Βρετανία: Τρομοκρατική ενέργεια χαρακτήρισε η αστυνομία την επίθεση στο Ρέντινγκ με 3 νεκρούς

Από

21/06/2020

Η βρετανική αστυνομία χαρακτήρισε πριν από λίγο τρομοκρατική ενέργεια την χθεσινή επίθεση με μαχαίρι στο Ρέντινγκ κατά την οποία έχασαν τη ζωή τους τρεις άνθρωποι, μετέδωσε το BBC.

“Ο αναπληρωτής επίτροπος Ντιν Χέιντον, ανώτερος εθνικός συντονιστής για το δίκτυο της αντιτρομοκρατικής μονάδας της αστυνομίας, χαρακτήρισε σήμερα το πρωί το περιστατικό τρομοκρατική ενέργεια”, ανέφερε σε ανακοίνωσή της η αστυνομία του Τέιμς Βάλεϊ και πρόσθεσε ότι η αντιτρομοκρατική υπηρεσία θα αναλάβει την έρευνα.

Νωρίτερα σήμερα ο υπουργός Υγείας Ματ Χάνκοκ είχε δηλώσει στο BBC ότι το περιστατικό, επί του παρόντος, δεν χαρακτηρίζεται τρομοκρατική ενέργεια.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στ. Καλαφάτης προς Άγκυρα: «Ας το σκεφτεί καλά πριν ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου»

Από

Έμβολος

21/06/2020

«Οι Έλληνες στεκόμαστε αταλάντευτα στα άρθρα του Δικαίου της Θάλασσας που ορίζουν ότι τα νησιά έχουν δικαιώματα στις θαλάσσιες ζώνες όπως ακριβώς και τα χερσαία εδάφη. Αυτή είναι η γραμμή μας και τη γραμμή αυτή δεν την εγκαταλείπουμε. Θα κάνουμε, λοιπόν, ό,τι χρειαστεί για να προασπίσουμε τα δικαιώματά μας»

τονίζει ο γενικός γραμματέας της ΚΟ της ΝΔ Σταύρος Καλαφάτης, σε συνέντευξή του στο NEWPOST.GR.

Ερωτηθείς σχετικά ο κ. Καλαφάτης σημειώνει πως «ασφαλώς προβληματίζει και προκαλεί κάθε Έλληνα η εντεινόμενη προκλητικότητα της Τουρκίας» και προσθέτει: «Ιδίως, μάλιστα, η απόπειρά της να υφαρπάξει περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως εκδηλώθηκε με το παράνομο και παντελώς άκυρο μνημόνιο που συνήψε με τη διοίκηση της Τρίπολης, εξαφανίζοντας από το χάρτη ελληνικά νησιά, ακόμα και την Κρήτη. Άρχισε κιόλας να απειλεί πως θα προχωρήσει σε έρευνες και γεωτρήσεις στις περιοχές αυτές και θα αντιδράσει εάν εμποδιστεί. Ας το σκεφτεί, λοιπόν, καλά πριν ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου» .

Αναφερόμενος στην ανθεκτικότητα της οικονομίας μετά την κρίση και το πρώτο κύμα της πανδημίας, ο κ. Καλαφάτης υπογραμμίζει ότι «η κυβέρνηση έβαλε στόχο να κρατηθούμε όρθιοι όλοι –επιχειρήσεις και εργαζόμενοι- στις δύσκολες αυτές μέρες. Αλλά και να γυρίσουμε, όσο το δυνατό πιο γρήγορα, στην ανάκαμψη. Να μην κλείσουν επιχειρήσεις, να σωθούν θέσεις εργασίας, να στηριχθούν όσοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη, να μην μείνει κανένας μόνος του. Έτσι ώστε να είμαστε όλοι έτοιμοι για το νέο ξεκίνημα που δεν πρόκειται να αργήσει».

Απαντώντας σε ερώτηση για την πορεία του κυβερνητικού έργου, τονίζει ότι «η πατρίδα μας από “μαύρο πρόβατο” γίνεται υπόδειγμα σε ολόκληρο τον κόσμο. Κερδίζει την αναγνώριση και την εμπιστοσύνη της διεθνούς κοινότητας. Και, την ίδια ώρα, διαμορφώνεται μια νέα σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη και κράτους, πολίτη και πολιτικής». Οι Έλληνες, υπογραμμίζει ο κ. Καλαφάτης, «ξαναβρίσκουμε την εθνική μας αυτοπεποίθηση. Κι αυτό είναι το παράσημο του ακήρυχτου πολέμου που ζήσαμε και ζούμε. Ένα τεράστιο άυλο εθνικό όπλο στους αγώνες που έχουμε μπροστά μας».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ρωσία-κορονοϊός: Η χώρα κατέγραψε 7.728 νέα κρούσματα το τελευταίο 24ωρο και 109 θανάτους από covid-19

Από

Έμβολος

21/06/2020

H Ρωσία κατέγραψε 7.728 νέα κρούσματα του κορονοϊού το τελευταίο 24ωρο με τα οποία ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων ανήλθε σε 584.680, ανακοίνωσε σήμερα το εθνικό κέντρο αντιμετώπισης του κορονοϊού.

“Κατά το τελευταίο 24ωρο η Ρωσία επιβεβαίωσε 7.728 κρούσματα του κορονοϊού σε 84 περιοχές, εκ των οποίων τα 2.335 αφορούσαν ασυμπτωματικούς ασθενείς”, προστίθεται στην ανακοίνωση.

Από τα νέα κρούσματα τα 968 καταγράφηκαν στη Μόσχα.

Παράλληλα, ο αριθμός των νεκρών από COVID-19 αυξήθηκε κατά 109 και ανήλθε σε 8.111.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αίγυπτος: Η Αίγυπτος είναι έτοιμη να επέμβει “άμεσα”, αν οι δυνάμεις της GNA προωθηθούν προς τη Σύρτη

Από

Έμβολος

21/06/2020

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου ‘Αμπντελ Φάταχ αλ-Σίσι προειδοποίησε το Σάββατο ότι οποιαδήποτε προώθηση των δυνάμεων της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (GNA) που υποστηρίζονται από την Άγκυρα, προς την στρατηγική πόλη της Σύρτης στη Λιβύη, μπορεί να οδηγήσει στην “άμεση” επέμβαση του Καΐρου, με φόντο τις εντάσεις με την Τουρκία.

Με την υποστήριξη της Άγκυρας, οι πιστές δυνάμεις στην GNA — που εδρεύει στην Τρίπολη και αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ — έχουν σημειώσει σημαντικές νίκες από τις αρχές Ιουνίου, ανακτώντας τον έλεγχο όλης της βορειοδυτικής Λιβύης.

