σε γειτονικά κράτη ή στην Ευρώπη, υπάρχει μια αχτίδα φωτός. Μετά την ρωσική παρέμβαση το 2015, που υπήρξε καταλυτική στις περιοχές που ζουν χριστιανικοί πληθυσμοί, και την μάχη που διεξήχθη κατά του Ισλαμικού Κράτους από πολλές πλευρές, η Συρία σήμερα μπορεί να καταλήξει σε μια συμφωνία ειρήνης. Είναι πολλά τα ανοιχτά προβλήματα ακόμη, όπως η παράνομη εισβολή της Τουρκίας στην βορειοδυτική Συρία ή θύλακες εξτρεμιστών. Εντούτοις, αν υπάρξει θέληση από τη διεθνή κοινότητα, μπορεί να υπάρξει μια λύση. Μόνον συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας θα μπορέσουν να οδηγήσουν τους Χριστιανούς πρόσφυγες, όπως και τους υπολοίπους κατοίκους αυτής της χώρας, να επιστρέψουν στις εστίες τους. Και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να εργαστούμε όλοι μας. Και εννοώ και την Ελλάδα, που έχει αυξημένο κύρος στους λαούς της περιοχής, λόγω του παρελθόντος της, αρχαιοελληνικού, ελληνιστικού και βυζαντινού. Πρέπει να είμαστε παρόντες στο αύριο της Μ. Ανατολής και να μην σκεφτόμαστε με όρους ψωροκώσταινας.
ΕΡ: Ποιες είναι οι ενέργειες των Πατριαρχείων της Μέσης Ανατολής για την αντιμετώπιση των διωγμών των Χριστιανών, αλλά και των γενικότερων προβλημάτων που υπάρχουν στην περιοχή;
ΑΠ: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εργάζονται σε πολύ αντίξοες συνθήκες. Αναλογιστείτε ότι μέχρι σήμερα παραμένει αγνοούμενος ο επίσκοπος Χαλεπίου Παύλος, αδελφός του Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη -που είχα την τιμή να συναντήσω πρόσφατα στη Βηρυτό- τον οποίο απήγαγαν ισλαμιστές το 2013. Η εκκλησία εκεί επιδίδεται σε έναν σπουδαίο αγώνα για να δώσει κουράγιο στους διωκόμενους Χριστιανούς, να τους βοηθήσει υλικά, ηθικά, να αναστηλώσει τους ναούς, τα μνημεία, που καταστρέφονται συστηματικά από μισαλλόδοξους ή από τους βομβαρδισμούς. Αλλά και τα άλλα ορθόδοξα πατριαρχεία στα Ιεροσόλυμα και στην Αλεξάνδρεια δίνουν τον δικό τους αγώνα, για να μείνει ζωντανή η Ορθοδοξία ή να διαχυθεί το μήνυμά της σε ανθρώπους που το αναμένουν στην αφρικανική ήπειρο. Πρόκειται ουσιαστικά για προκεχωρημένα φυλάκια του ελληνισμού, που χρειάζονται την αρωγή μας.
ΕΡ: Έχετε προτείνει τη σύσταση ενός Παρατηρητηρίου Παραβίασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων. Έχει προχωρήσει η πρότασή σας;
ΑΠ: Είναι μια πρότασή μου στο πλαίσιο της ΔΣΟ, που έχει βρει μεγάλη ανταπόκριση. Πιστεύω ότι αυτός ο θεσμός, που θα έχει μια μόνιμη γραμματεία, θα καταφέρει να καταγράφει έγκυρα και έγκαιρα τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των Ορθοδόξων, όχι μόνον στις εμπόλεμες ζώνες, αλλά και άλλες περιοχές και άλλες χώρες, ακόμη και στην Ευρώπη, όπως στην Αλβανία, στο Κόσοβο, στα Σκόπια, στην Ουκρανία, στην Τουρκία και αλλού. Οι εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες αναφορές του θα μπορούν να αποτελέσουν στοιχεία ενημέρωσης και δράσης στον ΟΗΕ, σε διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς, στην ΕΕ, στα εθνικά κοινοβούλια και στην κοινωνία των πολιτών. Βρισκόμαστε σε καλό δρόμο για την υλοποίηση της πρότασης και πιστεύω σύντομα να έχω καλά νέα να σας πω.
ΕΡ: Γίνεται, αλήθεια, ουσιαστικός διάλογος ανάμεσα σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους;
ΑΠ: Πρέπει να γίνεται. Εμείς από την πλευρά μας το επιδιώκουμε. Είχα τη τύχη, πρόσφατα, τη Μεγάλη Εβδομάδα, να συμμετάσχω με την ιδιότητα του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΔΣΟ σε ένα διεθνές συνέδριο κοινοβουλευτικού διαλόγου στη Βηρυτό που είχε θέμα: “Ενότητα στην πολυμορφία και βασικές αρχές ελευθερίας για τους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους στην Μέση Ανατολή”. Ήταν μια πρωτοβουλία της ΔΣΟ σε συνεργασία με την Αραβική Διακοινοβουλευτική Ένωση και έλαβε χώρα στο κοινοβούλιο του Λιβάνου. Εκεί διαπίστωσα τις προοπτικές συνεργασίας που υπάρχουν με τον μουσουλμανικό κόσμο, και ιδιαιτέρως τους Άραβες. Δυστυχώς, ο θρησκευτικός εξτρεμισμός πλήττει και τους ίδιους, περισσότερο απ’ ότι τον δυτικό κόσμο. Πρέπει, λοιπόν, να συμβάλουμε στην αποκατάσταση της σταθερότητας και της ευημερίας σε αυτές τις κοινωνίες ώστε να μην γίνονται φυτώρια φανατικών. Όσον αφορά τη ΔΣΟ θα συνεχίζει να δουλεύει προς αυτήν την κατεύθυνση, και πιστεύω ότι η Ορθοδοξία μπορεί να παίξει εποικοδομητικό ρόλο σε λαούς που βρίσκονται εν τέλει στη γειτονιά μας.
