Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια προσαρμοσμένες καρδιές χοίρων θα μπορούν να μεταμοσχευθούν σε ασθενείς σύμφωνα με νέα έρευνα την οποία επικαλείται η Guardian.

    Τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση «Nature» έδειξαν ότι η καρδιακή λειτουργία χοίρων, στους οποίους χορηγήθηκε microRNA-199 μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου, αποκαταστάθηκε σχεδόν πλήρως.

  Με την ευκαιρία της 40ης επετείου από την πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση καρδίας την οποία πραγματοποίησε ο διάσημος Βρετανός καρδιοχειρουργός Τέρενς Ίνγκλις, ένας μαθητευόμενός του θα επιχειρήσει να αντικαταστήσει ένα ανθρώπινο νεφρό με το νεφρό ενός χοίρου.

  Ο Ίνγκλις εξηγεί ότι αν τα αποτελέσματα αυτής της ετερόλογης μεταμόσχευσης (ξενομεταμόσχευσης) είναι ικανοποιητικά, τότε σε μερικά χρόνια θα είναι δυνατή και η μεταμόσχευση καρδιάς.

«Αν λειτουργεί με τα νεφρά, θα λειτουργεί και με την καρδιά», δηλώνει ο ίδιος.

 Η ανατομία και η φυσιολογία της καρδιάς των χοίρων είναι όμοια με την ανθρώπινη, οπότε χρησιμοποιείται συχνά σαν πρότυπο για την ανάπτυξη νέων θεραπειών.

 Μια ομάδα ερευνητών από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και πολλών Βρετανών έδειξε ότι η παροχή μικρών τμημάτων γενετικού υλικού, που ονομάζεται microRNA-199, σε μια καρδιά που έχει υποστεί βλάβη λόγω καρδιακής προσβολής, προκαλεί αναγέννηση των κυττάρων.

  «Μια θεραπεία που θα βοηθά την καρδιά να ‘επισκευάζεται’ μόνη της μετά από καρδιακή προσβολή υπήρξε πάντα ο ιερός στόχος των καρδιολόγων», δηλώνει ο Ατζάι Σαχ, επικεφαλής Καρδιολογίας στο Βρετανικό Ίδρυμα Καρδιάς και συνεχίζει λέγοντας ότι «η έρευνα αυτή αναδεικνύει ότι πρόκειται για πραγματοποιήσιμο στόχο και όχι για ένα άπιαστο όνειρο».

  Υπάρχουν βέβαια ακόμη εμπόδια έως ότου η γενετική αυτή θεραπεία να μπορεί να ελεγχθεί σε ανθρώπους δεδομένου ότι οι χοίροι της παρούσας έρευνας πέθαναν μετά τη θεραπεία γιατί το microRNA-199 λειτούργησε ανεξέλεγκτα.

 Στη Βρετανία υπολογίζεται ότι 900.000 άτομα πάσχουν από καρδιοπάθεια.

Προέλευση: The Guardian

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου μπορεί να μειωθεί στους ηλικιωμένους αν αυτοί αντικαταστήσουν το χρόνο που περνάνε καθιστοί με ελαφρά κινητική δραστηριότητα, αποκαλύπτει νέα έρευνα την οποία επικαλείται η Guardian.

     Τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση «BMJ» ανέδειξαν ότι ακόμα και μια μικρή αύξηση στην σωματική δραστηριότητα, όπως μπορεί να γίνει με το πλύσιμο πιάτων, τη φροντίδα του κήπου ή την κίνηση μέσα στο σπίτι, μπορεί να αυξήσει το προσδόκιμο ζωής των ηλικιωμένων. «Είναι σημαντικό για τους ηλικιωμένους, οι οποίοι μπορεί να μην είναι σε θέση να κάνουν έντονη σωματική άσκηση, ότι το να μένουν σε κίνηση κάνοντας ελαφρές δραστηριότητες μπορεί να έχει ισχυρά θετικά αποτελέσματα στην υγεία τους», δηλώνει ο πρώτος συντάκτης της μελέτης , Ουλφ Έκελουντ, καθηγητής στη Νορβηγική Σχολή Αθλητικών Επιστημών.

    Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης έρευνας διενεργήθηκε επισκόπηση οκτώ μελετών στις οποίες περιλαμβάνονταν πάνω από 36.000 άτομα με μέση ηλικία τα 63 έτη. Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν από τους ερευνητές για τα επόμενα πέντε με έξι χρόνια. Στο διάστημα αυτό καταγράφηκαν 2.149 θάνατοι.

    Σε κάθε μια από τις μελέτες οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τέσσερις κατηγορίες ανάλογα με την ποσότητα σωματικής άσκησης –η οποία μετρήθηκε με ανιχνευτές κίνησης- και με άλλους παράγοντες τους οποίους έλαβαν υπόψη, όπως την ηλικία, τον ΔΜΣ και την κοινωνικοοικονομική κατάσταση.

    Διαπιστώθηκε ότι αυτοί που εμπλέκονταν σε ελαφρές κινητικές δραστηριότητες για 258 λεπτά τη μέρα μείωσαν τον κίνδυνο θανάτου κατά 48% συγκριτικά με την ομάδα που ασκούνταν λιγότερο (περίπου 200 λεπτά ημερησίως). Παράλληλα, και πάλι σε σύγκριση με εκείνους που ασκούταν λιγότερο, οι ομάδες που κινούνταν ελαφρώς κατά μέσο όρο για 308 και 380 λεπτά τη μέρα ελαχιστοποίησαν τον κίνδυνο θανάτου κατά 56 και 62% αντίστοιχα.

