Ο Γιάννης Καφάτος σχολιάζει την επικαιρότητα που μερικές φορές είναι από μόνη της επιθεωρησιακό νούμερο. (και όταν δεν είναι την κάνει!)
Ηλικιακός ρατσισμός, υπάρχει και τον πήραμε χαμπάρι χάρις στον κύριο Πατέρα!
81χρονος διοικητής σε νοσοκομείο. Μια που διορίστηκε, μια που διασύρθηκε (δεν εξετάζουμε το δικαίως ή αδίκως), μια που «αποσύρθηκε» παραιτούμενος.
Και ο κύριος 81 ετών Πατέρας, ατυχήσας πολιτευτής, μπορεί να πήρε δωράκι για τις υπηρεσίες στο κόμμα τη θέση του Διοικητή έγινε όμως η αιτία για πολύ σκέψη.
Ας ξεχάσουμε τη θλιβερή ελληνική πολιτική πραγματικότητα που συντηρεί «γκρουέζες» – πολιτευτές που ζουν χάρη στην φιλευσπλαχνία των αρχηγών που τους δίνουν οφίτσια. Ας την ξεχάσουμε για λίγο.
Αφού ξεχάσουμε το πρόσωπο ας εστιάσουμε στο ηλικιακό κομμάτι.
Γιατί λοιπόν κάποιος μεγάλος άνθρωπος σε ηλικία είναι ανίκανος να διοικήσει;
Γιατί βγήκε τόσο σοσιαλμιντιακό μίσος για την ηλικία του 81χρονου;
Γιατί, πέραν της πλάκας, νομίζω ότι διέκρινα έναν απέραντο ηλικιακό ρατσισμό που όμοιό του δεν θυμάμαι ποτέ τόσο έντονο.
Προφανώς η ηλικία μας παίζει έναν ρόλο στη δουλειά, και στην καθημερινότητά μας!
Πείραξε η ηλικία του διορισθέντος ή μήπως ένεκα της πολιτικής χλεύης, τον πήρε η μπάλα και απλώς εγώ παραλογίζομαι;
Η ηλικία κατά τεκμήριο όσο μεγαλύτερη είναι τόση μεγαλύτερη εμπειρία κουβαλάει. Άρα γιατί κάποιος τόσο έμπειρος ενοχλεί όταν λάβει μια θέση μάνατζερ;
Ενοχλεί η ηλικία ή ο τρόπος που επελέγη;
Η νιότη είναι αυτή που εξερράγη από την τοποθέτηση του γηραιού Πατέρα και αντί να σχολιάζει την πολιτική διάσταση της επιλογής άρχισε να χτυπάει – ανελέητα – τον κύριο Πατέρα;
Εκείνο που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι έχουν εκλείψει τα πολιτικά επιχειρήματα και όταν συμβαίνει αυτό βγαίνουν στη φόρα, στη γύρα, στη διαδικτυακή ρούγα τα ρατσιστικά (άλλοτε σεξιστικά) ένστικτα.
Φαντάσου δηλαδή τι θα είχε γραφεί, τι memes θα είχαν γίνει αν είχε επιλεγεί μια κυρία 81 ετών για Διοικητής του νοσοκομείου…
Η νιότη και τα γηρατειά από μόνα τους δεν είναι ένα πασαπόρτι επιτυχίας ή αποτυχίας. Σημασία έχει το πρόσωπο, το άτομο, η προσωπικότητα.
Η επιλογή του κυρίου Πατέρα ήταν πολιτικά αντιαισθητική, η συνέχεια μιας άρρωστης παράδοσης που έχει παίξει τον ρόλο της στην κακή πλευρά της Ελλάδας.
Φταίει ο τρόπος λοιπόν, όχι η ηλικία του!
Ναι, πλάκα και σάτιρα για όλα. Όχι στον ηλικιακό ρατσισμό όμως. Γιατί αν δεχτούμε έναν ρατσισμό ανοίγουμε δρόμους και ορέξεις να αποδεχτούμε και άλλους.