ΕΡ: Ποια είναι η συμβολή του Οικουμενικού Πατριάρχη σε αυτόν τον διάλογο και ποιες οι σχέσεις του με εκπροσώπους άλλων μονοθεϊστικών θρησκειών;
ΑΠ: Ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν έχει απλά ενεργό παρουσία στο διάλογο των εκκλησιών, αλλά πρωτοστατεί σε αυτόν και το έχει αποδείξει πλειστάκις στο παρελθόν. Με ανοικτό μυαλό, με πνεύμα πανανθρώπινης αδελφοσύνης και αλληλεγγύης επιχειρεί συνεχώς να ρίξει γέφυρες, εκεί που άλλοι τις γκρεμίζουν. Δεδομένων των συνθηκών που εργάζεται, τα όσα έχει καταφέρει συνιστούν πραγματικό θαύμα, που τα αποτελέσματά του θα φανούν στο μέλλον. Το βέβαιο είναι ότι το κύρος του Οικουμενικού Θρόνου είναι αναμφισβήτητο και αναβαθμισμένο και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην κοπιώδη εργασία του Πατριάρχη.
ΕΡ: Ποιες είναι οι σχέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την Εκκλησία της Ελλάδος;
ΑΠ: Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήταν και θα παραμείνει η Μητέρα Εκκλησία του Γένους. Τα όποια σύννεφα μπορεί κατά καιρούς να εμφανίζονται και να σκιάζουν τις μεταξύ τους σχέσεις σύντομα ξεπερνιούνται. Άλλωστε, κανέναν δεν ωφελούν οι αντιπαραθέσεις, και εμείς χρειαζόμαστε τον 21ο αιώνα μια Ορθοδοξία ισχυρή, με διεθνή λόγο και παρέμβαση. Και προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να είναι και οι δικές μας παραινέσεις. Κάποιοι φανατικοί, που με ευκολία συνηθίζουν να πετροβολούν το Φανάρι, ας μη λησμονούν ότι το πατριαρχείο δεν βρίσκεται σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα που διακρίνεται για το σεβασμό της στα ανθρώπινα δικαιώματα…
ΕΡ: Και για την Εκκλησία των Σκοπίων και το αίτημά της στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για ανάληψη πρωτοβουλίας επαναφοράς της στην κανονικότητα υπό τον τίτλο Αρχιεπισκοπή Αχρίδων….
ΑΠ: Κατ’ αρχάς ας περιμένουμε να δούμε τι αναφέρεται στις συγκεκριμένες επιστολές, αν πράγματι αποποιούνται αυτήν την ονομασία. Αυτό θα είναι οπωσδήποτε θετικό. Από εκεί και πέρα, να μην ξεχνούμε ότι πρόκειται για μια εκκλησία σχισματική, που εξυπηρέτησε συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς. Γι’ αυτό και της επετράπη από το καθεστώς του Τίτο να υπάρχει από το 1958. Ακόμη και μετά το 1967, που ανακήρυξε την αυτοκεφαλία της, αποσπώμενη από το Πατριαρχείο της Σερβίας. Είναι ένα όργανο στην σκοπιανή προπαγάνδα, που δημιουργήθηκε παράλληλα, με τη θεωρία για δήθεν μακεδονική γλώσσα. Το κράτος των Σκοπίων, πάντως, φέρθηκε με σκληρότατο τρόπο έναντι του κανονικού Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη, ο οποίος ανήκει στο Πατριαρχείο Σερβίας. Ο ιεράρχης αυτός διώχθηκε, φυλακίσθηκε αρκετές φορές μετά το 2004, ενώ εκκλησίες του Πατριαρχείου Σερβίας υπέστησαν βανδαλισμούς από τους εθνικιστές σκοπιανούς. Αυτά είναι δυστυχώς τα αποτελέσματα του εθνοφυλετισμού που ταλανίζουν την ορθοδοξία, από τον 19ο αιώνα και έχουν καταδικασθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Το νοτιότερο τμήμα της αποτελεί τμήμα της Ελλάδας.
Το βορειοανατολικό τμήμα αποτελεί τμήμα της Βουλγαρίας (Πιρίν, όπως αποκαλείται εκεί).
Το βορειοδυτικό τμήμα αποτελεί τα Σκόπια που επιμένουν ν’ αυτοαποκαλούνται σκέτη «Μακεδονία», ως ν’ αντιπροσωπεύει ολόκληρη τη γεωγραφική περιοχή.
Η συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή αναφέρεται από την αρχαιότητα αλλά οι κάτοικοί της έφτασαν εκεί σε διαφορετικές εποχές.
Από τότε που καταγράφονται ιστορικά στοιχεία, αναφέρεται ότι στην περιοχή ζούσαν Έλληνες κι Αλβανοί. ΟΙ Σλάβοι, οι Τούρκοι κι οι υπόλοιποι (Ρωμαίοι, Βυζαντινοί κλπ) κατέφθασαν στην περιοχή στην εποχή μετά Χριστό.
Στον χάρτη που δημοσιεύουμε, η μοβ γραμμή προσδιορίζει όλη τη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας κι η κόκκινη γραμμή ορίζει το αρχαίο βασίλειο της Μακεδονίας. Όλο το αρχαίο βασίλειο ανήκει στην Ελλάδα, πλην της περιοχής του Μοναστηρίου που ανήκει σήμερα στα Σκόπια.