Οι αντίπαλες δυνάμεις του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ, του ισχυρού άνδρα της ανατολικής Λιβύης που υποστηρίζεται μεταξύ άλλων από την Αίγυπτο, υποχωρούν τις τελευταίες εβδομάδες καθώς υφίστανται ήττες επί του πεδίου.

Οι δυνάμεις της GNA ωστόσο παραμένουν στην περιοχή χωρίς να συνεχίζουν την προώθησή τους προς την παράκτια πόλη της Σύρτης, στρατηγικό σημείο προς την ανατολική Λιβύη και υπό τον έλεγχο του στρατάρχη Χάφταρ.

Γενέτειρα του πρώην δικτάτορα Μουάμαρ Καντάφι, η Σύρτη καθώς και η Αλ-Τζούφρα, νοτιότερα, αποτελούν “κόκκινη γραμμή”, προειδοποίησε ο Σίσι, κατά τη διάρκεια ομιλίας του που μεταδόθηκε από την τηλεόραση.

Αν περάσουν αυτή τη γραμμή, η ασφάλεια της Αιγύπτου –χώρας που μοιράζεται σύνορα με τη Λιβύη, θα χρειαστεί μια “άμεση επέμβαση” των αιγυπτιακών δυνάμεων στη χώρα, δήλωσε ο Σίσι.

“Κάθε άμεση επέμβαση της Αιγύπτου καθίσταται νόμιμη στο διεθνές επίπεδο, είτε βάσει του χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για τη νόμιμη αυτοάμυνα είτε βάσει της μόνης νόμιμης αρχής εκλεγμένης από τον λαό της Λιβύης: το κοινοβούλιο της Λιβύης” που εδρεύει στην ανατολική Λιβύη, δήλωσε ο Σίσι.

“Αν ο λιβυκός λαός μας ζητήσει να επέμβουμε, αυτό είναι ένα μήνυμα προς τον κόσμο ότι η Αίγυπτος και η Λιβύη μοιράζονται (…) κοινά συμφέροντα, την ασφάλεια και τη σταθερότητα”, πρόσθεσε.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο πλούτος των ελληνικών λιβαδιών

Από

Έμβολος

21/06/2020

«Υπολογίζεται ότι το 40% περίπου της χερσαίας έκτασης της Ελλάδας καταλαμβάνεται από λιβάδια, τεσσάρων διαφορετικών τύπων.

Ανάλογα με την κυρίαρχη μορφή της βλάστησης τα λιβάδια της χώρας μας διακρίνονται σε ποολίβαδα, θαμνολίβαδα, φρυγανολίβαδα και δασολίβαδα. Η αξία των οικοσυστημικών υπηρεσιών που παρέχουν τα λιβάδια είναι τεράστια και αντίστοιχη αν όχι μεγαλύτερη των δασών”. Αυτά, μεταξύ άλλων, τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Μιχάλης Βραχνάκης, καθηγητής Λιβαδοπονίας στο τμήμα Δασολογίας, Επιστημών Ξύλου και Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ως διαπιστώσεις από σχετικές μελέτες που έχει εκπονήσει.

Οι υπηρεσίες αυτές, σύμφωνα με τον κ. Βραχνάκη, περιλαμβάνουν τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, τις παραγωγικές (π.χ. κτηνοτροφικά προϊόντα, καυσόξυλα, μέλι), ρυθμιστικές (π.χ. ρύθμιση κλίματος, πλημμυρών), πολιτιστικές (π.χ. αναψυχή, αισθητική αξία) και υποστηρικτικές (π.χ. ανακύκλωση θρεπτικών, σχηματισμός εδαφών). Με πολύ συντηρητικές προσεγγίσεις, εξηγεί ο καθηγητής στη συνέχεια, η επιστήμη των οικολογικών οικονομικών υπολογίζει ότι η αξία των οικοσυστημικών υπηρεσιών που παράγουν τα λιβάδια της χώρας μας σε ετήσια βάση ανέρχεται σε τουλάχιστον 1,8 δισ. ευρώ.

Η αξία αυτή είναι ενδεικτική, διευκρινίζει, καθώς στον υπολογισμό της δεν αποτιμώνται σημαντικές υπηρεσίες, όπως η πολιτιστική, η παροχή πρώτων υλών, η προσφορά ενδιαιτημάτων για την άγρια ζωή, η ανακύκλωση των θρεπτικών, η παροχή νερού και η ρύθμιση των εξωγενών διαταραχών. Και ασφαλώς, προσθέτει, η αξία είναι πολλαπλάσια όταν τα λιβάδια βρίσκονται εντός προστατευόμενων περιοχών (π.χ. περιοχές του Δικτύου NATURA2000), όπου η προστιθέμενη αξία των οικοσυστημικών υπηρεσιών που παρέχουν εκτοξεύεται σε πολύ μεγαλύτερα μεγέθη.

Επιπρόσθετα, η αμιγώς οικονομική αξία των λιβαδιών προσαυξάνεται σημαντικά αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι κατά την τρέχουσα ΚΑΠ, οι «μόνιμοι βοσκότοποι» αποτελούν μία από τις τρεις περιφέρειες του 1ου Πυλώνα των κοινοτικών ενισχύσεων (οι άλλες δύο περιφέρειες σχετίζονται με την φυτική παραγωγή), και συγκεκριμένα της λεγόμενης Βασικής Ενίσχυσης (1,5 δισ ευρώ ανά έτος οι 3 περιφέρειες μαζί). Σε όλα αυτά τα παραπάνω, επισημαίνει ο κ. Βραχνάκης μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και μια άλλη σημαντική παράμετρο που προσφέρουν τα λιβάδια της χώρας μας, ειδικά στα παραγόμενα προϊόντα της κτηνοτροφίας.

Χιλιάδες αγελάδες, πρόβατα και κατσίκια βόσκουν στα λιβάδια τα οποία προσφέρουν αγνά προϊόντα υψηλής διατροφικής αξίας, καθώς πρόκειται για εκτάσεις πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά όπως είναι το σύνολο της ελληνικής φύσης. Η βλάστηση στα λιβάδια της χώρας μας είναι μοναδική και ξεχωριστή με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την βόσκηση των αγροτικών ζώων και την παραγωγή κυρίως των γαλακτομικών προϊόντων, αλλά και των προϊόντων κρέατος. Πρέπει να προστατεύσουμε αυτές τις λιβαδοπονικές εκτάσεις καθώς η ανάπτυξη της οικονομίας μας οφείλει πολλά σε αυτές.

