Ο Άδωνις διαθέτει ένα σημαντικό χαρακτηριστικό για πολιτικό: Δεν κρύβεται. Στέκεται όρθιος, με το φως πάνω του, την ώρα που άλλοι ζουν στη σκιά. Πολύ περισσότερο απέναντι στους Αριστερούς που επιβιώνουν στους δρόμους, με θράσος και σκορπώντας φόβο. Εκεί όπου η λογική σωπαίνει, αυτοί ουρλιάζουν.
Τους κάνει και κάτι άλλο, που τους τρελαίνει: Τους δίνει λόγο (όταν δεν τραμπουκίζουν) και με όσα λένε ξευτιλίζονται. Ο Άδωνις δεν τους φοβάται, τους αφήνει να αυτοαποκαλυφθούν.
Προχθές που του επιτέθηκαν μια χούφτα κομμουνιστές κι… ανταρσίες, μια …επαναστάτρια του έλεγε ότι είναι με τη Χαμάς, αλλά απαγόρευε στον Άδωνι να είναι με το Ισραήλ. Η απόλυτη υποκρισία, ντυμένη με το κουστούμι του ολοκληρωτισμού.
Αυτός είναι ο Αριστερός φασισμός. Ένας φασισμός που μιλά για ελευθερία, αλλά αναπνέει μόνο μέσα στον φόβο που δημιουργεί.. Κι έτσι λειτουργούν οι τραμπούκοι, σαν αγέλη θηρίων. Στο δε πρόσωπο του Άδωνι, έχουν βρει έναν εχθρό που τους ξεγυμνώνει και δεν ξέρουν πώς να τον αντιμετωπίσουν.
Είναι ντροπή για τη δημοκρατία μας αυτοί οι τύποι. Όχι γιατί φωνάζουν, αλλά γιατί για χρόνια τους άφησαν να φωνάζουν ανενόχλητοι. Κι επειδή επί πάρα πολλά χρόνια στα ηγετικά κλιμάκια των ελληνικών ΜΜΕ κυριαρχούν Αριστεροί κι έχουν περάσει την αντίληψη, ότι αυτοί δεν είναι φασίστες, αλλά… αγωνιστές που τους διακατέχει… η «λαϊκή οργή».
Τους δόθηκε και τους δίνεται ασυλία. Η βία τους βαφτίστηκε ευαισθησία και ο τραμπουκισμός κοινωνικός αγώνας. Όμως, σιγά σιγά απομυθοποιούνται κι όλο και περισσότερα τμήματα της κοινωνίας τους περιφρονούν και τους αντιμετωπίζουν με οίκτο. Κι όταν ο φόβος πεθαίνει, ο φασισμός καταρρέει.
Η ουσία είναι ότι μια χούφτα φασίστες έχουν αποφασίσει ότι ο Άδωνις είναι ανεπιθύμητος στα νοσοκομεία. Παρ’ ότι έχει προχωρήσει σε χιλιάδες προσλήψεις γιατρών και λοιπού προσωπικού. Παρ’ ότι είναι ολοφάνερες οι αλλαγές στα νοσοκομεία προς όφελος της κοινωνίας. Παρ’ ότι έχει λύσει προβλήματα από την εποχή του Γεννηματά. Παρ’ ότι γίνονται σοβαρές μεταρρυθμίσεις, είτε στα κτίρια, είτε με την αποστολή φαρμάκων στο σπίτι του ασθενούς. Παρ’ ότι το «βραχιολάκι» επιβάλλει τάξη στα επείγοντα και στα εξωτερικά ιατρεία.
Μα αυτό δεν το θέλουν οι …προοδευτικοί Αριστεροί. Θέλουν μιζέρια, κακομοιριά για να αλιεύουν ψήφους από τη δυστυχία. Η δυστυχία είναι το πολιτικό τους καύσιμο.
Κι όσα έχει κάνει ο Άδωνις, τους αφαιρεί τη δυνατότητα να ψαρέψουν στην κακομοιριά. Κι όταν στερεύει η μιζέρια, στερεύει και η επιρροή τους.
Κι επειδή θεωρούν ότι αυτοί κυβερνούν τον τόπο, τραμπουκίζουν και «παίζουν» παιχνίδια βίας. Η δημοκρατία για αυτούς είναι αποδεκτή μόνο όταν συμφωνεί μαζί τους. Μάλιστα, βρίσκουν κι εντός της ΝΔ φωνές που τους… τιμούν για τους… αγώνες τους. Μα η ανοχή στον φασισμό δεν είναι ουδετερότητα, είναι συνενοχή.
Είναι και το άλλο. Ο Άδωνις απ’ όπου πέρασε τους έκοψε το «επαναστατικό μεροκάματο», όχι μόνο στην Υγεία. Μα και με την άρση του καμποτάζ στην κρουαζιέρα, παλιότερα., από το υπουργείο Ναυτιλίας.
Ουσιαστικά αυτοί οι τύποι απαγόρευαν στα κρουαζιερόπλοια να έρχονται στην Ελλάδα. Αυτό σταμάτησε κι η χώρα αποκομίζει οφέλη και πολλά χρήματα. Η ανάπτυξη είναι εχθρός της ιδεοληψίας.
Κι άλλο. Από προηγούμενη θητεία του σε άλλο υπουργείο, άνοιξε τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και έρχονται πλέον πλοία για επισκευές, χωρίς την έγκριση του κομμουνιστικού συνδικάτου. Η εργασία απελευθερώθηκε από τους «προστάτες» της. Έτσι, προχώρησαν χιλιάδες δουλειές, που η Αριστερά ουσιαστικά απαγόρευε κι είχε κόσμο και κοσμάκη στην πείνα, στην ανεργία και στην κακομοιριά. Οι κομμουνιστές μιλούσαν στο όνομα των εργατών, αλλά ποτέ δεν δούλεψαν γι’ αυτούς.
Είναι τυχαίο ότι στα ναυπηγεία της εργατιάς, η ΝΔ βγήκε πρώτη στις εκλογές του συνδικάτου και το ΚΚΕ καταποντίστηκε; Έργο Άδωνι ήταν αυτό. Όταν ο κόσμος βλέπει αποτέλεσμα, δεν ακούει συνθήματα.
Πρέπει να πούμε κάποια πράγματα ακόμη. Πολλές ανατολικές χώρες, από εκείνες που βίωσαν τον κομμουνισμό, έχουν απαγορέψει τα κομμουνιστικά κόμματα! Πολωνία, Ουγγαρία, Μολδαβία, Ουκρανία, Βαλτικές χώρες. Γιατί τον έζησαν – δεν τον φαντάστηκαν.
Ίσως πρέπει ν’ αρχίσουμε να το συζητάμε. Πολύ περισσότερο αφού το ΚΚΕ μιλά για κατάργηση του αστικού φιλελεύθερου καθεστώτος. Η δημοκρατία δεν μπορεί ν’ αυτοκτονεί από ευγένεια.
Κάτι τελευταίο: Ίσως πρέπει να σκέφτονται εκεί στο Μαξίμου τη μετακόμιση του Άδωνι στο υπουργείο Παιδείας. Γιατί εκεί, ο πόλεμος με τον Αριστερό φασισμό δεν θα είναι πολιτικός – θα είναι υπαρξιακός.