Ας τα δούμε πιο αναλυτικά:
Το 2200 -2100 π.Χ. ελληνόφωνα φύλλα με ινδοευρωπαϊκή ταυτότητα εμφανίζονται στην περιοχή της Πίνδου και δη στη βόρειο τμήμα της.
Αυτά τα φύλλα, στο πέρασμα των αιώνων μετοικούν.
Άλλοι βορειοδυτικά της Θεσσαλίας και νοτιοανατολικά της Πίνδου, με βασικούς εκπροσώπους τους Ίωνες.
Άλλοι στην ανατολική περιοχή, με γλωσσικές διαλέκτους την Αρκαδική και την Αιολική.
Άλλοι (οι πολυπληθέστεροι) στη Δυτική περιοχή, όπου εμφανίζεται η φυλή των Μακεδνών.
Όσοι βρέθηκαν βορειοδυτικά της Θεσσαλίας, ξεκίνησαν επαφές με άλλους ελληνόφωνους πληθυσμούς στο Αιγαίο και στην Κρήτη. Τις κινήσεις τους ακολουθούν κι όσα φύλλα εγκαθίστανται στην Ανατολική Μακεδονία και μιλούν την αιολική διάλεκτο. Αυτά τα φύλλα είναι οι πρόγονοι των Αχαιών, και των Λαπίθων από τους οποίους θα δημιουργηθεί ο Μυκηναϊκός πολιτισμός.
Αντιθέτως, όσοι εγκαταστάθηκαν στην Δυτική Μακεδονία, οι Μακεδνοί, εξορμούν από εκεί προς διάφορες κατευθύνσεις. Άλλοι στη Στερεά Ελλάδα και στην Πελοπόννησο, άλλοι στη Δωρίδα (εκεί αναμιγνύονται με γηγενείς και δημιουργούνται οι Δωριείς), άλλοι στη Θεσσαλία κι άλλοι στη Κεντρική και Δυτική Μακεδονία όπως τις ξέρουμε σήμερα.
Από αυτά προκύπτουν δυο πρώτα συμπεράσματα:
Τον 7ο αιώνα π.Χ. στην περιοχή της σημερινής Καστοριάς (ονομαζόταν τότε Ορεστίς) άνθισε η μακεδονική δυναστεία των Τημενιδών και των Αργειάδων (εκ του Άργους Ορεστικού).
Από εκεί, αρχίζει η εποίκιση περιοχών νοτίως της Ορεστίδος (Καστοριά), όπως της Πιερίας, της Εορδαίας, της Αλμωπίας κι αφού προσπερνούν τον Αξιό ποταμό φθάνουν μέχρι την Χαλκιδική, απωθώντας τους Πελασγούς που ήδη ζούσαν εκεί.
Την ίδια περίοδο αρχίζει η ανάπτυξη του πολιτισμού στην περιοχή αλλά και του εμπορίου, κυρίως λόγω της επαφής με τη θάλασσα και της επιρροής της Νότιας Ελλάδας που διαθέτει αποικίες (Χαλκιδική).
Έτσι, γίνεται σταδιακά η έκρηξη στην εποχή του Φιλίππου Β’ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τα αρχαιολογικά ευρήματα μας οδηγούν και σ’ άλλο συμπέρασμα:
Ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες είχαν άμεση εξάρτηση με τον ελληνισμό, με κοινά χαρακτηριστικά τη γλωσσική και πολιτισμική ταυτότητα.
Την οποία διέδωσαν, εν συνεχεία, μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η μάχη στην Πύδνα, το 168 π.Χ. αποτελεί την αρχή του τέλους της ύπαρξης της Μακεδονίας ως ανεξάρτητο κράτος, αφού περνά στην κατοχή των Ρωμαίων, με τα εδάφη της να κατανέμονται σε τέσσερις ημιαυτόνομες περιοχές.
Τη ρωμαϊκή περίοδο, η Μακεδονία εποικίζεται. Από την Ανατολή και την Ιταλία. Ενώ, τότε αρχίζουν και συγκροτούνται σε διάφορες επαρχίες οι εβραϊκές κοινότητες.
Όμως, οι κατακτητές Ρωμαίοι, σταδιακά υιοθετούν την ελληνική γλώσσα ενώ συμβάλλουν τα μέγιστα στην απόκρουση συνεχών επιδρομών εναντίον της Μακεδονίας από τους Γότθους και συγγενείς τους φυλές. Ταυτοχρόνως, όταν γίνεται πρωτεύουσα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους η Κωνσταντινούπολη (324 μ.Χ.) η Μακεδονία ευημερεί οικονομικά κι η Θεσσαλονίκη καθίσταται η δεύτερη σε σημασία πόλη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Κι όλα αυτά, χωρίς να έχει αλλοιωθεί σημαντικά ο ελληνικός πληθυσμό της.
Η αλλοίωση αρχίζει να γίνεται ορατή μετά τον 7ο αιώνα μ.Χ.
Όταν διάφορα σλαβικά φύλα ( Σαγουδάτοι, Στρυμωνίτες, Δρουγοβίτες) εγκαθίστανται στα εύφορα Μακεδονικά εδάφη με άδεια των Βυζαντινών αυτοκρατόρων.
Οι τόποι που εγκαθίστανται τα σλαβικά φύλα ονομάζονται Σκλαβηνίες.
Όμως, η Θεσσαλονίκη δέχεται συνεχείς επιθέσεις Σλάβων, με στόχο την πρόσβασή τους στη θάλασσα. Μέχρι που ο Ιουστινιανός με μεγάλα σε όγκο στρατεύματα τους νικά κι εκτοπίζει χιλιάδες Σλάβους στη Βιθυνία, στη Μικρά Ασία. Οι εναπομείναντες στη Μακεδονία Σλάβοι, σχεδόν εξελληνίζονται.