Η ανάπτυξη των πρωτογενών παραγωγικών δυνάμεων θα συμπαρασύρει σταθερά την ανάπτυξη και των δυνάμεων των υπολοίπων τομέων της παραγωγής με μεσο- και μακρο-πρόθεσμα θετικά αποτελέσματα. Ο τρόπος αυτός ανάπτυξης είναι ο μοναδικός που έχει αειφορικό χαρακτήρα, έχει αντοχή στον χρόνο, είναι αξιόπιστος (κάτι που είναι πολύ σημαντικό από άποψη επενδύσεων) και διασφαλίζει σίγουρη αύξηση στο ΑΕΠ της χώρας. «Αν θέλουμε να μιλήσουμε για την Ελλάδα, έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της πρωτογενούς ανάπτυξης αποτελούν τα λιβάδια», καταλήγει τονίζοντας ο Καθηγητής κ. Μιχάλης Βραχνάκης.

(ΣΣ: Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Αποστόλη Ζώη).

ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΑSCO: Φάρμακο για το στομάχι μπορεί να συμβάλλει στην καταπολέμηση του τριπλά αρνητικού καρκίνου του μαστού

Από

Έμβολος

21/06/2020

Ένα φάρμακο για το στομάχι φαίνεται ότι θα μπορούσε ίσως να συμβάλλει στην καταπολέμηση μίας επιθετικής μορφής καρκίνου μαστού, του τριπλά αρνητικού καρκίνου μαστού, σύμφωνα με μικρή μελέτη που παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (Αmerican Society of Clinical Oncology) ASCO.

Το ASCO φέτος για πρώτη φορά στα χρονικά έγινε λόγω COVID διαδικτυακά (29-31 Μαΐου) και όχι στο Σικάγο, όπως είθισται. Η παθολόγος-ογκολόγος Ελένη Γαλάνη, που συμμετείχε σε αυτό το σημαντικό συνέδριο, μίλησε μεταξύ άλλων, για αυτή τη μελέτη στο Πρακτορείο Fm και στην εκπομπή της Τάνιας Η. Μαντουβάλου «104,9 ΜΥΣΤΙΚΑ ΥΓΕΙΑΣ».

«Στο συνέδριο υπήρξε μία μικρή έκπληξη και λέω μικρή γιατί η μελέτη που παρουσιάστηκε ήταν μικρή μελέτη φάσης 2. Ασθενείς με τριπλά αρνητικό καρκίνο μαστού, οι οποίες λαμβάνουν τη στάνταρ προεγχειρητική θεραπεία, δηλαδή χημειοθεραπεία, έλαβαν μαζί με αυτή και ομεπραζόλη, που είναι ένα φάρμακο για γαστροπροστασία. Οι ερευνητές είδαν ότι με το συνδυασμό διπλασιάστηκε το ποσοστό της πλήρους εξαφάνισης του όγκου. Δηλαδή ενώ με τη χημειοθεραπεία έχουμε εξαφάνιση του όγκου, περίπου στο 40%, όταν προστέθηκε και αυτό το φάρμακο, αυτό το ποσοστό έφτασε στο 70%. Όπως καταλαβαίνετε υπάρχει πολύ δυνατό μήνυμα από αυτή τη μελέτη, που όμως θα πρέπει να επαληθευθεί».

Η ανοσοθεραπεία ήρθε για να μείνει

Όσον αφορά την ανοσοθεραπεία που συνεχώς κερδίζει έδαφος στην καταπολέμηση του καρκίνου, η κα Γαλάνη τονίζει ότι ήρθε για να μείνει. Έχει πραγματικά αλλάξει το σκηνικό σε πάρα πολλές μορφές καρκίνου, έχει δώσει χρόνια ζωής, και μάλιστα ποιοτικής ζωής, αφού κατά κανόνα είναι φάρμακα φιλικά, τα οποία έχουν λιγότερες παρενέργειες από τις χημειοθεραπείες και συνεχώς διευρύνονται οι ενδείξεις τους, μας λέει η διακεκριμένη ογκολόγος.

«Εκτός από τον καρκίνο του πνεύμονος, μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη παρουσιάστηκε και για τον προχωρημένο μεταστατικό καρκίνο της ουροδόχου κύστης, τον ουροθηλιακό καρκίνο. Στη μελέτη φάνηκε ότι οι ασθενείς που πήραν χημειοθεραπεία και είχαν κάποιο όφελος, και στη συνέχεια έλαβαν ανοσοθεραπεία σαν συντήρηση, έζησαν πολύ περισσότερο με την χορήγηση της ανοσοθεραπείας. Επίσης η ανοσοθεραπεία φάνηκε ότι έχει ισχυρή ένδειξη και στο μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου, σε ασθενείς που έχουν μία συγκεκριμένη μετάλλαξη. Αν χορηγήσουμε από την αρχή ανοσοθεραπεία και όχι χημειοθεραπεία που μέχρι τώρα ήταν το στάνταρντ, τότε σε αυτούς τους ασθενείς έχουμε πολύ καλύτερη κλινική έκβαση».

Θεαματικά αποτελέσματα από στοχεύουσα θεραπεία για μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα

Στο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, λέει η ογκολόγος, παρουσιάστηκε μελέτη η οποία έδειξε ότι σε ασθενείς που βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο, μετά το χειρουργείο, αν έχουν κάποια συγκεκριμένη μετάλλαξη στα γονίδια τους, τότε μπορούν να πάρουν ένα χάπι, και αυτό να βελτιώσει θεαματικά την κλινική τους έκβαση, ακόμη και να διπλασιάσει το χρόνο μέχρι την υποτροπή. «Αν ένα 50% αυτών των ασθενών, υποτροπιάσει στα δύο χρόνια, σε περίπτωση που πάρουν το χάπι, το 90% από αυτούς δεν θα υποτροπιάσει». Το χάπι αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς ονομάζεται στοχεύουσα θεραπεία. (σσ. Βρίσκει τη μετάλλαξη στόχο και πηγαίνει και μπλοκάρει αυτή τη μετάλλαξη, η οποία θεωρείται ότι έχει δημιουργήσει σε αυτούς τους ασθενείς τον καρκίνο). Σύμφωνα με την κα Γαλάνη, είναι ήδη σε κυκλοφορία και έχει έγκριση για ασθενείς που έχουν αυτή τη μετάλλαξη, και έχουν μεταστατικό, δηλαδή προχωρημένο καρκίνο.