    Η τάση αυτή ήταν παρόμοια και για την μέτρια και έντονη δραστηριότητα, με εκείνους που κατάφερναν να κινούνται για 6 λεπτά να έχουν 36% μικρότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου από την κατηγορία που ασκήθηκε μόνο για 90 δευτερόλεπτα, ενώ για αυτούς που έμεναν δραστήριοι για 38 λεπτά ο κίνδυνος αυτός μειωνόταν κατά 48%.

   Τέλος, βρέθηκε ότι τα οφέλη προέκυπταν μόνο από την αύξηση της κίνησης και όχι απλώς από τον περιορισμό του καθιστικού χρόνου.

   Ο Εμμάνιουελ Σταματάκης, καθηγητής φυσικής άσκησης, τρόπου ζωής  και υγείας του πληθυσμού στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, τονίζει ότι πρέπει, βέβαια, οι άνθρωποι να προσπαθήσουν να αυξήσουν το επίπεδο της καθημερινής τους δραστηριότητας, η ευθύνη όμως βρίσκεται κυρίως στις κυβερνήσεις οι οποίες οφείλουν να χαράξουν πολιτικές που θα δίνουν στους ανθρώπους τη δυνατότητα να κινούνται περισσότερο στην καθημερινότητά τους.

    Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας, ο Γκέιβιν Σάντερκοκ από το Πανεπιστήμιο του Έσεξ,, υποστηρίζει ότι «αν βάλουμε τους λιγότερο δραστήριους ανθρώπους να ασκούνται έστω και ελάχιστα περισσότερο, μπορεί να έχουμε σημαντικά οφέλη για την δημόσια υγεία».

Προέλευση: The Guardian

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα μικρά πλαστικά σωματίδια που υπάρχουν στο πόσιμο νερό δεν συνιστούν κίνδυνο για την υγεία, εκτιμά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ)

  Ενώ οι μέχρι τώρα έρευνες για τα πλαστικά σωματίδια στο νερό είχαν εγείρει ανησυχίες για τη δημόσια υγεία, πρόσφατες έρευνες δεν επιβεβαιώνουν αυτό τον κίνδυνο και δείχνουν πως τα μεγάλα σωματίδια και τα περισσότερα από τα μικρά σωματίδια που βρίσκονται στο νερό δεν απορροφώνται από το ανθρώπινο σώμα.

 Συγκεκριμένα διαπιστώθηκε ότι τα περισσότερα μικροπλαστικά είναι μεγαλύτερα από 150 μικρόμετρα σε διάμετρο και αποβάλλονται από το σώμα, ενώ τα μικρότερα σωματίδια είναι πιο πιθανό να περάσουν στο έντερο και άλλους ιστούς.

Ο ΟΗΕ κρατά επιφυλακτική στάση και τονίζει την ανάγκη να μάθουμε περισσότερα πάνω στο ζήτημα.

  «Το ότι δεν υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι τα μικροπλαστικά βλάπτουν, αυτό δε σημαίνει ότι είναι ακίνδυνα», δήλωσε η Άλις Χόρτον, ερευνήτρια μικροπλαστικών στο Βρετανικό Κέντρο Εθνικής Ωκεανογραφίας, σχολιάζοντας τα ευρήματα του ΠΟΥ.

 Η Τζένιφερ ντε Φρανς, τεχνικός εμπειρογνώμων του ΠΟΥ και μια από της συντάκτριες της αναφοράς, τονίζει την ανάγκη επέκτασης της γνώσης για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν αυτά τα μικρά σωματίδια όχι μόνο στην υγεία των ανθρώπων αλλά και στο περιβάλλον.

   «Πρέπει να μάθουμε περισσότερα για τον αριθμό, το μέγεθος, το σχήμα και τη χημική σύνθεση αυτών των σωματιδίων», τονίζει η ίδια.

  Η Μαρία Νεϊρά, διευθύντρια του τμήματος Δημόσιας Υγείας του ΠΟΥ, εξηγεί ότι αν οι εκπομπές πλαστικών συνεχίσουν με τον παρόντα ρυθμό, σε έναν αιώνα από τώρα τα μικροπλαστικά θα θέσουν σε κίνδυνο τα υδατικά οικοσυστήματα, κάτι το οποίο δεν μπορεί να μην έχει επιπτώσεις και στην υγεία του ανθρώπου.

  Πράγματι, καθημερινά οι άνθρωποι εκτίθενται στα μικροπλαστικά μέσω διάφορων πηγών από τις οποίες το νερό είναι μόνο μία.

   Σε μια έρευνα που διενεργήθηκε από τον διεθνή φιλανθρωπικό οργανισμό WWF υπολογίστηκε ότι κατά μέσο όρο καταναλώνουμε 5 γραμμάρια πλαστικού την εβδομάδα, που είναι το ίδιο με το να τρώγαμε μια πιστωτική κάρτα. Η ίδια έρευνα βρήκε ότι η μεγαλύτερη πηγή κατανάλωσης πλαστικού είναι πράγματι το νερό, και ακολουθούν τα οστρακοειδή.

   Η μεγαλύτερη απειλή ωστόσο δεν είναι τα ίδια τα μικροπλαστικά αλλά η ύπαρξη παθογόνων μικροβίων που καθιστούν το νερό μολυσμένο και προκαλούν θανατηφόρες διαρροϊκές νόσους ιδιαίτερα στις πιο φτωχές χώρες.

 Έχει υπολογιστεί ότι περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι πίνουν νερό μολυσμένο με περιττώματα, το οποίο προκαλεί ετησίως 1 εκατομμύριο θανάτους.

   «Σε αυτό πρέπει να επικεντρωθούν οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο», δηλώνει ο Μπρους Γκόρντον, από το τμήμα δημόσιας υγείας του ΠΟΥ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