Σχεδόν ταυτοχρόνως με τις επιθέσεις των Σλάβων εναντίον της Μακεδονίας, εισβάλλουν στα Βαλκάνια φινοταταρικά φύλα και καθυποτάσσουν τους Σλάβους στην περιοχή της σημερινής Βουλγαρίας. Αυτά τα φύλα, αφομοιώνονται σταδιακά από τους Σλάβους σε γλωσσικό επίπεδο.
Σλάβοι και Φινοτάταροι ιδρύουν το βουλγαρικό κράτος κι ονομάζονται Βούλγαροι.
Προσέξτε:
Εδώ βρίσκεται το πρώτο σημείο τριβής στο οποίο βασίζονται οι Σκοπιανοί σήμερα.
Στην διεθνή επιστημονική κοινότητα υπάρχει έντονη διχογνωμία αναφορικά με το αν τα σλαβικά φύλα που κατοικούσαν στη Βουλγαρία, εκβουλγαρίστηκαν.
Οι Σκοπιανοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχαν Βούλγαροι στη Μακεδονία κατά την περίοδο του Βυζαντινού κράτους και του Μεσαίωνα και προβάλλουν το κράτος του Σαμουήλ ως Σλαβομακεδονικό που μαχόταν τόσο εναντίον των Βυζαντινών όσο και των Βουλγάρων.
Υπάρχει και μια άλλη λεπτομέρεια που συνειδητά αγνοούν (;) οι Σκοπιανοί.
Όλα τα μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα εκείνων των χρόνων, βρίσκονταν στη σημερινή ελληνική Μακεδονία και παρά τις κατά καιρούς επιμειξίες ήταν πάντα ελληνικά.
Στην δε ύπαιθρο κι ειδικά στη Βόρεια Μακεδονία (δηλαδή σε περιοχές της τέως Γιουγκοσλαβίας) και της βουλγαρικής Μακεδονίας, όντως υπάρχουν συμπαγείς σλαβικές ομάδες. Οι οποίες, μετά τη κατάλυση –διάλυση του βουλγαρικού κράτους από τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο, ενώθηκαν και πάλι με το ελληνικό στοιχείο.
Στον 14ο αιώνα όταν ο βασιλιάς της Σερβίας Δουσάν (γνωστός ως «Ντούσαν ο ισχυρός») δημιούργησε την Σερβική αυτοκρατορία στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, η Μακεδονία πέρασε στην κατοχή του.
Αυτό το γεγονός είχε μικρή χρονική διάρκεια και δεν πρόλαβε ν’ αλλοιώσει πληθυσμιακά τη Μακεδονία, αφού ακολούθησε η οθωμανική κατοχή.
Όμως, άφησε πληθυσμιακές νησίδες στην Μακεδονία.
Προσέξτε:
Αυτές οι πληθυσμιακές νησίδες κι οι μνήμες της μεγάλης σερβικής αυτοκρατορίας στις συνειδήσεις τους, ανασύρθηκαν τον 19ο αιώνα. Ο οποίος ήταν αιώνας εθνικών αφυπνίσεων κι εθνικιστικών ανταγωνισμών, ειδικά στα Βαλκάνια.
Τότε άρχισαν να προβάλλονται οι σερβικές – σλαβικές διεκδικήσεις στη Μακεδονία.
Στον 15ο αιώνα, οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν τη Μακεδονία.
Τότε, για πρώτη φορά στην ιστορία της προκαλούνται τεράστιες πληθυσμιακές μεταβολές.
Όπως σε όλα τα Βαλκάνια. Οι Χριστιανοί της Μακεδονίας εγκαταλείπουν τα πεδινά και τις πόλεις και καταφεύγουν σε ορεινές περιοχές κι οι ηγέτιδες τάξεις τους στη Δύση.
Τη θέση τους καταλαμβάνουν τουρκογενείς πληθυσμοί, οι γνωστοί Γιουρούκοι.
Κι όσοι έμειναν στα πεδινά, σε μεγάλο βαθμό εξισλαμίστηκαν.
Αυτή η κατάσταση άρχισε ν’ αλλάζει τον 17ο αιώνα.
Όσοι χριστιανικοί πληθυσμοί είχαν καταφύγει στα ορεινά της Μακεδονίας επιστρέφουν σταδιακά στους κάμπους. Καθώς, μάλιστα, δεν υπάρχουν σύνορα μετακινούνται ελεύθερα εντός της Μακεδονίας κι αναμειγνύονται μουσουλμανικοί και χριστιανικοί πληθυσμοί.
@ Προσέξτε:
Τότε, Έλληνες της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας αναζητούν νέες διεξόδους προς Βορρά. Προς τη Σερβία, την Αυστρία, την Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία.
Εκεί ιδρύουν ελληνικές παροικίες κι αναβιώνουν ή ενισχύουν παμπάλαιους πυρήνες.
Ταυτοχρόνως, Νότιοι Σλάβοι και Βούλγαροι μετοικούν στον Νότο της Μακεδονίας και δημιουργούν δικές τους μικρές αποικίες αναβιώνοντας σλαβικούς πυρήνες της εποχής του Βυζαντίου και της σερβικής αυτοκρατορίας.
Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται το σλαβικό στοιχείο στη Μακεδονία κι η σλαβική – βουλγαρική γλώσσα αρχίζει να υπερισχύει στη βόρεια ζώνη της.
Δηλαδή, στο κομμάτι που σήμερα βρίσκονται τα Σκόπια.
Αυτό το γεγονός, λοιπόν, κάνει σήμερα τους Σκοπιανούς να μιλούν για την μακεδονική γλώσσα των προγόνων τους!