Οι ογκολογικοί ασθενείς που έχουν ολοκληρώσει τη θεραπεία τους από εξαμήνου δεν είναι ομάδα υψηλού κινδύνου για Covid

Και βέβαια το ερώτημα για το αν τέθηκε και ο κορονοϊός στο τραπέζι ήταν εύλογο, καθότι έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Σχετικά με τον Covid παρουσιάστηκαν 4 μελέτες, οι οποίες όμως ήταν με αντικρουόμενα συμπεράσματα, επισημαίνει η κα Γαλάνη. «Σύμφωνα με κάποιες μελέτες υπάρχει αυξημένος κίνδυνος και oι ογκολογικοί ασθενείς πρέπει να θεωρούνται ασθενείς υψηλού ρίσκου, όπως έδειξαν και οι πρώτες κινεζικές μελέτες. Αργότερα άλλες μελέτες συμπέραναν ότι ίσως να μην είναι τόσο υψηλός ο κίνδυνος. Για να μην μπερδεύεται όμως ο κόσμος νομίζω ότι θα πρέπει να μείνουμε στις κατευθυντήριες οδηγίες της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας. Δηλαδή ότι οι ασθενείς με καρκίνο που έχουν ενεργό νόσο και κάνουν θεραπεία αυτή τη στιγμή, θεωρούνται ασθενείς υψηλού κινδύνου. Εάν έχουν ολοκληρώσει τη θεραπεία τους πέραν του εξαμήνου, τότε θεωρείται ότι έχουν τον ίδιο κίνδυνο με τον γενικό πληθυσμό».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κώστας Καβανόζης: «Η μνήμη είναι ένας τρόπος όχι για να πενθήσουμε αλλά για να ζήσουμε γλυκά»

Από

Έμβολος

21/06/2020

Ο Κώστας Καβανόζης γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1967 και τα πιο γνωστά βιβλία του είναι τα μυθιστορήματα «Τυχερό» (2017) και «Το χαρτόκουτο» (2015), η συλλογή διηγημάτων «Όλο το φως απ’ τα φεγγάρια» (2011) και οι νουβέλες «Χοιρινό με λάχανο» ( 2004).

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή τη συλλογή διηγημάτων του «Τζάμπα η παράταση», που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα από τις εκδόσεις Πατάκη, μιλάει για την αφανή καθημερινότητα, για το βάρος της μνήμης και του χρόνου, για τη σχέση του με τη γλώσσα και τον ρεαλισμό, καθώς και για τη ζωή πριν και μετά τον κορονοϊό. Να σημειωθεί ότι κείμενά του Κ. Καβανόζη έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις, δημοσιεύονται κατά καιρούς σε εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές σελίδες, έχουν ανέβει στο θέατρο και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα αλβανικά και τα γαλλικά. Το 2012 τιμήθηκε από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας (CNL) με υποτροφία συγγραφής.

Ακολουθεί η συνέντευξη του Κώστα Καβανόζη στον Βαγγέλη Χατζηβασιλείου για το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Ερ: Το βιβλίο σας είναι μια συλλογή διηγημάτων για την ελάχιστη, την παντελώς αφανή καθημερινότητα: για τις οικογενειακές σχέσεις, για τον τρόπο που ανακαλούμε μετά από πολλά χρόνια αγαπημένους οι οποίοι έχουν φύγει από τη ζωή, για τους δεσμούς ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά, για τα παιδικά και τα εφηβικά χρόνια ή για την προϊούσα φθορά της ηλικίας. Τι αντιπροσωπεύει για εσάς αυτός ο κόσμος, που είναι εν πολλοίς ο καθημερινός κόσμος όλων μας;

Απ: Για μένα είναι ό,τι έχω και δεν έχω. Δεν θεωρώ τη ζωή κάτι περισσότερο από αυτό που ζω κάθε μέρα. Αλλά ό,τι ζει κανείς δεν είναι μόνο ό,τι λέει, ό,τι ακούει, ό,τι κάνει ή παθαίνει. Είναι επίσης ό,τι σκέπτεται, ό,τι αισθάνεται, ό,τι θυμάται. Ο χρόνος από τη μια χτίζει μέσα μας πολύ γερά πράγματα και από την άλλη, γκρεμίζει αδίστακτα χωρίς να μας επιτρέπει να το αντιληφθούμε. Η κάθε καινούργια μας μέρα κουβαλάει έτσι ως κτήμα της ό,τι έχει επιλέξει από τις προηγούμενες, πράγμα που την καθιστά ταυτόχρονα τεκμήριο φθοράς και αφθαρσίας. Και αυτό ίσως είναι που μας ενώνει όλους κάτω από το πέρασμα του χρόνου.

Στα κείμενά μου αυτό αναζητώ: το σποράκι που μπορεί να βλάστησε και να έγινε ολόκληρο δέντρο ή να σάπισε και να χάθηκε για πάντα στο χώμα, αναλόγως του πώς το βλέπει κανείς. Ως προς την καθημερινότητά μας επίσης, επικρίνουμε συνήθως τους εαυτούς μας ότι ζούμε σαν τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από μας, πώς αλλιώς όμως μπορούμε να ζήσουμε; Χωρίς την έμφυτη αυτή αλαζονεία μας δεν θα τα καταφέρναμε. Ο κόσμος, ιδωμένος ως κάτι ασύλληπτα μεγαλύτερο από εμάς, δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνεχή επιβεβαίωση της ασημαντότητάς μας, μόνο που η ζωή μας μέσα του φροντίζει να μας δημιουργεί την ακριβώς αντίθετη εντύπωση. Είμαστε καταδικασμένοι να κινούμαστε ανάμεσα στα δύο αυτά ακραία όρια αναρωτώμενοι διαρκώς τι δεν κάνουμε καλά.

Ερ: Η μνήμη παίζει κεντρικό ρόλο στο έργο σας, τόσο στο καινούργιο βιβλίο σας όσο και στην παλαιότερη πεζογραφία σας. Εξηγήστε μου, αν θέλετε, το βάρος και τη λογοτεχνική σημασία που έχει για τη δουλειά σας.

