Ομαλοποιείται σταδιακά η κατάσταση στο αεροδρόμιο “Μακεδονία” της Θεσσαλονίκης, καθώς διαλύεται η ομίχλη, που κατά τις πρωινές ώρες προκάλεσε δύο ακυρώσεις πτήσεων και καθυστερήσεις σε άλλες.

«Υπήρξαν δύο ακυρώσεις (πτήσεων) από Αθήνα και Κωνσταντινούπολη, ενώ μια πτήση της “Ryanair” από Ρώμη, αντί να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο “Μακεδονία” προσγειώθηκε στην Αθήνα» ανέφερε ο εκπρόσωπος Τύπου της διαχειρίστριας εταιρείας του αεροδρομίου, Γιάννης Παπάζογλου, μιλώντας στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τον κ. Παπάζογλου, «λόγω της χαμηλής ορατότητας, που δεν ξεπερνούσε τις πρωινές ώρες τα 100 μέτρα, υπήρξαν και πέντε καθυστερήσεις σε πτήσεις με προορισμό το αεροδρόμιο “Μακεδονία”». Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν, η κατάσταση ήδη άρχισε να ομαλοποιείται, καθώς η ορατότητα επανήλθε στα επιθυμητά όρια και άρχισαν να προσγειώνονται τα αεροσκάφη στο αεροδρόμιο “Μακεδονία”.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένα έθνος και μια χώρα για να επιβιώσει και να αντιμετωπίσει τις εξωτερικές απειλές και προκλήσεις χρειάζεται να διαθέτει μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Μια διπλωματία που θα τις επιτρέπει να ελιχθεί κατάλληλα για να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες σε διάφορες εναλλασσόμενες γεωστρατηγικές καταστάσεις, όπως είναι αυτές που διαδραματίζονται στην ευρύτερη περιοχή μας.

Η πατρίδα μας σαφώς και ορθώς ακολουθεί μια πολιτική που εδράζεται στο «ανήκομεν εις την Δύσιν», καθόσον περιβάλλεται από θάλασσα και δεν θα μπορούσε να έχει συγκρουσιακές σχέσεις με τις λεγόμενες ναυτικές δυνάμεις, που πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η Αγγλία και μετά από αυτόν οι ΗΠΑ. Όμως από το 1974 μέχρι και την οικονομική κρίση, η Ελλάδα ακολουθούσε εκτός του παραπάνω δόγματος και μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που εδραζόταν στην καλλιέργεια καλών έως και άριστων σχέσεων με την Ρωσία, καθώς και άλλες τρίτες χώρες.  Με αυτό τον τρόπο οι ελληνικές κυβερνήσεις κατόρθωναν να ελιχθούν κατάλληλα και να χρησιμοποιήσουν τον ρωσικό παράγοντα σε δύσκολες καταστάσεις ιδίως με την Τουρκία.

      Δυστυχώς η ελληνική εξωτερική πολιτική αλλάξει ριζικά μέσα στην οικονομική κρίση και κυρίως επί κυβερνήσεων της «ριζοσπαστικής αριστεράς», του λεγομένου ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ουσιαστικά διαρρηγνύει όλους τους διπλωματικούς δεσμούς με την Μόσχα και ακολουθεί μια μονοδιάστατη φιλοαμερικανική έως και αμερικανόδουλη εξωτερική πολιτική. Αποκορύφωμα το 2018, όταν για ασήμαντο λόγο απελαύνονται Ρώσοι διπλωμάτες από την χώρα μας. Η «πατριωτική» αυτή ενέργεια υλοποιήθηκε από τον «αξιολογότατο» υπουργό εξωτερικών κ. Κοτζιά και είχε ως φυσικό αποτέλεσμα να απαντήσουν ανάλογα οι Ρώσοι με αντίστοιχες απελάσεις. Έκτοτε οι σχέσεις μας με τη Μόσχα είναι «απόμακρες» έως «αδιάφορες».

      Την ίδια και απαράλλακτη, μονοδιάστατη πολιτική υπέρ των ΗΠΑ ακολούθησε και η παρούσα κυβέρνηση. Ο κ. Μητσοτάκης τοποθετήθηκε υπέρ των ΗΠΑ και κατά του Ιράν στη δολοφονία του υποστρατήγου Σουλειμανί, με τρόπο μάλιστα που να ενοχληθεί η Τεχεράνη, υπέγραψε με τις ΗΠΑ συμφωνία αμυντικής συνεργασίας παραχωρώντας στην Ουάσιγκτον ότι ήθελε χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα και το κυριότερο η ελληνική εκκλησία αναγνώρισε το αυτοκέφαλο της ουκρανικής ορθοδόξου εκκλησίας, ενέργεια εχθρική προς την Ρωσία. Κοινός παρονομαστής των παραπάνω είναι η συνολική και απόλυτη ταύτιση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ τόσο επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ όσο και επί κυβέρνησης της ΝΔ.