Παραβλέποντας, ότι προϋπήρχε ο ελληνικός πολιτισμός κι η ελληνική γλώσσα στην περιοχή.
Παραβλέποντας ακόμη ότι ΚΑΙ στις σλαβόφωνες περιοχές η κυριαρχία σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, εκπαιδευτικό κλπ) ήταν ελληνική.
Παραβλέποντας επιπλέον, ότι ακόμη κι οι σλαβόφωνες αυτές ζώνες της Μακεδονίας ταυτίζονταν με τον ελληνισμό .
Τρανή απόδειξη η συμμετοχή χιλιάδων σλαβόφωνων στην ελληνική επανάσταση κι αργότερα στα ελληνικά επαναστατικά κινήματα.
Τον 19ο αιώνα, με την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχείας, ξεκινούν τα μεγάλα προβλήματα για το ποια από τις Ελλάδα και Βουλγαρία θα επικρατήσει στη Μακεδονία.
Και δη στις σλαβόφωνες μάζες που κατοικούν στην κεντρική ζώνη.
Δηλαδή στη γραμμή Καστοριάς – Πτολεμαΐδας – Γιαννιτσών –Ζέχνης Σερρών στον νότο.
Κι Αχρίδας – Περλεπέ- Στρώμνιτσας- Μελενικίου – Νευροκοπίου, στο Βορρά.
Μετά τον χαμένο ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 (που ουσιαστικά επιβλήθηκε από τον ελληνικό υπερεθνικισμό της «Εθνικής εταιρείας», του λαϊκισμού και του κλήρου) οι Βούλγαροι δια της βίας ανάγκασαν το μεγαλύτερο μέρος του σλαβόφωνου πληθυσμού αυτών των περιοχών ν’ ασπαστεί τον βουλγαρισμό.
Έτσι, έγινε η επανάσταση του Ίλιντεν, το 1903, που είχε σαφή επιθετικά κι αλυτρωτικά χαρακτηριστικά και τελικά καταπνίγηκε στο αίμα από τους Τούρκους.
Προσέξτε:
Η εξέγερση – επανάσταση του Ίλιντεν, ουσιαστικά και τυπικά κατέστρεψε σχεδόν όλες τις ελληνικές κοινότητες και κωμοπόλεις, μεταξύ των οποίων και το περίφημο Κρούσοβο (σήμερα ανήκει στα Σκόπια) στο οποίο υπήρχε μεγάλη πλειοψηφία βλαχόφωνων ελληνικής συνείδησης.
Η απειλή του κινδύνου να χαθεί η Μακεδονία, οδήγησε τον ελληνισμό σε άμεσες κινητοποιήσεις και τον ένοπλο μακεδονικό αγώνα που ξεκίνησε το 1904 και διήρκησε τέσσερα χρόνια. Ο αγώνας αυτός ήταν κυριαρχικά εθελοντικός. Με σώματα από το ελεύθερο ελληνικό κράτος, την Κρήτη και άλλες περιοχές που ήταν ακόμη υπόδουλες στους Οθωμανούς. Με αυτόν τον αγώνα διατηρήθηκε ο ελληνικός χαρακτήρας της Νότιας και Κεντρικής ζώνης της Μακεδονίας, μέχρι την απελευθέρωσή τους στους Βαλκανικούς πολέμους.
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και μέχρι τη δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου (1925), στη Μακεδονία σημειώθηκαν τεράστιες πληθυσμιακές μετακινήσεις που εν πολλοίς άλλαξαν την εθνολογική της σύνθεση.
Οι μετακινήσεις αυτές αφορούσαν κυρίως Βούλγαρους που εγκατέλειψαν την περιοχή είτε αυτοβούλως είτε από την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας.
Έμειναν ΜΟΝΟ οι σλαβόφωνοι της Δυτικής Μακεδονίας που είχαν απολύτως ελληνική συνείδηση.
Προσέξτε:
Η Κοινωνία των Εθνών, το 1926, όταν είχε ολοκληρωθεί κι η ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών κι η εγκατάσταση μικρασιατών προσφύγων στη Μακεδονία, είχε δημοσιεύσει τα εξής στοιχεία για την πληθυσμιακή κατανομή της Μακεδονίας:
Πριν από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, υπό την καθοδήγηση της Κομιτέρν, όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Βαλκανικής χερσονήσου αποδέχονται τη σύσταση ενιαίας Μακεδονίας και Θράκης, στο πλαίσιο μιας κομμουνιστικής βαλκανικής ομοσπονδίας. Στην οποία πρωτεύουσα θα ήταν η Θεσσαλονίκη.
Πρωτοστάτης της ιδέας ήταν το κομμουνιστικό κόμμα της Βουλγαρίας υπό τον Δημητρόφ.
Ακολούθησαν τα κομμουνιστικά κόμματα της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας.
Ειδικά το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα, εξ αιτίας της κατακραυγής εναντίον του, άλλαξε στάση το 1935. Από την υποστήριξη της θέσης της ενιαίας κι ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης, μετακινήθηκε στην πολιτική –θέση της ισοτιμίας Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων εντός του ελληνικού κράτους.
Αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο ξεκινούν τα μεγάλα προβλήματα που φτάνουν μέχρι τις ημέρες μας.
Χιλιάδες σλαβομακεδόνες της Δυτικής Μακεδονίας προσχωρούν στα αντάρτικα τμήματα της σλαβομακεδονικής οργάνωσης ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό ΕΑΜ) που δημιουργήθηκε αμέσως μετά την έλευση στην Ελλάδα εκπροσώπων του Τίτο (Τέμπο και Βουκμνάνοβιτς) και τη συνάντησή τους με την ηγεσία του ΚΚΕ.
