Εδώ και σχεδόν είκοσι (20) χρόνια, ζούμε συνεχείς κρίσεις και κάποιες βίαιες, σαν κύματα που σπάνε αδιάκοπα πάνω στην ίδια κουρασμένη ακτή. Το κακό είναι -σε πολιτικό επίπεδο- ότι έχουν φύγει κορυφαίες προσωπικότητες, που μπορούσαν να ισορροπούν τη χώρα λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, εκεί όπου η λογική παλεύει με το ένστικτο της καταστροφής.
Λείπουν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο συνετός Γεώργιος Ράλλης, ο ρεαλιστής Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο αποτελεσματικός Σημίτης. Λείπουν και πρόσωπα που πάντα κρατούσαν τη χώρα σε σταθερή τροχιά, λίγο πριν τον εκάστοτε πιθανό εκτροχιασμό της. Λείπει ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο Γεώργιος Γεννηματάς, ο Γιάννης Μπουτάρης, ο Αντώνης Τρίτσης, ο Αθανάσιος Τσαλδάρης, λείπουν κι οι εμβληματικοί ηγέτες της Αριστεράς, όπως ο Παπαγιαννάκης ή ο Κύρκος…
Οι σκέψεις αυτές δεν ωραιοποιούν τη ρήση… «κάθε πέρυσι και καλύτερα», αλλά όπως και να το κάνει κάποιος, δεν μπορεί να μη παραδεχτούμε ότι οι διάδοχοί τους μοιάζουν νάνοι μπροστά τους.
Για σκεφτείτε: Σήμερα, πλην του Κυριάκου Μητσοτάκη, ποιος άλλος πολιτικός της εποχής μπορεί να κρατήσει με επάρκεια το πηδάλιο της χώρας;
Σκεφτείτε και κάτι άλλο: Πλην του Κυριάκου Μητσοτάκη, ποιος άλλος πολιτικός συμβαδίζει με τη σημερινή εποχή, χωρίς να μοιάζει χαμένος σε έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορεί να τον καταλάβει;
Σκεφτείτε κι αυτό: Πόση απόσταση χωρίζει τον Μητσοτάκη με σημαντικό αριθμό στελεχών του κόμματός του; Ακόμη και βουλευτών ή υπουργών του; Και, χωρίς Μητσοτάκη, όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι η ΝΔ θα ήταν ένα καράβι με τον καπετάνιο του, αλλά με πλήρωμα που κοιτάζει διαφορετικές πυξίδες
Μα, εκεί που το πράγμα ξεφεύγει από κάθε λογική, είναι η Αριστερά, σαν μια παράσταση που συνεχίζεται ενώ το κοινό έχει φύγει.
Στη χώρα μας, υπάρχει Κομμουνιστικό κόμμα, που καθημερινά υποβάλλει την κοινωνία σε επαναστατική γυμναστική. Απεργία κι απεργία και πάλι απεργία… Το επίσημο όργανο του ΚΚΕ, δεν γράφει τίποτα άλλο από…καλέσματα σε αγώνες… που κατά τεκμήριο προκαλούν ασφυξία στους παραγωγικούς τομείς της χώρας, σαν να σφίγγει κάποιος το ίδιο του το παρόν και το μέλλον. Στον κόσμο του ΚΚΕ όλα μοιάζουν να γλιστρούν σε μια αργή, επίμονη αποσύνθεση, χωρίς αντίδραση από φόβο μη τυχόν και χαρακτηριστούν κάποιοι …φασίστες!
Εδώ και λίγες ημέρες, τα ΜΜΕ ασχολούνται με την αναμενόμενη παραίτηση… του Χαρίτση από την Νέα Αριστερά, του δημοκοπικού 1%!! Κι αυτό επειδή, η λαοθάλασσα που την ακολουθεί διαφωνεί! Άλλοι επιθυμούν να μείνουν καθαροί από συγκλίσεις κεντροαριστερής κατεύθυνσης κι άλλοι επιθυμούν να χωθούν κάπου για να εκλεγούν πάλι βουλευτές, κοιτώντας προς τον Τσίπρα. Η Νέα Αριστερά, όσο κι άλλοι φωνασκούντες στους δρόμους και στις τηλεοράσεις, είναι η χαρακτηριστική περίπτωση μιας σταγόνας που παριστάνει τον ωκεανό!
Κι αυτοί απολαμβάνουν πρωτοφανή δημοσιότητα αναλογικά με τη δύναμη και κυρίως σε σχέση με όσα εκφράζουν, ένας θόρυβος δυσανάλογος της ουσίας. Αν γίνουν πράξη όσα λένε, θα γίνει η χώρα… Φαρ Ουέστ.
Τα ίδια και χειρότερα στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι περισσότεροι κοιτάζουν τον Τσίπρα για να επιβιώσουν και φτάνουν στο σημείο να … τερατολογούν, σαν να πλάθουν πραγματικότητες για να αποφύγουν την αλήθεια.
Για να μη πούμε για τα προσωποπαγή κόμματα του απόλυτου λαϊκισμού και του πραγματικού πολιτικού… Φαρ Ουέστ, όπως αυτό του Βελόπουλου και της Κωνσταντοπούλου ή το κόμμα ΑΕ του Βαρουφάκη. Κόμματα που στήνουν πολιτικά σκηνικά για παραστάσεις εντός κι εκτός Βουλής.
Για να μη πούμε και για το ΠαΣοΚ, που τόσο η ηγεσία του, όσο κι οι δελφίνοι του «παίζουν μπουνιές» με την εξέλιξη της χώρας, ακόμη και σε αυτονόητα θέματα, κοιτάζοντας το παρελθόν, ενώ το μέλλον περνά δίπλα τους.
Η χώρα πρέπει να φύγει να συναντήσει το μέλλον της, πριν αυτό φύγει χωρίς αυτήν. Μα ακόμη και μέρος της ΝΔ, ανθίσταται σ’ αυτό, πόσο μάλλον η Κεντροαριστερά κι η Αριστερά.
Τώρα λοιπόν που η ανθρωπότητα παρακολουθεί με δέος την πολεμική ένταση σε δυο σημεία της οικουμένης (τουλάχιστον) και τα μηνύματα είναι εξόχως απειλητικά, απαιτείται σοβαρότητα, συνεπής διαχείριση και κυρίως σταθερότητα. Πρέπει να απομονωθεί το τσίρκο από την κοινωνία. Μπορεί, ή θα συνεχίσει να χειροκροτεί τον ίδιο της τον εκτροχιασμό;
Ίδωμεν!