      Η χώρα μας από την δουλική και εξαρτημένη αυτή πολιτική μόνο κερδισμένη δεν πρόκειται να βγει. Αυτό απέδειξε και η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, που ήταν «η απόλυτη αποτυχία». Δεν πήρε τίποτα, ούτε μια δήλωση, αντιμετωπίστηκε με ψυχρότητα, όπως αντιμετωπίζουν οι αφέντες τους δούλους τους. Ήταν η πλήρης απαξίωση της Ελλάδος, του κράτους προτεκτοράτου των ΗΠΑ, που δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα και φωνή. Όταν μια χώρα επιλέγει να είναι «κράτος-δούλος» δίνει το δικαίωμα στο «κράτος-αφέντη» να το χρησιμοποιήσει ανάλογα και εάν χρειαστεί, σύμφωνα με τα συμφέροντά του, να το «πουλήσει» σε κάποια άλλη δύναμη για να κερδίσει κάποια άλλα οφέλη στην παγκόσμια διεθνή σκηνή. Αυτή είναι η μέγιστη κατάντια της Ελλάδος που αυτοαναιρέθηκε ως ανεξάρτητο κράτος και αποφάσισε να λειτουργεί ως «κράτος παρίας» της Ουάσιγκτον.

     Η θλιβερή εικόνα της χώρας ολοκληρώνεται με την απουσία της από την Διεθνή Διάσκεψη του Βερολίνου για την Λιβύη, όπου θα συμμετάσχει ακόμα και η Δημοκρατία του Κογκό. Η χώρα μας είναι απομονωμένη από τα σημαντικότατα γεγονότα που διαδραματίζονται στον εγγύς περίγυρό της και έχουν άμεσες επιπτώσεις στα ζωτικά συμφέροντά της. Η Ρωσία και Τουρκία αποδεικνύονται οι χώρες κλειδιά για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και η Αθήνα, εξ υπαιτιότητάς της, έχει τους διπλωματικούς διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα κλειστές. Ταυτόχρονα η Ουάσιγκτον λαμβάνει πιο σοβαρά υπόψη της την Άγκυρα, δημιουργώντας αμηχανία στην πολύπαθη Αθήνα. Οδεύουμε δύσβατα μονοπάτια που μας οδηγούν στην απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων μας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.

      Η μέγιστη ευθύνη καταλογίζεται στις ελληνικές ελίτ που κυβερνούν με ανορθόδοξο και επικίνδυνο τρόπο την χώρα. Και μέσα σε όλα αυτά ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας είπε ότι το 2027 η ελληνική αεροπορία με τον εκσυγχρονισμό της (Τα F-16 σε Viper) θα έχει το «πάνω χέρι στο Αιγαίο». Το ερώτημα είναι εάν το 2027 θα υπάρχει Ελλάδα ή ποια Ελλάδα θα υπάρχει, με μισό Αιγαίο, χωρίς ΑΟΖ, με αποκομμένο το Καστελόριζο και με πλήρη κυριαρχία της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο; Οι «Έλληνες» πολιτικοί άργησαν πολύ να σκεφτούν για τους εξοπλισμούς των Ενόπλων Δυνάμεων. Τώρα είναι δυστυχώς αργά και το ξέρουν οι φίλοι μας οι Τούρκοι. Άλλωστε και η παρούσα κυβέρνηση ως κύρια αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων έχει καθορίσει την φροντίδα των παράνομων μεταναστών.

Την ικανοποίηση του για τους ελέγχους στα προϊόντα απόσταξης (τσίπουρο, τσικουδιά) εκφράζει ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδος, επισημαίνοντας την ανάγκη να προστατευθεί η δημόσια υγεία αλλά και η γεωγραφική ένδειξη των προϊόντων.

Σε έγγραφο προς τον υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνι Γεωργιάδη, τον Υφυπουργό Βιομηχανίας και Εμπορίου Νίκο Παπαθανάση καθώς και τον Γ. Γ. Εμπορίου και Προστασίας Καταναλωτή Παναγιώτη Σταμπουλίδη ο Σύνδεσμος σημειώνει συγκεκριμένα ότι: «Έχοντας μέλη επιχειρήσεις που εμπλέκονται στην παραγωγή και την διακίνηση Τσίπουρου, ο Σύνδεσμός ήθελε να εκφράσει την απόλυτη στήριξη του στην απόφαση αυτή προκειμένου να προστατευθεί επιτέλους η γεωγραφική ένδειξη «τσίπουρο/τσικουδιά» από την καταστρατήγηση που υφίσταται λόγω της παράνομης χρήσης της ένδειξης για προϊόντα που δεν διασφαλίζουν την τήρηση του οικείου τεχνικού φακέλου, καθώς και να διασφαλιστεί η υγεία των καταναλωτών από προϊόντα αμφιβόλου προελεύσεως.

Η προστασία των καταναλωτών αλλά και αυτή των γεωγραφικών ενδείξεων Τσίπουρο/Τσικουδιά είναι το πρώτο αναγκαίο βήμα που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη του κλάδου της αποσταγματοποιίας και ποτοποιίας με ενίσχυση των επενδύσεων και βέβαια ενίσχυση των δημοσίων εσόδων μέσω των ειδικών φόρων κατανάλωσης και των εξαγωγών».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την Κατερίνα Σακελλαροπούλου ως νέας προέδρου της Δημοκρατίας, ασφαλώς κι υπηρετεί την πρωτοπορία και συμβολικά τη φυγή της χώρας για τη συνάντηση του μέλλοντός της.