Η ΣΝΟΦ έρχεται αμέσως σε επαφή με τους αυτοαποκαλούμενους «Μακεδόνες» των Σκοπίων κι αρχίζει επιδρομές εναντίον της Μακεδονίας.
Μετά, δε, το 1946 εντάχθηκαν στις τάξεις του αυτοαποκαλούμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», δημιουργώντας τη δική τους οργάνωση, τη ΝΟΦ.
Προσέξτε:
Η ΝΟΦ (Ναροντνοοσλομποντιτέλνιοτ φροντ να Μακεντόντσιτε – Λαικοαπελευθερωτικό μέτωπο των Μακεδόνων) ιδρύθηκε στα Σκόπια.
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας κι ενώ η ελληνική κυβέρνηση κατέβαλλε τεράστιες προσπάθειες ανόρθωσης του κατεστραμμένου τόπου, η συγκεκριμένη οργάνωση προέβαινε σε ξεσηκωμό πληθυσμών στην Μακεδονία.
Εξέδιδε παράνομες εφημερίδες και κυρίως προέβαινε σε σύσταση ένοπλων ομάδων στις εξής περιοχές: Στην Καστοριά, στη Φλώρινα και στην περιοχή Έδεσσας Γιαννιτσών. Η κατάσταση αυτή χρησιμοποιήθηκε από το ΚΚΕ, το οποίο ξεκίνησε άμεσες διαπραγματεύσεις με την ηγεσία του ΝΟΦ, όπως και με την ηγεσία του γιουγκοσλαβικού κομμουνιστικού κόμματος.
Οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν στην υποστήριξη του «Δημοκρατικού στρατού» του ΚΚΕ ενώ ως αντάλλαγμα δόθηκε στο ΝΟΦ η αναγνώρισή του ως κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική οργάνωση των Μακεδόνων στην Ελλάδα.
Τον δε Ιανουάριο του 1949, το ΚΚΕ, κατέθεσε την αναγνώριση του δικαιώματος των Μακεδόνων για αυτοπροσδιορισμό!
Στο δε συνέδριο της ΝΟΦ που έγινε στο χωριό Λευκώνας των Πρεσπών, το ΚΚΕ διακήρυξε:
« Ο Μακεδόνικος λαός, με τον αγώνα του και τα θύματά του, με τα όσα ως τώρα έχουν κερδηθεί, διακηρύσει σήμερα την απόφασή του να αγωνιστεί για την εθνική του απελευθέρωση, για την υλοποίηση της ελεύθερης εθνικής κρατικής ζωής, έτσι όπως ο ίδιος επιθυμεί».
Μόλις έληξε ο ελληνικός εμφύλιος, ηγετικά στελέχη του ΝΟΦ (μεταξύ αυτών κι οι κομιτατζήδες της Οχράνα) που ήδη βαρύνονταν με καταδίκες για συνεργασία με τους κατακτητές, εκπατρίστηκαν.
Πριν ακόμη λήξει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, ο Τίτο θέλησε να εκμεταλλευθεί το Μακεδονικό προς όφελος της χώρας του.
Πρότεινε στους Βούλγαρους την ίδρυση ομοσπονδίας που θα αποτελούσαν επτά (7) ισότιμες δημοκρατίες.
Δηλαδή, οι έξι (6) δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας κι η Βουλγαρία.
Οι Βούλγαροι, με την συμπαράσταση του Στάλιν αρνήθηκαν.
Κι αποδέχθηκαν μόνο ότι οι κάτοικοι τόσο της Γιουγκοσλαβικής όσο και της Βουλγαρικής γεωγραφικής Μακεδονίας ήταν «Μακεδόνες». Ενώ, το 1946 στη 10η ολομέλεια της ΚΕ του κομμουνιστικού κόμματος Βουλγαρίας αποφασίστηκε να καλλιεργηθεί η «μακεδονική» ταυτότητα κι εθνική ιδέα στον πληθυσμό του Πιρίν.
Το 1947 Τίτο και Δημητρόφ συμφωνούν, πάλι, να λάβουν μέτρα που θα οδηγούσαν στην ίδρυση ομοσπονδίας μεταξύ των χωρών τους.
Η συμφωνία, που προέβλεπε μεταξύ άλλων «την ένωση των «Μακεδόνων του Πιρίν με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας», υπογράφηκε στη Βάρνα τον Νοέμβριο του 1947.
Δάσκαλοι από τα Σκόπια άρχισαν να διδάσκουν τη «μακεδονική γλώσσα» στο Πιρίν, εκδόθηκαν «Μακεδονικές» εφημερίδες ενώ ιδρύθηκε και το «Μακεδονικό» θέατρο.
Η συμφωνία αυτή, προκάλεσε εκ νέου την έντονη αντίδραση του Στάλιν και ματαιώθηκε.
Λεπτομέρεια:
Μετά τη ματαίωση της ομοσπονδίας Βουλγαρίας – Γιουγκοσλαβίας από τον Στάλιν, ο Δημητρόφ έκανε σοβαρές παραχωρήσεις στο «Μακεδονικό».
Εξασφάλισε όμως από τον Τίτο το δικαίωμα εκχώρησης της περιοχής Βράνια – Πιρότ, την συνέχιση του σχεδίου καλλιέργειας μακεδονικής συνείδησης στους κατοίκους του Πιρίν και κυρίως τη υποστήριξη του στη διάσκεψη ειρήνης στο Παρίσι, προκειμένου να επιτύχει την προσάρτηση της ελληνικής Θράκης!
Ταυτοχρόνως, ο Τίτο, επτά μήνες πριν την ανακήρυξη της Γιουγκοσλαβίας σε Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία (31 Ιανουαρίου 1946) αρχίζει να καλλιεργεί τη θεωρία ξεχωριστής «μακεδονικής εθνότητας» που ένα τμήμα της …στενάζει υπό τον ελληνικό ζυγό.