Απ: Η μνήμη για μένα σηματοδοτεί το τετελεσμένο και το ανέκκλητο αλλά και τον αγώνα μας να αντισταθούμε σε αυτό. «Θυμάμαι» σημαίνει επιστρέφω σε κάτι στο οποίο όμως είναι αδύνατον να επιστρέψω. Και παρά την τραγικότητα που κρύβει μέσα του ο καταδικασμένος αυτός αγώνας, δεν πιστεύω ότι είναι μάταιος αφού ένα είδος επιστροφής πάντα επιτυγχάνεται. Δεν έχω καταφέρει να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι η στιγμή διαρκώς χάνεται, ότι το παρόν γίνεται ακατάπαυστα παρελθόν, γι’ αυτό και καταφεύγω συνέχεια στη μνήμη. Είναι ένας τρόπος όχι για να πενθήσω αλλά για να ζήσω γλυκά. Η μνήμη μου είναι ο τρόπος μου να ζω και αυτό ακριβώς είναι που περνάει και στα γραπτά μου, νομίζω. Ίσως μάλιστα από αυτό να ξεκίνησαν όλα, μέσα σε αυτό να γεννήθηκε η επιθυμία μου να γράφω. Σε ό,τι με αφορά, δεν θεωρώ την πράξη της γραφής ένα είδος αντίστασης στην απώλεια ούτε απόπειρας διάσωσης όσων χάνονται, αλλά μάλλον ομολογία και αποδοχή του πώς μου έχει τύχει να ζω.

Ερ: Η γραφή σας είναι κατά βάσιν ρεαλιστική χωρίς να λείπει και ένα ονειρικό, παράδοξο, ακόμα και ποιητικό στοιχείο. Πώς συνδυάζονται αυτές οι εκ πρώτης όψεως αντιθετικές (δεν θέλω να πω αντιφατικές) παράμετροι;

Απ: Αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα περιέχει τα πάντα: και τα ορατά και τα αόρατα, και τα συνηθισμένα και τα αλλόκοτα, και τα βιώματα και τα όνειρά μας. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ζούμε στο εδώ και στο τώρα επιχειρώντας διαρκώς –με την επιστήμη, με την τέχνη, με τη θρησκεία, με τον έρωτα, με τη μνήμη– να δραπετεύσουμε από τους περιορισμούς που μας επιβάλλουν. Η υπερβατική ματιά πάνω στα πράγματα είναι η άλλη όψη της ρεαλιστικής. Ό,τι θα χαρακτηρίζαμε ως ποιητικό ή παράδοξο υπάρχει γύρω μας σε τέτοια ένταση και τόση αφθονία, που μας κάνει συχνά, εάν όχι να αμφιβάλλουμε, τουλάχιστον να νιώθουμε άβολα με κάθε μας βεβαιότητα. Και αυτό ακριβώς θέλω να συμβαίνει και με τη γραφή μου. Στον ρεαλισμό της να κρύβεται το υπερβατικό. Το τι καταφέρνω δεν θα το κρίνω βέβαια εγώ, αλλά εκείνο που φοβάμαι είναι να μην καταλήξω ποτέ σε μια γραφή που δεν θα κρύβει μέσα της περισσότερα από όσα φανερώνει. Γιατί αυτό θα σημαίνει τότε ότι θα αντιμετωπίζω έτσι και την ίδια μου τη ζωή: με την απερίγραπτη φτώχια του προφανούς.

Ερ: Στα προηγούμενα βιβλία σας χρησιμοποιείτε πολύ προωθημένες αφηγηματικές τεχνικές ενώ στο παρόν οι πρωτοποριακές αναζητήσεις, αν μπορώ να το πω έτσι, μοιάζει να έχουν κρυφτεί κάτω από το χαλί χωρίς σε καμία περίπτωση να απουσιάζουν. Γιατί συμβαίνει, αν όντως συμβαίνει, κάτι τέτοιο;

Απ: Χαίρομαι πολύ που το λέτε αυτό. Το τι αποτελεί πρωτοπορία στην τέχνη βέβαια είναι μεγάλη συζήτηση, αλλά εδώ θέλω να περιοριστώ στο εξής: εάν νιώθω ότι κάτι το έχω ήδη πει, τότε νιώθω επίσης ότι δεν μπορώ να το ξαναπώ. Μου φαίνεται πως δεν έχει κανένα νόημα και στερεύω. Νομίζω ότι πρωτίστως είναι ζήτημα ύφους και γλώσσας. Η γλώσσα μού δίνει τον τόνο αλλά και το κλειδί για να λύσω τον γρίφο του κάθε κειμένου: αρχίζοντας ένα νέο γραπτό έχω πάντα μπροστά μου ένα αίνιγμα, καθώς δεν ξέρω ούτε πού βρίσκομαι ούτε τι έχω μπροστά μου ούτε προς τα πού θα κινηθώ ούτε βεβαίως πού θα καταλήξω. Η εμπειρία βοηθάει αλλά ως ένα σημείο μόνο. Μπροστά στο αχανές τοπίο της γλώσσας φαντάζει πολύ μικρή. Μπορώ να δουλέψω ένα κείμενο μόνο όταν αισθανθώ ότι με πάει λίγα βήματα παραμέσα στο τοπίο αυτό. Δεν είναι εύκολο. Συχνά ο δρόμος προς τα μπρος περνάει μέσα από πισωγυρίσματα ή αποκαλύπτεται μετά από εξαντλητικό σημειωτόν, πράγμα που συνεπάγεται μεγάλο ψυχικό άχθος, αφού η αίσθηση της αποτυχίας κυριαρχεί.

Ερ: Ζούμε σε μιαν εποχή εξαιρετικά δραστικών αλλαγών στην καθημερινότητά μας λόγω τόσο της υγειονομικής όσο και της συνεπακόλουθης οικονομικής κρίσης. Πώς βλέπετε να διαμορφώνεται στο άμεσο μέλλον αυτή η καθημερινότητα;

Απ: Αυτό που μας έδειξε πεντακάθαρα η πρόσφατη κρίση, η οποία σαφώς δεν τελείωσε, είναι το απρόβλεπτο και το ευμετάβλητο των ανθρώπινων πραγμάτων. Μας έδειξε ότι καμία σταθερότητα δεν είναι εγγυημένη, ότι από τη μια στιγμή στην άλλη το μέτρο των αξιών και των προτεραιοτήτων μας μπορεί να μεταβληθεί ριζικά. Ως κοινωνία το είχαμε ξεχάσει αυτό. Είχαμε λησμονήσει πώς είναι να επισκιάζεται η καθημερινότητα από κάτι συγκλονιστικό στο οποίο όλοι και όλα αναπόφευκτα υποτάσσονται. Δεν μπορώ να ξέρω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, φαντάζομαι ωστόσο πως, όταν με το καλό το πρόβλημα αντιμετωπιστεί, θα ισορροπήσουμε πάλι μετρώντας αρχικά τις πληγές μας και περιστρεφόμενοι ύστερα γύρω από τα δικά του μικρά πράγματα ο καθένας. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, η ζωή δεν σταματάει ποτέ. Ούτε πάντως την έκταση και το βάθος των πληγών μπορούμε να υπολογίσουμε από τώρα ούτε την υποτιθέμενη σοφία που θα κερδίσουμε. Αλήθεια, πόσο πιο σοφοί βγήκαν οι πρόγονοί μας από άλλα πολύ χειρότερα που πέρασαν και τι μέρος της σοφίας αυτής κληροδοτήθηκε σε εμάς;