Επιπλέον, είναι δικαίωση για όλους όσοι προέβαλλαν ως επιτακτική ανάγκη την μη ανανέωση της θητείας του νυν προέδρου, για λόγους που επανειλημμένως είχαμε τονίσει.

Όμως, πριν πούμε οτιδήποτε άλλο οφείλουμε να καταθέσουμε μια «λεπτομέρεια» που καταδεικνύει κι αποδεικνύει ποιος είναι προοδευτικός και ριζοσπάστης σε τούτο τον τόπο.

Προσέξτε:

Α. Ελένη Σκούρα, Ελληνικός Συναγερμός, πρώτη γυναίκα βουλευτής.
Β. Λίνα Τσαλδάρη, ΕΡΕ, πρώτη γυναίκα υπουργός.
Γ. Άννα Ψαρούδα Μπενάκη , ΝΔ , πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Βουλής.
Ε. Αικατερίνη Σακελλαροπούλου , πρόταση της ΝΔ για πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Δημοκρατίας !

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου είναι ένας απλός άνθρωπος πολύ χαμηλών τόνων που κατοικεί στο Μεταξουργείο κι αγαπά τις γάτες της. Είναι μια γυναίκα που ξεκίνησε μόνη της, πάλεψε μόνη της, κουράστηκε κι έφτασε στο σημείο να γίνει μια άξια λειτουργός της Δικαιοσύνης. Και να φτάσει ουσιαστικά και τυπικά να τη διοικεί, ως πρόεδρος του ΣτΕ.

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό. Μα είναι βέβαιο ότι μπορεί να καταστεί μοχλός συσπείρωσης του Έθνους. Να γίνει αυτό που δεν κατάφερε ο νυν κι ήδη απερχόμενος πρόεδρος: Πρόεδρος όλων των Ελλήνων! Και δη σε μια εποχή που η Ελλάδα μόλις βγαίνει από μια μακροχρόνια οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση. Στην οποία η ακραία πόλωση που δημιουργήθηκε έφτασε στο σημείο να δοκιμάσει τις αντιστάσεις της ίδιας της Δημοκρατίας μας. Κι εκείνη έρχεται προφανώς να συμβάλλει στην επούλωση των πληγών και στην αναγκαιότητα να επανέλθει ο σεβασμός ανάμεσά μας.

Έχει τις προϋποθέσεις να παραδίδει συνεχώς «μαθήματα» προόδου, είναι το πρόσωπο που εξοβελίζει τις λογικές της ήσσονος προσπάθειας, που μπορεί να υπερασπίζεται

την νέα ελληνική ταυτότητα που διαμορφώνεται.

Ο αείμνηστος Τσακυράκης θα είναι ευχαριστημένος εκεί ψηλά, το ίδιο κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος για την επιστημοσύνη της, την αριστεία της εντός του νομικού μας πολιτισμού

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να έχει λόγο να επιμένει σε μια πρόταση που πλέον δεν διαθέτει την έξωθεν καλή μαρτυρία και είναι ταυτισμένο με τον ίδιο, τις πολιτικές αβελτηρίες δεκαετιών και με τις πολιτικές αυταπάτες του παρελθόντος.

Τώρα, η τελευταία υπηρεσία που θα μπορούσε να προσφέρει στον τόπο ο νυν κι απερχόμενος πρόεδρος είναι η επίσημη απόσυρσή του από τη διεκδίκηση νέας θητείας. Έτσι θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ευρύτερων συναινέσεων στη Βουλή και στην κοινωνία. Διαφορετικά θα γίνει πράξη αυτό που λέγεται στα παρασκήνια. Ότι τον χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας με την προσδοκία να δημιουργήσει πρόβλημα στη Νέα Δημοκρατία…

Εν κατακλείδι: Η επιλογή Μητσοτάκη γυρίζει σελίδα στην Ελλάδα. Ξέρει ότι η Ελλάδα επί των ημερών θ’ αλλάξει, οι εσωτερικές της δυνάμεις θα μεγεθυνθούν και θ’ αναζητήσουν ζωτικό χώρο έκφρασης κι ανάπτυξης σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο. Ξέρει ότι είναι απαίτηση των νοημόνων ν’ αφήσει πίσω της η χώρα τους παρωχημένους τύπους που σκορπούν μίσος παντού και ονειρεύονται σοβιετίες κι επαναστάσεις… Ξέρει ότι στη νέα Ελλάδα που θα ξημερώσει πρέπει να μείνει εκτός η κουλτούρα του λούμπεν, του παραγοντισμού και του κορπορατισμού που την ταλαιπώρησαν…

Η πρόταση για την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, συμβολίζει όλα αυτά. Κι αποτελεί σταθμό και παρακαταθήκη για τη νέα Ελλάδα.