Είναι σαφές, ότι η εξέλιξη με τη μεταγραφή του Τζέντι Όσμαν στον ΠΑΟΚ, λύπησε τη συντριπτική πλειοψηφία των φίλων του Παναθηναϊκού. Έχω την αίσθηση κι εκείνους που αγαπούν το μπάσκετ της Ευρωλίγκας.
Ο Όσμαν ήταν ένας επιδραστικότατος παίκτης για τους «πράσινους», σκόρερ κι ενίοτε ατραξιόν λόγω της ταχύτητας και της αθλητικότητάς του. Κι όχι μόνο. Ήταν/είναι, ένα εξαιρετικό παιδί, κόσμημα για τα αποδυτήρια.
Η αλήθεια είναι ότι η έλευση του Ομπράντοβιτς και η γεμάτη σύνθεση του Παναθηναϊκού σε επίπεδο «3»-«4», έκανε πολλούς ν’ αναρωτιούνται πώς θα χωρέσουν όλοι αυτοί σ’ ένα παιγνίδι. Κάποιοι θα «στραγγαλίζονταν»…
Προσέξτε: Οι «πράσινοι» διαθέτουν στο «3» τους Μπόνγκα, Ρογκαβόπουλο και υπό προϋποθέσεις τον Καλαϊτζάκη και Γκραντ σε small σχήματα. Στο δε «4», τους Μήτογλου, Χουάντσο, Χέις -Ντέιβις, αλλά και τον Γιαμπουσέλε που μπορεί να «κατεβαίνει» από το «5». Άρα, πολυκοσμία… Η δε απουσία του Όσμαν καλύπτεται εκ των ενόντων.
Από την άλλη πλευρά όμως, οι «πράσινοι» χάνουν έναν από τους κορυφαίους Small Forward (3) της Euroleague, έναν από τους πιο κομβικούς παίκτες τους και το πιο χαρακτηριστικό «χαμόγελο» των αποδυτηρίων του.
Είναι και κάτι ακόμη: Εκτιμώ ότι ο Όσμαν είναι καλύτερος παίκτης από τον Μπόγκα. Όμως, πιθανότατα ο Γερμανός χωράει καλύτερα στο παζλ του Ομπράντοβιτς. Πάντα δε, όταν φτάνεις στο σημείο της επιλογής, κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις. Στην προκειμένη περίπτωση ο Παναθηναϊκός βάζει στη μηχανή του ιδιαίτερη σκληράδα και αμυντικά χαρακτηριστικά και χάνει έναν σκόρερ και θεαματικό παίκτη. Του οποίου η συνολική συνεισφορά θεωρείται στον Παναθηναϊκό, ότι θα συμπληρωθεί μέσω άλλων θέσεων.
Είναι και κάτι άλλο: Είναι σαφές ότι ο Όσμαν ήθελε να αλλάξει περιβάλλον. Στην Τουρκία μάλιστα, σφάζονταν στα πόδια του τόσο η Εφές (πήρε τελικά χθες τον Τζέιμς), όσο κι η Φενέρ του Σάρας. Μα ο Τούρκος διεθνής δεν ήθελε να «μπλέξει» στον εσωτερικό τουρκικό ανταγωνισμό, παρ’ ότι η Εφές του έδινε το ίδιο συμβόλαιο που του πρόσφερε τελικά ο ΠΑΟΚ, 9 εκ. δολάρια για τρία χρόνια! Προτίμησε να κατέβη ένα σκαλοπάτι, να υποβαθμίσει την καριέρα του -ίσως προσωρινά- και να παίξει στο Eurocup.
Πώς κρατάς κάποιον φευγάτο;
Εδώ ανακύπτει και το ερώτημα: Πώς κρατάς έναν παίκτη που σου λέει ότι στα 32 του χρόνια προτιμά τρία σακβουαγιάζ με εκατομμύρια, από την προοπτική της Euroleague; Σου λέει, επιπλέον, ότι θέλει να πάει κάπου και να είναι πρώτο βιολί, έστω κι ένα σκαλοπάτι κάτω, παρά ένας από τους πολλούς στον Παναθηναϊκό;
Ας μη ξεχνάμε κιόλας, ότι οι παίκτες, εκτός από συναίσθημα και δέσιμο με τις ομάδες, είναι κι επαγγελματίες.
Παρόμοιο θέμα με τον Όσμαν συμβαίνει αυτή τη στιγμή και με τους Ουόκαπ και Ντορσεϊ, στον Ολυμπιακό. Ο πρώτος έχει πρόταση 3 εκ. από το Ντουμπάι κι ο δεύτερος θεωρεί λίγα τα 1.8 εκ. που λαμβάνει. Πώς τους κρατάς;
Το ίδιο και με τον Τολιόπουλο, που έχει πρόταση 1 εκ. ετησίως από τον ΠΑΟΚ, ενώ το συμβόλαιό του στους «πράσινους» προβλέπει τα μισά.
Χώρια που ο ΠΑΟΚ προσπάθησε να κάνει το colpo grosso με τον Παπανικολάου, που τελικά κράτησαν οι «ερυθρόλευκοι».
Ρογκαβόπουλος & playmaker
Πρέπει να τονίσουμε κι αυτό: Στον Παναθηναϊκό πιστεύουν αφάνταστα στον Ρογκαβόπουλο. Ο οποίος τώρα με τη φυγή του Όσμαν, μπορεί να πάρει μεγαλύτερη «αναπνοή», ειδικά μέσω του Ομπράντοβιτς και να φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα απόδοσης.
Κάτι ακόμη. Ο Παναθηναϊκός είχε ούτως ή άλλως γεμάτο πορτοφόλι, αλλά τώρα έχει στην άκρη κι άλλα 4 εκ. από τη μεταγραφή του Όσμαν. Δυο που έλαβε από τον ΠΑΟΚ κι άλλα δυο που ήταν το ετήσιο συμβόλαιο του παίκτη… Κι αυτό το ποσό, θα κατευθυνθεί στην απόκτηση playmaker/ point guard. Και μάλιστα από το πολύ πολύ υψηλό ράφι, έστω κι αν περιμένει μέχρι τον Οκτώβριο…
Εν κατακλείδι: Είναι λογικό ο κόσμος του Παναθηναϊκού να στεναχωριέται. Ο Τζέντι Όσμαν δεν ήταν απλώς ένας πολύ καλός παίκτης. Ήταν μια προσωπικότητα που ταίριαξε απόλυτα με την ομάδα και άφησε το αποτύπωμά της μέσα κι έξω από το glass floor του ΟΑΚΑ και τα παρκέ άλλων γηπέδων…
Όμως οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται επάνω στα συναισθήματα. Χτίζονται πάνω στις επιλογές, ακόμη κι όταν αυτές κοστίζουν. Ο Παναθηναϊκός επέλεξε να αλλάξει τα χαρακτηριστικά του, να γίνει πιο σκληρός, πιο ισορροπημένος, μάλλον και πιο κυνικός. Αν αυτή η επιλογή αποδειχθεί σωστή, θα φανεί μόνο τον Μάιο και τον Ιούνιο. Μέχρι τότε, θα υπάρχει πάντα η γλυκόπικρη αίσθηση ότι έφυγε ένας παίκτης που δεν μπορείς ν’ αντιπαθήσεις και μόνο τον αγαπάς…