Ερ: Πιστεύετε ότι η κρίση του κορονοϊού θα αγγίξει αποφασιστικά -μήπως έχει αρχίσει ήδη να τον αγγίζει;- τον χώρο του βιβλίου κι αν ναι, με ποιον ακριβώς τρόπο;

Απ: Το βιβλίο –πόσο μάλλον το λογοτεχνικό, αυτό το ιδιότυπο κράμα προϊόντος και έργου τέχνης– αποτελεί ένα ευάλωτο αγαθό, το οποίο σε περιόδους κρίσης είναι από τα πρώτα που πλήττονται. Διαθέτει ωστόσο το προνόμιο να απευθύνεται σε πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους αγοράζεται. Αυτό θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από οποιαδήποτε πολιτική ενίσχυσής του. Εάν το παραδοσιακό αγοραστικό κοινό, όπως φαίνεται ότι συμβαίνει τώρα, συρρικνώνεται, ας φροντίσουμε τότε να ανακόψουμε ή και να αναστρέψουμε τη συρρίκνωση διευρύνοντας το αναγνωστικό: οι βιβλιοθήκες, οι λέσχες ανάγνωσης, τα σχολεία, οι σύλλογοι παραμένουν αυτή τη στιγμή αναξιοποίητα φυτώρια αναγνωστών, για τα οποία η πολιτεία θα μπορούσε επιτέλους να δείξει μια ελάχιστη –και σίγουρα πολλαπλώς ανταποδοτική– μέριμνα.

Β. Χατζηβασιλείου/ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θεσσαλονίκη: Σχεδιάζεται Μουσείο Ιατρικής στην πόλη με αντικείμενα που έγραψαν τη δική τους ιστορία

Από

Έμβολος

21/06/2020

Μια συσκευή αναισθησίας του 1900, ένα ξεχωριστής κατασκευής ακουόμετρο «άλλων εποχών», ξύλινα ωτοσκόπια και πολλά ακόμη αντικείμενα που έχουν γράψει τη δική τους …ιστορία στον χώρο της Ιατρικής βρίσκονται αποθηκευμένα στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), με απώτερο στόχο να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα Μουσείο Ιατρικής στην πόλη και να βρεθούν σε γυάλινες προθήκες.

«Ξεκινήσαμε μια μεγάλη προσπάθεια στη Σχολή Επιστημών Υγείας να δημιουργήσουμε ένα μουσείο ιστορικής πορείας των τμημάτων Ιατρικής, Κτηνιατρικής, Οδοντιατρικής. Καθώς η Ιατρική έχει μεγαλύτερη παράδοση διάρκειας χρόνων και σχετική άνεση χώρου έχουμε συλλέξει πολλά υλικά, τα οποία και συγκεντρώσαμε στο κτίριο των εργαστηρίων, ενώ ετοιμάσαμε μια μελέτη προσαρμογής για τη διαμόρφωση ενός μουσείου», εξήγησε, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού- Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM» o κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ, Θεόδωρος Ι. Δαρδαβέσης.

Όπως είπε ο κ. Δαρδαβέσης, «σε πρώτη φάση μιλάμε για ένα μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής, το οποίο θα αναδεικνύει την ιστορική πορεία του Τμήματος, αλλά και εν γένει τις κατακτήσεις των προτέρων γενεών στα πεδία της Υγείας. Όλα τα Ιδρύματα παροχής παιδείας έχουν μια ιστορική πορεία, έχουν τεκμήρια».

Ερωτηθείς για τα εκθέματα που θα έχει ένα μουσείο με τον συγκεκριμένο ιατρικό χαρακτήρα, ο καθηγητής του Εργαστηρίου Υγιεινής, Κοινωνικής- Προληπτικής Ιατρικής και Ιατρικής Στατιστικής, απάντησε πως «υπάρχουν μηχανήματα που αν τα δείτε θα εκπλαγείτε από τη δομή και τον μηχανισμό τους. Υπάρχουν πολλά αντικείμενα -άλλα μικρότερα, άλλα μεγαλύτερα- που έχουν την αξία τους. Μιλάμε για αρχεία, τεκμήρια, μηχανήματα βιοϊατρικής τεχνολογίας, που είναι ξεπερασμένα αλλά ιδιαίτερα σπάνια, φωτογραφίες, παλιά συγγράμματα. Πρόκειται για τη ζώσα ιστορία, η οποία πρέπει να διαφυλαχθεί. Η τάση που υπάρχει, ό,τι παλιό δεν το χρειαζόμαστε, το πετάμε, αυτό είναι έγκλημα».

Ο κ. Δαρδαβέσης πρότεινε και χώρο για τη δημιουργία του Μουσείου Ιστορίας της Ιατρικής: «Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει το κεντρικό νοσοκομείο “Γεννηματάς”, το οποίο είναι ένα παλαιό κτίσμα. Πρόκειται για ένα νοσοκομείο με πεπαλαιωμένες υποδομές, το οποίο -κατά την προσωπική μου εκτίμηση- θα μπορούσε να διαμορφωθεί σε ένα κέντρο υγείας αστικού τύπου με τους υπόλοιπους χώρους του να μετατραπούν, μακροπρόθεσμα, στο συγκεκριμένο Μουσείο Ιστορίας των συγκεκριμένων επιστημών».

Κατέληξε δε, πως η ύπαρξη του συγκεκριμένου μουσείο θα συνεισφέρει και στον ιατρικό τουρισμό, αφού μια επίσκεψη στους χώρους του θα μπορούσε να ενταχθεί στο πρόγραμμα του ελεύθερου χρόνου των συνέδρων που επισκέπτονται τη Θεσσαλονίκη. «Το δρομολογούμε σήμερα για να το έχουμε, για να το έχουμε τα επόμενα χρόνια», συμπλήρωσε ο κ. Δαρδαβέσης.

