Από την 1η Σεπτεμβρίου έως και τις 20 Νοεμβρίου 2025 οι ενεργοί μελισσοκόμοι καλούνται να υποβάλουν τη δήλωση κατεχόμενων κυψελών, σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία.

Η διαδικασία είναι υποχρεωτική και ετήσια για όλους τους επαγγελματίες του κλάδου, ενώ πραγματοποιείται είτε με έντυπη αίτηση στις κατά τόπους ΔΑΟΚ είτε μέσω της ψηφιακής εφαρμογής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

Η δήλωση αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση και για την ένταξη στα προγράμματα «Αντικατάσταση κυψελών» και «Οικονομική στήριξη νομαδικής μελισσοκομίας».

Σημειώνεται ότι η μη υποβολή δηλώσεων επιφέρει σοβαρές συνέπειες. Συγκεκριμένα αν περάσει ένας χρόνος χωρίς τη σχετική δήλωση, ο μελισσοκόμος χάνει το δικαίωμα συμμετοχής σε εθνικά ή ευρωπαϊκά μέτρα στήριξης, την ασφάλιση και αποζημίωση από τον ΕΛΓΑ, καθώς και τη δυνατότητα ένταξης σε προγράμματα επικονίασης.

Αν η παράλειψη διαρκέσει δύο χρόνια, ο μελισσοκόμος χάνει την ιδιότητα του «ενεργού» έως ότου υποβάλει νέα δήλωση και περάσει από επιτόπιο έλεγχο.

Σε περίπτωση τριετούς καθυστέρησης, ο παραγωγός ειδοποιείται να προβεί σε δήλωση εντός ενός μηνός, ενώ ακολουθεί εκ νέου έλεγχος πριν ανακτήσει τα δικαιώματά του.

Υπενθυμίζεται ότι είναι υποχρεωτική η δήλωση στο Μητρώο τουλάχιστον δύο φορές κατ’ έτος:

α) της ετήσιας παραγόμενης ποσότητας μελιού και λοιπών μελισσοκομικών προϊόντων και

β) της ποσότητας μελιού και λοιπών μελισσοκομικών προϊόντων που διακινεί – εμπορεύεται νόμιμα στην αγορά, με ταυτόχρονη ψηφιακή καταχώρηση των σχετικών παραστατικών.

Για την ποσότητα μελιού κλπ που παράγονται-διακινούνται νόμιμα από 1η Ιανουαρίου έως 30η Ιουνίου έκαστου έτους, η καταχώρηση ολοκληρώνεται έως 30 Σεπτεμβρίου, ενώ για ποσότητες από 1η Ιουλίου έως 31η Δεκεμβρίου η καταχώρηση ολοκληρώνεται έως 31η Μαρτίου του επόμενου έτους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Περί τους διακόσιους κορυφαίους επιστήμονες υπέγραψαν δραματική έκκληση προς τις ηγεσίες των κρατών του πλανήτη σχετικά με τους πολύ μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ανθρωπότητα από την κλιματική αλλαγή και τα επείγοντα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να ανακοπεί (https://global-tipping-points.org/conference-2025/conference-statement/). H έκκληση υπεγράφη ενόψει της προσεχούς διάσκεψης του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή που θα γίνει στο Μπέλεμ της Βραζιλίας, τον προσεχή Νοέμβριο.

Η αύξηση της γήινης θερμοκρασίας υπολογίζεται να ξεπεράσει τον 1,5°C (σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή) σε μερικά χρόνια, βάζοντας την ανθρωπότητα στην περιοχή κινδύνου όπου πολλαπλά κρίσιμα κλιματικά «σημεία καμπής» (ή ανατροπής αν προτιμάτε, tipping points στα αγγλικά) θα μπορούσαν να ξεπεραστούν, εκθέτοντας σε καταστροφικούς κινδύνους δισεκατομμύρια ανθρώπους, υπογραμμίζεται στην έκκληση των επιστημόνων.

Αυτό έχει ήδη συμβεί στους τροπικούς κοραλλιογενείς υφάλους που πεθαίνουν με πρωτοφανείς ρυθμούς, επιδεινώνοντας το επίπεδο ζωής εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που εξαρτάται από αυτούς. Ήδη, η υπάρχουσα θέρμανση έχει προκαλέσει μη αναστρέψιμες μεταβολές και ακόμα και η παραμικρή αύξηση της θερμοκρασίας από εδώ και πέρα αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο να ξεπεραστούν τα σημεία καμπής.

Ήδη έχουμε κατάρρευση του σχηματισμού βαθέων υδάτων (deep water formation) στις θάλασσες Labrador-Imminger, που προκαλεί απότομες κλιματικές αλλαγές και περιορίζει τη διατροφική και υδάτινη ασφάλεια στη Βορειοδυτική Ευρώπη και τη Δυτική Αφρική. Ιδιαίτερα ανησυχητικός, υπογραμμίζουν οι επιστήμονες, είναι ο κίνδυνος κατάρρευσης του συστήματος ωκεάνιων ρευμάτων «Atlantic meridional overturning circulation (Amoc)». Το Amoc είναι ένα σύστημα ρευμάτων που ρυθμίζει σε μεγάλο βαθμό το παγκόσμιο κλίμα, μεταφέροντας ζεστό επιφανειακό νερό από τους τροπικούς στο βόρειο ημισφαίριο και ψυχρό νερό από το βάθος της θάλασσας προς τον Ισημερινό. Μια ενδεχόμενη κατάρρευσή του θα προκαλούσε βαρείς και παρατεταμένους χειμώνες στη Βορειοδυτική Ευρώπη, ενώ θα υπονομεύσει την παγκόσμια διατροφική και υδάτινη ασφάλεια. «Πνεύμονας» του πλανήτη, το δάσος του Αμαζονίου, βρίσκεται επίσης σε κίνδυνο θανάτου μεγάλου τμήματός του από τα συνδυασμένα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής και της αποψίλωσής του.

Το «παράθυρο δυνατότητας αποτροπής» αυτών των αλυσιδωτών κλιματικών μεταβολών κλείνει γρήγορα, γεγονός που απαιτεί άμεση, πρωτοφανή δράση από τους σχεδιαστές πολιτικής παγκοσμίως και ιδίως τους ηγέτες στην COP30, τη διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή που θα συνέλθει τον Νοέμβριο στο Μπέλεμ της Αμαζονίας στη Βραζιλία.

Πρόκειται για ένα θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιταγών πλανητικής υγείας και, τελικά (ultimately), για θέμα επιβίωσης της ίδιας της ανθρωπότητας, τονίζουν στην έκκλησή τους οι επιστήμονες.

Κρίσιμης σημασίας για την αποφυγή του ξεπεράσματος σημείων καμπής είναι η ελαχιστοποίηση του μεγέθους και της διάρκειας των υπερβάσεων του ορίου του 1,5°C. Για την ελαχιστοποίηση αυτών των υπερβάσεων είναι απαραίτητο οι παγκόσμιες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου να φτάσουν το 2030 το ήμισυ των επιπέδων του 2010, κάτι που απαιτεί πρωτοφανή επιτάχυνση της αποανθρακοποίησης. Μόνο σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορέσει να ανακοπεί η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας αρκετά κάτω από τους 2°C και εν συνεχεία να επιστρέψει προς τους 1,5°C και πιο κάτω.

Οι παρόντες εθνικοί στόχοι (Nationally Determined Contributions NDCs), εφόσον τηρηθούν, θα περιορίσουν την παγκόσμια υπερθέρμανση μόνο σε περίπου 2,1°C αντί της επιδίωξης του 1,5 βαθμού. Για αυτό τον λόγο οι επιστήμονες καλούν τις κυβερνήσεις να τους τροποποιήσουν επειγόντως, δηλαδή εντός της τρεχούσης διορίας που λήγει τον Σεπτέμβριο.

Οι επιστήμονες καλούν τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν πολιτικές που να συμβάλλουν στην πρόκληση θετικών «σημείων καμπής» στις οικονομίες και τις κοινωνίες, δηλαδή σημεία καμπής που προκαλούν αυτοπροωθούμενες (self-propelling) αλλαγές στις τεχνολογίες και τις συμπεριφορές, ενώ εκφράζουν την υποστήριξή τους προς την παγκόσμια πρωτοβουλία Mutirão. Η πρωτοβουλία αυτή αποβλέπει στη δημιουργία αποκεντρωμένων, από τη βάση προς την κορυφή, και αυτοοργανωμένων κινημάτων κινητοποίησης για την επιτυχία κοινών κλιματικών επιδιώξεων.

Οι επιστήμονες κάνουν επίσης μια σειρά προτάσεων για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου που σχετίζονται με το ενεργειακό σύστημα (το 75% των συνολικών εκπομπών), όπως η απαγόρευση μελλοντικά της πώλησης πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων, φορτηγών που κινούνται με ντίζελ και βραστήρων που χρησιμοποιούν αέριο, ενώ ζητούν αυξημένες επενδύσεις για την ανάπτυξη τεχνολογιών που είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο, όπως το πράσινο υδρογόνο, η πράσινη αμμωνία και το πράσινο ατσάλι.

Το υπόλοιπο 25% των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου συνδέεται με την παραγωγή τροφίμων, τη γεωργία και την αποψίλωση. Γι’ αυτό το κομμάτι, οι επιστήμονες καλούν τους πολιτικούς να υιοθετήσουν εμπορικές πολιτικές που να ενισχύσουν τη βιώσιμη παραγωγή προϊόντων και να στρέψουν το δημόσιο χρήμα από την κτηνοτροφία στις φυτικές πρωτεΐνες, κάτι που θα βοηθήσει και στην αντιμετώπιση του κινδύνου υπέρβασης σημείων καμπής στη βιόσφαιρα -περιλαμβανομένου του θανάτου του δάσους του Αμαζονίου- και μπορεί να απελευθερώσει εδάφη για την αναγέννηση της φύσης.

Για να ευνοηθούν θετικές καμπές για την αναγέννηση της φύσης, που αυξάνουν τη βιώσιμη απομάκρυνση CO2 από την ατμόσφαιρα, οι επιστήμονες καλούν σε πολιτικές και δράση των κοινωνιών, προκειμένου να προστατευθούν τα δικαιώματα των αυτόχθονων λαών και να αποτιμηθεί με έντιμο και διαφανή τρόπο η αξία της φύσης. Αυτά θα συμβάλλουν στην επίτευξη των επιδιώξεων του παγκόσμιου πλαισίου στόχων για τη βιοποικιλότητα Kunming-Montreal που είναι η αποκατάσταση του 30% των υποβαθμισμένων οικοσυστημάτων και η διατήρηση του 30% των εδαφών, των υδάτων και των θαλασσών, κάτι ουσιώδες για την αποφυγή υπερβάσεων της γήινης θερμοκρασίας κατά 1,5°C.

 Μόνο με παρόμοιες αποφασιστικές πολιτικής και δράση των κοινωνιών μπορεί ο κόσμος να σταματήσει τη σημερινή πορεία προς μη διαχειρίσιμες κλιματικές ανατροπές και να καταλύσει θετικές ανατροπές, τονίζουν οι επιστήμονες.

Αν όμως οι προειδοποιήσεις των επιστημόνων πολλαπλασιάζονται, στην πράξη δεν σημειώνεται πρόοδος αλλά μάλλον οπισθοδρόμηση. Όπως φάνηκε και με την υπόθεση του αναγκαίου δραστικού περιορισμού της παραγωγής και χρήσης πλαστικών, που συνιστούν μια από τις μεγαλύτερες απειλές για το φυσικό περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων, είναι τέτοιο το βάρος και η επιρροή των πολυεθνικών εταιρειών που πρακτικά εμποδίζουν τη λήψη οποιουδήποτε σοβαρού μέτρου. Στην περίπτωση της κλιματικής αλλαγής μάλιστα, χρηματοδοτούν με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως όσους -σε αντίθεση με ένα συντριπτικό όγκο επιστημονικών στοιχείων αλλά και την εμπειρικώς πλέον διαπιστούμενη ανά την υφήλιο πραγματικότητα- ισχυρίζονται ότι δεν υφίσταται κλιματική αλλαγή και αν υφίσταται δεν είναι ανθρωπογενής.

Ένα άλλο μεγάλο ερώτημα αφορά το ότι οι συνήθως προτεινόμενες λύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι σε μεγάλο βαθμό «τεχνικές», με άλλα λόγια προϋποθέτουν ότι μπορεί να βρεθεί λύση του προβλήματος χωρίς να μεταβληθούν τα ίδια τα θεμέλια της οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης, του συστήματος διεθνών σχέσεων και του πολιτισμού της ανθρωπότητας, ότι δηλαδή θα ζούμε, θα δρούμε και θα σεβόμαστε με τον ίδιο βασικά τρόπο, αλλά θα περιορίσουμε το οικολογικό «αποτύπωμα» αυτών των δραστηριοτήτων. Κάτι τέτοιο φαίνεται, όμως, όλο και πιο απίθανο.

Παρότι δεν θέλουν να το πουν, για να μην οδηγήσουν σε παραίτηση λόγω αποθάρρυνσης, οι περισσότεροι κλιματικοί επιστήμονες είναι όλο και περισσότερο απαισιόδοξοι – και πως να μην είναι κανείς όχι κλιματικός επιστήμονας αλλά και άνθρωπος με στοιχειώδη κοινή λογική όταν βλέπει τον πολλαπλασιασμό των συγκρούσεων και των σφαγών διεθνώς αλλά και την πρωτοφανή εκτόξευση του ύψους των πολεμικών δαπανών παγκοσμίως.

Θα χρειαστεί ένα «θαύμα», ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα στην παγκόσμια συνείδηση πολύ γρήγορα για να αποφευχθούν τα χειρότερα και να διασωθεί το ανθρώπινο είδος και ο πολιτισμός του. Αυτό είναι το διακύβευμα, τίποτα λιγότερο.

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Υπάρχουν φορές, τις περισσότερες, που λες «δεν μπορεί, ζούμε σε μια χώρα βγαλμένη από το εγχειρίδιο της πολιτικής σχιζοφρένειας».

Και όμως: οι καταθέσεις αυξάνονται, το χρέος μειώνεται, η ανεργία κατρακυλάει στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας, η Ελλάδα δανείζεται φθηνότερα κι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ισχυρές οικονομίες της Ευρώπης μπαίνουν σε καθεστώς υπερβολικού ελλείμματος κι εμείς γράφουμε πλεονάσματα. Κι αυτά, σε μια περιοχή πλήρη αστάθειας και πολέμους. Κι η Ελλάδα στέκεται όρθια, ακόμη και με το δυσβάστακτο βάρος των αναγκαίων εξοπλισμών! Βάρος που θα τρόμαζε ακόμη κι τη Γερμανία.

Κι η αντιπολίτευση; Κλαίει με μαύρο δάκρυ. Η Αριστερά βλέπει συσσίτια και αντίσκηνα. Οι φιλελεύθεροι ονειρεύονται να κλείσει όλο το Δημόσιο και να δουλεύουμε μόνο με τιμολόγια. Οι ακροδεξιοί …μπατριώτες ουρλιάζουν για τους μετανάστες και τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών, λες και αυτό θα ρίξει το ΑΕΠ. Και, φυσικά, κυκλοφορούν και μανιφέστα 91 απίθανων τύπων που αν τους βάλεις να μετρήσουν τις σκάλες του σπιτιού τους, θα πέσουν κάτω από το δεύτερο σκαλί.

Από κοντά κι οι «σκεπτόμενοι». Αυτοί που δυσανασχετούν επειδή η κυβέρνηση δεν μετέτρεψε την Ελλάδα σε Ελβετία μέσα σε έξι χρόνια. Σαν να λες στον χειρουργό που έβγαλε τον καρκίνο, ότι απέτυχε επειδή δεν έκανε και… πλαστική κοιλιάς στο ενδιάμεσο.

Όλοι αυτοί, βέβαια, μοιράζονται μια κοινή εμμονή: το μίσος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο οποίος – τι ειρωνεία! – ετοιμάζεται να πάει στη ΔΕΘ για να μοιράσει φοροελαφρύνσεις, την ώρα που Παρίσι, Ρώμη και Βιέννη σφίγγουν το ζωνάρι.

Κι ενώ η χώρα γράφει θετικούς δείκτες, τα ΜΜΕ των ολιγαρχών καταστροφολογούν συστηματικά, ενώ τα αφεντικά τους προετοιμάζουν τον επόμενο… Μεσσία που θα σώσει την Ελλάδα. Αλέξης Τσίπρας το όνομά του. Τον αναδομούν για να μας σώσει.

Ποιος; Ο άνθρωπος που έριξε τη χώρα στα βράχια το 2015 και είχε μια κυβερνητική θητεία που έκανε τη χώρα «μπανανία» αναρωτώμενος αν η θάλασσα έχει σύνορα! Που είναι ακόμη ο πιο δημοφιλής πολιτικός στις φυλακές! Που υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία για έναν αιώνα. Που διέλυσε τη Μεσαία τάξη….

Είναι έτοιμος, λέει, να μας σώσει. ΄Έμαθε, λέει, από τα λάθη του! Μόνο που τα λάθη του τα πληρώσαμε εμείς,  όχι εκείνος.

Φυσικά, οι πρόθυμοι χειροκροτητές του αδημονούν. Γιατί, όπως λέει κι ο θυμόσοφος λαός: ο Έλληνας δεν αντέχει να βλέπει τον εαυτό του να πηγαίνει καλά. Θέλει πάντα έναν Τσίπρα να τον σέρνει προς τα κάτω, για να έχει λόγο να γκρινιάζει.

Γνωρίζουμε όλοι ότι οι απεργίες της ΑΔΕΔΥ, είναι απεργίες ιδεοληψιών και παραλογισμού κι οι περισσότερες αποτελούν success story της ελληνικής παρακμής. Άλλωστε στο δημόσιο ο συνδικαλισμός είναι σχεδόν επαγγελματικός κι η ατιμωρησία αποτελεί κορυφαία ιδεολογία.

Εννοείται, ότι ουδείς ισχυρίζεται ότι το δικαίωμα στην απεργία δεν είναι ιερό. Απλά ισχυρίζομαι, ότι η κατάχρηση της απεργίας από την ΑΔΕΔΥ, εδώ και δεκαετίες, πλήττει την ίδια την κοινωνία, που την πληρώνει. Όπως, ισχυρίζομαι ότι η υπόθεση έχει καταστεί ανίατη ασθένεια, από εκείνους τους επαγγελματίες συνδικαλιστές που έχουν «ευαγγέλιο» το άτυπο «moto» «δεν δουλεύω, δεν αξιολογούμαι, δεν με ακουμπάει κανείς».

Χθες είχαν απεργία πάλι.

Προσέξτε: Δεν απεργούσαν οι γιατροί που «πολεμάνε» ολημερίς κι ολονυκτίς στο ΕΣΥ, ούτε οι νοσηλευτές που κρατούν όρθια τα νοσοκομεία με μισθούς μικρότερους από υπαλλήλους ΔΕΚΟ. Αυτοί δεν έχουν την πολυτέλεια για «επαναστάσεις».

Είχε απεργία όμως η ΑΔΕΔΥ. Γιατί;

Επειδή η κυβέρνηση τόλμησε να φέρει πειθαρχικό δίκαιο. Δηλαδή το αυτονόητο: ότι κάποιος που δεν κάνει τη δουλειά του θα έχει συνέπειες. Κι αυτό για τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνδικαλιστές τους, αποτελεί …σκάνδαλο! Πώς τολμάει το κράτος να ζητάει από τον δημόσιο υπάλληλο να λογοδοτήσει; Εδώ μιλάμε για είδος υπό εξαφάνιση: ο homo bureaucraticus, που γεννήθηκε για να μην αξιολογείται ποτέ.

Κι όχι μόνο αυτό. Η ΑΔΕΔΥ βαφτίζει το νέο πλαίσιο «αιτία πολέμου». Με ποιον πολεμάει; Με την κοινωνία που πληρώνει τους μισθούς τους; Με τον πολίτη που περιμένει σε ουρές; Με τον φορολογούμενο που σέρνεται από γραφείο σε γραφείο; Αυτός είναι ο εχθρός. Γιατί, κακά τα ψέματα, η ΑΔΕΔΥ δεν εκπροσωπεί πλέον τους εργαζόμενους του Δημοσίου που μοχθούν. Εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό της: μια μικρή κάστα αδιάφορων και επαγγελματιών του χαβαλέ.

Κι αν αναρωτιέστε γιατί αντέχει τόσα χρόνια αυτό το μόρφωμα, η απάντηση είναι απλή: τα κόμματα. Όλα ανεξαιρέτως. ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και φυσικά πρόθυμοι «γαλάζιοι κομμουνιστές», που υποθάλπουν. Η ΑΔΕΔΥ άλλωστε, υπήρξε πάντα βολικό εργαλείο: κατεβάζει απεργίες όταν χρειάζεται, εκδίδει ανακοινώσεις με τα γνωστά κλισέ («οδοστρωτήρας», «αντεργατικό», «λαίλαπα») και στο τέλος όλοι κάνουν πως συγκινούνται για το «ιερό δικαίωμα». Μια βολική συναλλαγή: οι συνδικαλιστές μένουν ανέγγιχτοι, τα κόμματα δεν χάνουν ψήφους.

Η αλήθεια όμως είναι σκληρή: η ΑΔΕΔΥ απεργεί όχι για την εργασία, αλλά για την ατιμωρησία. Όχι για το δικαίωμα στη διεκδίκηση, αλλά για το δικαίωμα στο τίποτα. Δεν υπάρχει αλλού στον πολιτισμένο κόσμο τέτοια εμμονή στην ασυλία της μετριότητας.

Παρεμπιπτόντως, ουδείς τολμά να μιλήσει για άρση της μονιμότητας…

Στο τέλος όμως, οι μάσκες πέφτουν. Ήδη έχουν πέσει. Και αν υπάρχει κάτι χειρότερο από τον ανίκανο υπάλληλο, είναι ο ανίκανος υπάλληλος που θεωρεί τον εαυτό του και… επαναστάτη.