Καλώς εχόντων των πραγμάτων, σ’ ένα χρόνο από σήμερα η χώρα θα «περπατά» τα τελευταία μέτρα προς τις εκλογές που θα γίνουν στο τέλος του χειμώνα ή τις αρχές της άνοιξης. Κι αυτό, επειδή την 1η Ιουλίου του 2027, η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και, θα πρέπει να έχει εκλεγμένη και ορκισμένη Κυβέρνηση. Πρέπει μάλιστα να συνυπολογίσουμε ότι πιθανόν να χρειαστούν και δεύτερες εκλογές προκειμένου να έχουμε κυβέρνηση.
Η προεδρία της Ελλάδας αποτελεί ένα κορυφαίο στοίχημα της χώρας, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι είναι πολλοί εκείνοι στην Ευρώπη που αναμένουν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την προεδρία της χώρας και του Μητσοτάκη. Που θα έχει ξεκάθαρους στόχους: Οικονομική Ανάπτυξη – Απασχόληση – Ασφάλεια – Εμβάθυνση της Ευρωζώνης.
Θα είναι ο Μητσοτάκης ο πρόεδρος της ΕΕ και συνάμα πρωθυπουργός της Ελλάδας για τρίτη τετραετία ή η χώρα θα παραδοθεί στην αντιφατική κι ελλιπή αντιπολίτευση, στον λαϊκισμό και στον αντισυστημισμό;
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η προηγούμενη προεδρία της Ελλάδας, πέρασε και δεν …ακούμπησε. Ήταν στα 2014, με συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Ουδείς θυμάται το παραμικρό από τότε.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια. Σήμερα είναι πολλοί εκείνοι που ονειρεύονται να είναι πρωθυπουργοί της χώρας εκείνη την περίοδο, αφού δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι η κοινωνία τους έστειλε σπίτια τους ή είναι βουλευτές χωρίς σταυρό, όπως ο Τσίπρας κι ο Σαμαράς.
Είναι λοιπόν ο Καραμανλής, ο Σαμαράς, ο Δένδιας εκ των έσω της ΝΔ (που δεν έχει φανεί πουθενά στις κρίσεις της κυβέρνησης), ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου (που μας έχει πει ότι προετοιμάζεται περί τούτου), η Καρυστιανού, είναι διάφοροι ισορροπιστές γνωστοί για τις σχέσεις τους με την οικονομική ολιγαρχία και τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Είναι κι ο Βενιζέλος! Ο οποίος, από τη στιγμή που δεν έγινε πρόεδρος της δημοκρατίας, αναζητά τρόπους να «αναστηθεί» πολιτικά. Τώρα ανακαλύπτει ότι η χώρα έχει γίνει «μη διακυβερνήσιμη» και προβάλει τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Με πρωθυπουργό τον ίδιο, φυσικά… Ξεχνά όμως, ότι μια τέτοια κυβέρνηση, του ίδιου με τον Σαμαρά, έφερε τον Τσίπρα και την Αριστερά και δη με καταστροφικά αποτελέσματα. Ξεχνά ότι κι η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, συνεργασίας ήταν κι έχουμε βιώσει όλοι το τι έκανε κι άφησε…
Ο Βενιζέλος ξεχνά ακόμη, ότι «κυβέρνηση» συνεργασίας έχουμε και στον πρώτο δήμο της χώρας και βλέπουμε την κατρακύλα της Αθήνας. Χώρια του ότι όποιος παρακολουθεί τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου… διασκεδάζει δεόντως…
Ξεχνά και κάτι άλλο: Η αμυντική θωράκιση της χώρας, οι συνεχείς αυξήσεις μισθών, η μείωση της ανεργίας, η μείωση της φορολογίας, η πάταξη της φοροδιαφυγής, οι επιτυχίες στα ενεργειακά, η ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας , η μείωση του χρέους και πολλά ακόμη, είναι έργο μονοκομματικής κυβέρνησης κι όχι συνεργασίας… Αυτά φυσικά ΔΕΝ αποτελούν επιτεύγματα μιας χώρας μη … διακυβερνήσιμης, όπως λέει ο Βενιζέλος.
Η ουσία είναι, ότι έχουμε πολλούς εν δυνάμει πρωθυπουργούς, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο βρίσκεται μόνο στη φαντασία τους. Με ιδεολογίες ασύμβατες. Με λαϊκιστές, με εμπαθείς, με κόμματα του ενός, με καταγγελτικό λόγο ΜΟΝΟ, με αντιευρωπαϊστές, ευρωσκεπτικιστές, φιλοκκομουνιστές και ρωσόφιλους.
Κι αυτό. Τις προσεχείς ημέρες, Καραμανλής και Σαμαράς θα βρεθούν πάλι σε κοινό βήμα. Ο δήμος Καλαμάτας θα τιμήσει τον Καραμανλή (για ποιον λόγο άραγε και με βάση ποιο ιστορικό ή άλλο επίτευγμά του;) κι όλοι μαζί θ’ …ανησυχήσουν πάλι για τη χώρα… Θα είναι κι ο Βενιζέλος παρών; Δύσκολο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
Το βέβαιο είναι ότι στους επόμενους δέκα- δώδεκα μήνες δεν θα πλήξουμε. Θα είναι μήνες γεμάτοι πολιτική μα και παραπολιτική. Η δε κυβέρνηση απέναντι στον συρφετό του λούμπεν, οφείλει να παγιώσει τα χαρακτηριστικά που αναζητά ο σώφρων πολίτης. Τη σταθερότητα και την προοπτική. Χωρίς παραστρατήματα και παραπατήματα…