 Αναστασία Καρυπίδου- Σωτήρης Κυριακίδης/ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πρωτοποριακό σύστημα υδατοκαλλιέργειας ανοιχτής θαλάσσης από το ΕΜΠ

Από

Έμβολος

21/06/2020

Τη δυνατότητα η Ελλάδα να γίνει πρωτοπόρος στον κλάδο των υδατοκαλλιεργειών ανοικτής θαλάσσης έρχεται να δώσει η Σχολή Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, η οποία σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών, αναπτύσσει το ολοκληρωμένο συγκρότημα ιχθυοκλωβών MATISSE.

Οι ερευνητικές προσπάθειες σε αυτό το πεδίο βρίσκονται μόλις στα αρχικά τους στάδια και τα επόμενο χρόνια αναμένεται να ενταθούν, προσφέροντας ένα ακόμη ενδιαφέρον πεδίο επιστημονικής δραστηριότητας το οποίο μπορεί να απασχολήσει, και εργασιακά, πληθώρα επιστημόνων και πληθώρα ειδικοτήτων.

«Το έργο MATISSE αποτελεί, ίσως, την πρώτη οργανωμένη ερευνητική προσπάθεια στην Ελλάδα για τον σχεδιασμό και την πιλοτική έρευνα ιχθυοκλωβών ανοιχτής θαλάσσης και θα ολοκληρωθεί με την εκτέλεση πειραμάτων υπό κλίμακα για την προσομοίωση της συμπεριφοράς ενός ιχθυοκλωβού σε πραγματικές συνθήκες λειτουργίας» δήλωσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Αντιπρύτανης Έρευνας και Δια Βίου Εκπαίδευσης ΕΜΠ, Ιωάννης Χατζηγεωργίου προσθέτοντας ότι «αποτελεί κοινή προσπάθεια ερευνητών από τη Σχολή Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ και το Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας του ΕΛΚΕΘΕ, φορείς με πολυετή ερευνητική εμπειρία στην ανάπτυξη υπεράκτιων κατασκευών, που ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Αρχικός στόχος του έργου είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή και αντιπρύτανη του ΕΜΠ, να αποτελέσει «την αφορμή για την ανάπτυξη συστημάτων ανοιχτής θάλασσας στην Ελλάδα» υπογραμμίζοντας ότι «θα πρέπει να γίνουν σημαντικές ερευνητικές προσπάθειες και να επανεξεταστεί το θεσμικό πλαίσιο για την μετακίνηση των ιχθυοκλωβών».

Όπως σημειώνει ο ίδιος «οι συνθήκες είναι πλέον ευνοϊκές για να ανοίξει η συζήτηση με τους εμπλεκόμενους φορείς και τη βιομηχανία ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινό πλαίσιο, στο οποίο οι ερευνητικές προσπάθειες θα ενταθούν και η βιομηχανία θα υποστηριχθεί για το τεχνολογικό αυτό άλμα. Το ΕΜΠ φιλοδοξεί να αποτελέσει την κινητήριο δύναμη στο πλαίσιο αυτό».

Το έργο χρηματοδοτείται από τις Ειδικές Δράσεις «Υδατοκαλλιέργειες» – «Βιομηχανικά Υλικά» – «Ανοιχτή Καινοτομία στον Πολιτισμό», «ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ & ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ» (ΕΠΑνΕΚ) (Τ6ΥΒΠ-00291) και σύμφωνα με τον καθηγητή «Η χρηματοδότηση του έργου MATISSE αποδεικνύει ότι υπάρχει ενδιαφέρον για νέους υψηλού τεχνολογικού επιπέδου τομείς βιομηχανικής ανάπτυξης».

Τα βασικά χαρακτηριστικά

Το σύστημα θα είναι κατασκευασμένο από σύγχρονα υλικά, ανθεκτικά στο θαλάσσιο περιβάλλον και σχεδιασμένο ώστε να λειτουργεί υπό ακραίες περιβαλλοντικές καταστάσεις, με χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Η σχεδίασή του λαμβάνει υπόψη την ανεμπόδιστη ροή του νερού μέσω των ιχθυοκλωβών, ώστε να υπάρχει φυσικός καθαρισμός και χαμηλά επίπεδα βιοσυσσώρευσης για την αποφυγή της ανάπτυξης παράσιτων και μολύνσεων και την αποφυγή μεγάλων διακυμάνσεων του όγκου των διχτυών.

Επίσης, όπως υπογραμμίζει ο κ. Χατζηγεωργίου «το σύστημα MATISSE θα σχεδιαστεί με βάση το βέλτιστο επιχειρηματικό σχέδιο ώστε οι εν δυνάμει επενδυτές να σχεδιάσουν την εμπορική αξιοποίηση του συστήματος των ιχθυοκλωβών που θα προκύψει» και σημειώνει πως «το επιχειρηματικό σχέδιο θα είναι εξειδικευμένο και λειτουργικό, σε πλήρη συμφωνία με τα τεχνικά ευρήματα και αποτελέσματα του έργου. Από την ανάλυση της αγοράς, των τάσεων και του ανταγωνισμού θα προκύψει η στρατηγική της εισαγωγής του προϊόντος στην αγορά».

Τα οφέλη

«Η εγκατάσταση και λειτουργία υπεράκτιων υδατοκαλλιεργειών μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μοχλό ανάπτυξης, η οποία δεν συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με την οικονομική διάσταση της δραστηριότητας» σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου λέγοντας ότι «σημαντικότερο ίσως χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης βιομηχανίας είναι ότι αφορά σε εξαγώγιμα προϊόντα τα οποία δύνανται να συνεισφέρουν τα μέγιστα στην εθνική οικονομία».

Σύμφωνα με στοιχεία του FAO (Παγκόσμιος Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας) για τη χώρα μας, η τρέχουσα, κατά προσέγγιση, παραγωγή ψαριών (κυρίως λαβράκι, τσιπούρα και φαγκρί) ανέρχεται στους 110.000 τόνους το χρόνο. Σ’ αυτήν την ποσότητα θα πρέπει να προστεθούν οι περίπου 35-40.000 τόνοι μυδιών ανά έτος, ενώ η συνολική παραγωγή συνεισφέρει το 0,32% στο συνολικό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν. «Η παραγωγή θαλασσινών μπορεί πράγματι να εκτοξευτεί δεδομένου ότι μία και μόνο μονάδα στην ανοιχτή θάλασσα μπορεί να παράγει μέχρι και 10.000 τόνους ανά έτος» επισημαίνει ο κ. Χατζηγεωργίου.

