Τριάντα χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από την αποφράδα εκείνη νύχτα των Ιμίων, που η Ελλάδα θρήνησε και θρηνεί τρία στελέχη του ΠΝ: τον υποπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, τον υποπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και τον αρχικελευστή Εκτορα Γιαλοψό.
Ήταν ξημέρωμα της 31ης Ιανουαρίου 1966, όταν το ελικόπτερο Agusta Bell 212 ASW του Πολεμικού Ναυτικού, είχε απογειωθεί από τη βάση ελικοπτέρων στο Κοτρώνι, για την φρεγάτα «Ναυαρίνο. Η αποστολή του είχε σκοπό να επιβεβαιώσει ή όχι την παρουσία τουρκικών δυνάμεων, στις δυο βραχονησίδες Ίμια.
Ένα ακριβώς λεπτό πριν το ρολόι δείξει 5, στο ξημέρωμα μια νέας ημέρας, το ελικόπτερο αποστέλλει την ένδειξη «Master Caution», που σημαίνει ότι είτε ότι δέχεται ηλεκτρονική παρεμβολή, είτε ότι υπάρχει μηχανική βλάβη (οπότε και ανάβει το αντίστοιχο λαμπάκι). Δυο λεπτά μετά, χάνεται από τα ραντάρ. Η συντριβή του καταγράφηκε στην θαλάσσια περιοχή βόρεια της Καλολίμνου. Το δε πόρισμα του ΠΝ, ανέφερε ότι κατέπεσε λόγω κακοκαιρίας και απώλειας προσανατολισμού του πιλότου.
Το πόρισμα αποτελεί μνημείο ντροπής, αφού το εμπιστευτικό σήμα που εστάλη στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού από τη φρεγάτα «Ναυαρίνο» αναφέρει ότι το ελικόπτερο έπεσε από ηλεκτρονική παρεμβολή, η οποία αποσυντόνισε τα όργανα πλοήγησης. Οι δε συνάδελφοι των ηρώων εκείνης της νύχτας, πάντα έλεγαν ότι οι τρεις αξιωματικοί εκτελούσαν αποστολή αυτοκτονίας.
Ο Νίκος Βλαχάκος, γιατρός και βουλευτής της ΝΔ σήμερα, θυμάται με έκδηλη την ταραχή εκείνες τις στιγμές του μοιραίου βραδιού. Λέει: «Στις 29 του μηνός έφυγε από τη βάση ελικοπτέρων στο Κοτρώνι. Είχαμε μιλήσει μια μέρα πριν που τον είχα πάρει τηλέφωνο, ανησυχώντας από την έκταση που λάμβανε η κρίση στα Ίμια. Ταυτοχρόνως, γνωρίζοντας πώς σκέφτεται και λειτουργεί ο αδελφός μου, του είπα μόνο τρεις λέξεις: «Τάκη, να προσέχεις»! Ο αδελφός μου, μ’ εκείνο το ύφος της σιγουριάς του Έλληνα αξιωματικού, μου απάντησε: «Αδελφέ, μην ανησυχείς, ό,τι και να γίνει, εμείς τους έχουμε»! Ήταν τα τελευταία λόγια που είπαμε με τον αδελφό μου. Τα έχω συνεχώς στο μυαλό μου. Φυλάω σαν φυλακτό τον ήχο της φωνής του. Αργότερα, το ξημέρωμα της μοιραίας Τετάρτης, είχα εφημερία στο νοσοκομείο κι ετοιμαζόμουν να πάω πρωί πρωί. Μα άκουσα στην τηλεόραση ότι το ελικόπτερο είχε χαθεί από τα ραντάρ. Πήρα τηλέφωνο τον πατέρα μου. Είχε ενημερωθεί και με φωνή που έτρεμε, μου είπε: «Νικόλα, την πατήσαμε»…
Λίγη ώρα μετά, στο πατρικό μου σπίτι επικρατούσε πανδαιμόνιο. Όλος ο Πειραιάς κι η Μάνη μαζί ήταν εκεί. Αγωνία με ελπίδα. Κι όσο περνούσε η ώρα μεγάλωνε η αγωνία και χανόταν η ελπίδα. Πολύ περισσότερο όταν το μεσημέρι βρέθηκε το άψυχο κορμί του Χριστόδουλου Καραθανάση….
Ο αδελφός σου κι ο Έκτορας Γιαλοψός;
Ήταν συγκλονιστικό συναίσθημα. Επτά ημέρες ήταν αγνοούμενοι και τελικά βρέθηκαν στον βυθό, δεμένοι στις θέσεις τους, μέσα στο σμπαραλιασμένο ελικόπτερο. Τότε ξεκίνησε κι η ανέλκυση του. Τότε παραλάβαμε κι εμείς τη σωρό του Τάκη. Θυμάμαι, κλάμα…οδυρμός… δράμα!
Έμαθες την αλήθεια;
Μα ακόμη ζητάμε απαντήσεις. Δεν έχουμε μάθει όλη την αλήθεια. Μας έδωσαν τότε ένα πόρισμα χωρίς καμιά υπογραφή, που απλά ανέφερε μια απλή περιγραφή του συμβάντος. Άφηνε να εννοηθεί ότι η πτώση του ελικοπτέρου οφειλόταν στον κακό καιρό. Ο δε κυβερνήτης του «Ναυαρίνο», ανέφερε ότι στον πίνακα των οργάνων δεν υπήρχε ένδειξη για βλάβη ή φωτιά ή οτιδήποτε άλλο από το οποίο θα μπορούσε να πέσει το ελικόπτερο.
Με το κράνος του Τάκη τι είχε γίνει;
Μερικούς μήνες αργότερα, κάλεσαν τον πατέρα μου στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, για να του παραδώσουν το κράνος του αδελφού μου. Όμως το κράνος που του παρέδωσαν δεν ήταν του Τάκη. Ήταν ένα άσπρο κράνος, χωρίς ενδείξει, ενώ εμείς ξέραμε ότι το κράνος του αδελφού μου ήταν κόκκινο κι είχε χαραγμένο το όνομά του και στην πίσω πλευρά την ομάδα αίματός του.
Και τι έγινε;
Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου έγινε έξω φρενών. Εξοργίστηκε. «Κρατήστε το», τους είπε, «δεν είναι του παιδιού μου». Είχε γίνει έντονη συζήτηση που έφτασε στα όρια μεγάλης έντασης. Και ξέρεις τι έγινε τελικά; Το αληθινό κράνος του Τάκη, το «ψάρεψε» από τον βυθό της θάλασσας ένας ψαράς, 23 χρόνια μετά… Έτσι έφτασε στα χέρια μου, ο πατέρας μου είχε «φύγει» γεμάτος καημό…
Είδες ποτέ το κουφάρι του ελικοπτέρου;
Ναι, είδα τα συντρίμμια όταν τα μετέφεραν στη βάση ελικοπτέρων στο Κοτρώνι…
Είχαν ίχνη πυροβολισμών;
Δεν έφεραν ίχνη βολής… Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να ξέρω από τι και πώς έπεσε το ελικόπτερο και σκοτώθηκε ο αδελφός μου και τα άλλα δυο παλικάρια…
Τριάντα χρόνια μετά τα Ίμια, η μνήμη των τριών αξιωματικών στέκει βαριά και άσβεστη. Ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Έκτορας Γιαλοψός δεν χάθηκαν απλώς, έγιναν κορυφαία σύμβολα καθήκοντος, τιμής και σιωπηλής αυτοθυσίας. Έπεσαν υπηρετώντας την πατρίδα, μια νύχτα που ήταν ίδια η κόλαση, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες, συναδέλφους…
Ναι, τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη, μνήμη, σεβασμό!
Ναι, αποτελούν φάρο ευθύνης, περηφάνειας και εθνικής αξιοπρέπειας.