Προσέξτε:
Μέχρι τότε, η περιοχή των σημερινών Σκοπίων ανήκε στην Γιουγκοσλαβική ομοσπονδία κι ονομαζόταν «Παλιά Σερβία», «Νότια Σερβία» ή «Vardarska Banovina» (διοίκηση του Βαρδάρη).
Ουδείς μιλούσε για Μακεδονικό έθνος.
Η εθνογέννεση που βάφτιζε με ελληνικά σύμβολα την περιοχή, είχε ως ηγήτορα τον Τίτο.
Ο οποίος απέβλεπε:
Για το σκοπό αυτό εργάστηκε συστηματικά παραχωρώντας στη Λαϊκή Δημοκρατία της «Μακεδονίας» χωριστή κρατική οργάνωση, ιδιαίτερη γλώσσα στην οποία έπρεπε να μειωθεί και να συγκαλυφθεί με κάθε τρόπο η μεγάλη συγγένεια του ιδιώματος με τη βουλγαρική, και κατασκεύασαν μια νέα Μακεδονική ιστορία.
Αμέσως μετά, τον Ιούλιο του 1948, δημιουργείται η μεγάλη ρήξη Στάλιν και Τίτο.
Κι ο Δημητρόφ με τη Βουλγαρία ευθυγραμμίζονται με τη Σοβιετική Ένωση.
Έδιωξε από το Πιρίν τους Σκοπιανούς δασκάλους που καλλιεργούσαν εκεί τη «Μαεκδονική» εθνική συνείδηση, έκλεισε τις εφημερίδες κλπ.
Αλλά, ποτέ επισήμως, αποκηρύχτηκε η ιδέα της ενιαίας Μακεδονίας.
Το 1955, ο Χρουστσώφ επισκέπτεται το Βελιγράδι σε μια προσπάθεια ν’ αμβλυνθούν οι τεταμένες σχέσεις Γιουγκοσλαβίας και Σοβιετικής Ένωσης.
Αμέσως αλλάζει στάση κι η Βουλγαρία.
Κι αρχίζει να καλλιεργείται πάλι η ενοποίηση των δυο τμημάτων της Μακεδονίας.
Του Πιρίν και των Σκοπίων.
Μα αυτή η νέα περίοδος μέλιτος δεν κρατά πολύ.
Το 1957 ο Τίτο αποφασίζει την τακτική ίσων αποστάσεων απέναντι στους δυο συνασπισμούς του ψυχρού πολέμου ενώ καταγγέλλει την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Ουγγαρία.
Δημιουργείται πάλι τεράστια ένταση ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ένωση κι η Βουλγαρία παίρνει το μέρος της δεύτερης.
Από τότε και μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και τον διαμελισμό της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, το ζήτημα βρισκόταν εν υπνώσει.
Είχε, όμως, μείνει ο σπόρος του Τίτο κι είχε ήδη φυτρώσει στα Σκόπια το δέντρο του… Μακεδονισμού αφού είχε καταστεί εθνική τους συνείδηση ο… Μακεδονισμός.
Προσέξτε:
Όμως, δεν υπάρχει καμιά ιστορική πηγή που να επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο. Ούτε ένα γραπτό κείμενο. Ούτε από τη ρωμαϊκή περίοδο, ούτε από τη βυζαντινή, ούτε από την τουρκοκρατία. Πουθενά δεν υπάρχει Μακεδονικό έθνος.
Άρα, το πιο τίμιο και ηθικά εφικτό είναι να χρησιμοποιούνται οι όροι «Ελληνική Μακεδονία», «Γιουγκοσλαβική ή Σλαβική Μακεδονία» και «Βουλγαρική Μακεδονία.
Εν κατακλείδι.
Αυτό που ζούμε σήμερα κι η ελληνική κυβέρνηση προσφέρει απλόχερα την αποδοχή της Μακεδονικής εθνότητας και της Μακεδονικής γλώσσας, είναι αντίθετο με κάθε σελίδα, παράγραφο και γράμμα της ιστορίας.
Έναν χρόνο ακριβώς από την έναρξη λειτουργίας της επώνυμης έδρας Ποντιακών Σπουδών, που ιδρύθηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, με την υποστήριξη του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος «Ιβάν Σαββίδης» η δωρεά -από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και το Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ στη Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ- του Αρχείου του «Κέντρου Μελέτης και Ανάπτυξης του Ελληνικού Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας» προσφέρει ένα πολύτιμο εργαλείο για την υλοποίηση του καταστατικού σκοπού της πανεπιστημιακής έδρας, ήτοι τη «συστηματική μελέτη, καταγραφή και διδασκαλία της ιστορίας και του πολιτισμού του γεωγραφικού Πόντου κατά τους νεότερους χρόνους».
Ο αρχειακός πλούτος της Συλλογής, που θα περιέλθει στην πιστοποιημένη από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ) για την τήρηση αρχείων ΒΚΠ-ΑΠΘ, περιλαμβάνει πάνω από 3.500 μονογραφίες (διεξοδικές επιστημονικές μελέτες) που χρονολογούνται από το 1600 μέχρι και σήμερα, καθώς και χάρτες, επίσημα έγγραφα, φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό, καρτ ποστάλ, περιοδικά, εφημερίδες και χειρόγραφα έγγραφα σε συνολικά εννέα γλώσσες. Το αρχείο παρέμενε ανενεργό και απρόσιτο για τους ερευνητές από το 2010, όταν έπαυσε η λειτουργία του «Κέντρου Μελέτης και Ανάπτυξης του Ελληνικού Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας».
«Το αρχείο του ΑΠΘ, η Κεντρική Βιβλιοθήκη και τα επιμέρους σπουδαστήρια σε όλη την Πανεπιστημιούπολη αποτελούν τον πλούτο γνώσης της πόλης μας», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρύτανης το ΑΠΘ, Περικλής Μήτκας, ευχαριστώντας «τον Περιφερειάρχη, κύριο Τζιτζικώστα, καθώς και την Πρόεδρο του Κέντρου Πολιτισμού της Περιφέρειας, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν άμεσα και με ιδιαίτερη φροντίδα στο αίτημα του ΑΠΘ να προχωρήσει στην ψηφιακή ταξινόμηση και επιστημονική αξιοποίηση του αρχείου».
«Η εν λόγω συλλογή», επισήμανε ο πρύτανης, «θα έρθει να προστεθεί σε αυτόν τον “θησαυρό”, τον οποίο το Πανεπιστήμιό μας άοκνα και με διαρκείς προσπάθειες εμπλουτίζει και επεκτείνει, επιτελώντας τον σκοπό του ως κέντρο έρευνας και εκπαίδευσης», τη στιγμή που «η συστηματική ψηφιοποίηση αρχείων, η διασύνδεση βιβλιοθηκών στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, η ανάπτυξη ηλεκτρονικών εργαλείων, σε συνδυασμό με την εγνωσμένη τεχνογνωσία των ανθρώπων του ΑΠΘ, έχουν καταστήσει το αρχείο του ΑΠΘ εφάμιλλο αντίστοιχων μεγάλων βιβλιοθηκών του εξωτερικού».
«Το Αρχείο θα στηρίξει την Έδρα Ποντιακών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής, ενώ για την ανάδειξή του θα συνδράμουν τη Βιβλιοθήκη και άλλοι τομείς, π.χ. για τους χάρτες της Συλλογής το Εργαστήριο Χαρτογραφίας, με το οποίο ήδη συνεργάζεται αποδοτικά η Βιβλιοθήκη», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Επιτροπής ΒΚΠ-ΑΠΘ, καθ. Γιάννης Τζιφόπουλος, γνωστοποιώντας πως το αίτημα στην Περιφέρεια για τη δωρεά της Συλλογής υποβλήθηκε στις αρχές του τρέχοντος έτους, έπειτα από αυτοψία, που το ερευνητικό προσωπικό της ΒΚΠ-ΑΠΘ και της Έδρας Ποντιακών Σπουδών διενήργησε στον χώρο της Περιφέρειας, όπου φυλασσόταν η Συλλογή και διαπιστώθηκε η ανάγκη για επεξεργασία, καταλογογράφηση και αξιοποίησή της.
Το αρχειακό υλικό, όπως διευκρίνισε η πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος του Κέντρου Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, Άννα Μυκωνίου, συγκεντρώθηκε από το 1996 έως το 2010, στο πλαίσιο προγραμματικής σύμβασης ανάμεσα στην ΠΚΜ και σε πέντε υπουργεία και της χρηματοδότησης δράσεων, που αφορούσαν στον Ελληνισμό του Εύξεινου Πόντου. Όμως, η προγραμματική σύμβαση δεν ανανεώθηκε το 2010 και έκτοτε το Αρχείο της Μαύρης Θάλασσας παρέμεινε ανεκμετάλλευτο και μη προσβάσιμο.
«Διερευνήσαμε πολλές λύσεις και καταλήξαμε ότι η καλύτερη αξιοποίηση θα ήταν να γίνει δωρεά του Αρχείου στην Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη και στο Κέντρο Πληροφόρησης του ΑΠΘ. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες Βιβλιοθήκες, η οποία διαθέτει κύρος, επιστημονικό προσωπικό, εμπειρία, αλλά και την τεχνογνωσία που χρειάζεται, ώστε να γίνει εφικτή η επεξεργασία, η καταλογογράφηση και ψηφιοποίηση του Αρχείου», ανέφερε η κ. Μυκωνίου για το σκεπτικό της ομόφωνης απόφασης δωρεάς της Συλλογής στο ΑΠΘ.
«Το αρχείο αυτό, το οποίο περιλαμβάνει χάρτες, βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, επίσημα έγγραφα, καρτ ποστάλ, φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό είναι πολύτιμο επιστημονικά, γιατί μαρτυρά την παρουσία του Ελληνισμού στις χώρες του Εύξεινου Πόντου. Αποτελεί μια βάση δεδομένων απόλυτα αξιοποιήσιμη ερευνητικά και πολιτιστικά, καθώς τεκμηριώνει το πολιτιστικό απόθεμα των ελληνικών κοινοτήτων που αναπτύχθηκαν οικονομικά και κοινωνικά στην ευρύτερη περιοχή του Ευξείνου Πόντου. Γι’ αυτόν τον λόγο αποφασίσαμε να γίνει δωρεά του Αρχείου στην Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη και στο Κέντρο Πληροφόρησης του ΑΠΘ», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού και Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, Αλέξανδρος Θάνος.
«Είμαστε σίγουροι ότι με αυτόν τον τρόπο αυτό το υλικό θα μπορέσει να αξιοποιηθεί κατάλληλα, τόσο από την επιστημονική κοινότητα, όσο και από τους φορείς, ώστε με τα κατάλληλα εργαλεία ψηφιοποίησης να αποτελέσει έναν απαραίτητο μοχλό διασύνδεσης και εξωστρέφειας, αλλά και να διευρύνει το επιστημονικό πεδίο έρευνας σε μια περιοχή εθνολογικά και πολιτιστικά πολύ πλούσια, αλλά ταυτόχρονα και ευαίσθητη, κάτι που καθιστά ακόμα πιο επίκαιρη και επιτακτική την συγκεκριμένη ενέργειά μας», εξήγησε.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