Το παράδειγμα της Νορβηγίας

Πρωτοπόρος στην τεχνολογία ανάπτυξης υπεράκτιων συστημάτων υδατοκαλλιεργειών είναι η Νορβηγία. Χώρα της οποίας – παρότι στηρίζει το 38,5% των συνολικών της εσόδων από τις εξαγωγές υδρογονανθράκων (πετρέλαιο και φυσικό αέριο), – ένα 7,9% από τα συνολικά έσοδα προέρχονται από τις εξαγωγές θαλασσινών. Μάλιστα, τα μελλοντικά σχέδια της σκανδιναβικής χώρας είναι τα έσοδα από τις υδατοκαλλιέργειες να υπερβούν αυτά των υδρογονανθράκων.

«Οι Νορβηγοί έχουν αναπτύξει αξιόλογες και ίσως θα μπορούσε να ειπωθεί κολοσσιαίου μεγέθους μονάδες διαφορετικής σχεδίασης. Χαρακτηριστική είναι η μονάδα FlyttbarHavfarm με δυνατότητα παραγωγής 10.000 τόνους/έτος που παραδόθηκε τον Μάιο του 2020» λέει ο κ. Χατζηγεωργίου συμπληρώνοντας «Η μονάδα είναι χαρακτηριστικό δείγμα, ας επιτραπεί η έκφραση, εναλλακτικής και καινοτόμου ναυπηγικής, που υπερβαίνει τα τυπικά πρότυπα της οικείας επιστήμης. Αντίστοιχες μονάδες στην ανοιχτή θάλασσα, όχι σε μαζική κλίμακα, λειτουργούν ανά τον κόσμο. Η σχεδίαση πάντα εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά της περιοχής εγκατάστασης, τοπογραφία πυθμένα, κυματικό δυναμικό, ρεύματα, κλπ. Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε αυτές οι εγκαταστάσεις καθίστανται πολλές φορές μοναδικές και αποτελούν πρόκληση από τεχνολογικής πλευράς».

Ο κλάδος της υδατοκαλλιέργειας στην Ελλάδα

Οι υδατοκαλλιέργειες αποτελούν έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους κλάδους της χώρας μας, έχοντας παράλληλα και μεγάλη κοινωνική συνεισφορά. Χαρακτηριστικό είναι πως οι υδατοκαλλιέργειες στην Ελλάδα απασχολούν 12.000 εργαζομένους διαφόρων ειδικοτήτων και το σημαντικότερο χαρακτηριστικό είναι ότι η απασχόληση συνδέεται με απομακρυσμένες και απομονωμένες περιοχές.

«Η μεγάλη ακτογραμμή της χώρας μας παρέχει ποικιλία και δυνατότητες επιλογής των περιοχών εγκατάστασης. Η δραστηριοποίηση της χώρας και σε μονάδες ανοιχτής θάλασσας θα της δώσει σημαντικό προβάδισμα στον παγκόσμιο χάρτη των υδατοκαλλιεργειών, ως προς την ποιότητα του προϊόντος, αλλά και την αναπτυσσόμενη τεχνολογία» σημειώνει στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο αντιπρύτανης επισημαίνοντας:

«Η ανοιχτή θάλασσα παρέχει υψηλότερης ποιότητας προϊόντα και συνδέεται με τεχνολογικές προκλήσεις, όπως η ανάπτυξη νέων ανθεκτικών ιχθυοκλωβών, συστημάτων διαχείρισης με απομακρυσμένα συστήματα, κ.ά. Με τον τρόπο αυτό η ελληνική βιομηχανία των υδατοκαλλιεργειών θα αναβαθμιστεί από την απλή παραγωγή ιχθύων και θα βρεθεί στην αιχμή της τεχνολογίας. Κι αυτό θα πρέπει να γίνει σύντομα, δεδομένου ότι πολλές χώρες ήδη προχωρούν σε παρόμοια συστήματα».

Εξαγωγές

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι εξαγωγές για την ελληνική ιχθυοκαλλιέργεια το 2019 κατέγραψαν αύξηση σχεδόν 5%, φτάνοντας, σε όγκο τους 100.345 τόνους, και σε αξία τα 458 εκατ. ευρώ. Μάλιστα, τα 82% της παραγωγής το περασμένο έτος «ταξίδεψε» σε 45 χώρες, με τη βελτίωση αυτή να οφείλεται κυρίως στις αυξημένες πωλήσεις λαβρακιού εντός Ε.Ε..

Από τους 100 χιλιάδες τόνους, το 95% εξάχθηκε σε 25 χώρες της Ε.Ε. (95.046 τόνοι, 430,1 εκατ. ευρώ) και το 5% σε 20 χώρες εκτός Ε.Ε. (4.893 τόνοι, 25,6 εκατ. ευρώ). Σύμφωνα με τα στοιχεία, σε ό,τι αφορά τις πωλήσεις εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταγράφηκε αύξηση η οποία κυμάνθηκε από 5% έως 65%, εξαιρούμενες τη Γερμανία και την Πορτογαλία, όπου και σημειώθηκε μείωση.

Κύριες αγορές της ελληνικής ιχθυοκαλλιέργειας αποτελούν η Ισπανία, η Γαλλία και η Ιταλία, χώρες όπου οδεύει το 60% της ελληνικής παραγωγής.

Ως προς τα επίπεδα των μέσων τιμών, η τιμή της τσιπούρας παρουσίασε οριακή αύξηση σε σχέση με το προηγούμενο έτος και κυμάνθηκε στα 4,5 ευρώ/κιλό, ενώ η τιμή στο λαβράκι υποχώρησε κατά 8% και κυμάνθηκε στα 4,6 ευρώ/κιλό.

Θ. Παπακώστας/ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΓΑΣ Αλεξάνδρεια-Τμήμα Πετοσφαίρισης:Ο Σταυρόπουλος Γιάννης στο τιμόνι της ομάδας

Από

Έμβολος

21/06/2020

Ήταν χρέος μας και το κάναμε πράξη! Ο πετυχημένος coach Σταυρόπουλος Γιάννης για ακόμη ένα χρόνο θα κάθεται στο τιμόνι της ομάδας μας.

Ο προπονητής ο οποίος συνδύασε το όνομά του με την μεγαλύτερη επιτυχία όλων των εποχών του τμήματός μας θα συνεχίσει να ηγείται του προπονητικού σχήματος.

Γιάννη, τα δύο αυτά χρόνια δεν ήσουν ένας απλός προπονητής. Ήσουν παιδαγωγός αλλά και φίλος με τα παιδιά. Σε ευχαριστούμε για ότι ήδη έχεις προσφέρει κι ευελπιστούμε σε ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες!