Για θυμηθείτε: Ήταν η εποχή των fake news για τα ξυλόλια και λοιπά εύφλεκτα υλικά που δήθεν βρίσκονταν στα μοιραία τρένα που συγκρούστηκαν στα Τέμπη.
Ήταν τότε που το ΚΚΕ (Θανάσης Παφίλης) συνέδεε μέσα στη Βουλή την τραγωδία, με την παρουσία της αμερικανικής βάσης στη Λάρισα!
Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ (Σωκράτης Φάμελος) υπαινισσόταν στη Βουλή, ενδεχόμενη συσχέτιση του δυστυχήματος με τον θάνατο του γιου της εισαγγελέως στη Λάρισα!
Ήταν τότε που ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βασίλης Κόκκαλης, ανέφερε στη Βουλή για πλειστηριασμό 25 τόνων ξυλολίου … λίγο πριν από την τραγωδία!!
Ήταν τότε που η Κωνσταντοπούλου κι ο Βελόπουλος έδιναν καθημερινές παραστάσεις στη Βουλή, με θέματα που αποδείχτηκαν fake.
Ήταν τότε που σχεδόν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί παρουσίαζαν ένα σωρό ειδικούς κι «ειδικούς» που έβγαζαν …δικαστικές αποφάσεις.
Τέλος, ήταν τότε που το ΠαΣοΚ είχε γίνει ουρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και δια του Μανόλη Χριστοδουλάκη αναρωτιόταν για «τρία βαγόνια που χάθηκαν»!!!
Εδώ είμαστε λοιπόν. Μανόλης Χριστοδουλάκης!
Μια φωνή που τότε, διαγκωνιζόταν για το ύψος των κραυγών και των fake news. Ένας νέος πολιτικός που διολίσθησε στον άκρατο λαϊκισμό και στο ψέμα! Χωρίς πολιτική ευθύνη. Χωρίς να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Ήταν ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο κανένας με τον Χάρη Δούκα. «Χάρη πάμε», είχε πει δημοσίως προς τον υποψήφιο, τότε, δήμαρχο. Τα
«έσπασαν» όταν ο δήμαρχος περιελάβανε στις συζητήσεις τους τον Τσίπρα, στα πρόσωπα της επόμενης ημέρας για την Κεντροαριστερά. Κάτι που δεν ήθελε ο Χριστοδουλάκης. Κι αυτό ήταν λογικό, αφού αν έμπαινε στο κάδρο ο Τσίπρας, δεν θα υπήρχε χώρος για εκείνον. Κι έκτοτε, άνοιξε τη δική του περπατησιά.
Στη Χαριλάου Τρικούπη λένε ότι ο Χριστοδουλάκης είναι μεθοδικός κι οργανωτικός. Κι έχει οικοδομήσει ένα άρτιο δίκτυο προσωπικής του επιρροής στο εσωτερικό του ΠαΣοΚ, στηριζόμενος στην εποχή που ήταν Γραμματέας του.
Λένε, επίσης, ότι δεν θ’ αργήσει η στιγμή που θα υπερκεράσει τους Γερουλάνο και Δούκα στον δρόμο για τη διαδοχή -όταν κι αν- του Ανδρουλάκη. Κι είναι χαρακτηριστικό, ότι δεν είναι αμελητέος ο αριθμός συνέδρων που επηρεάζει, στην επικείμενη διαδικασία του ΠαΣοΚ.
Ωστόσο, η πολιτική δεν είναι απλώς υπόθεση αριθμών. Η φιλοδοξία για ηγεσία δεν μετριέται μόνο με εσωκομματικούς συσχετισμούς. Μετριέται —και κυρίως δοκιμάζεται— σε περιόδους κρίσης. Σε στιγμές όπου η δημόσια σφαίρα απαιτεί καθαρό λόγο και σταθερή στάση.
Κι εκεί ακριβώς εντοπίζεται το κρίσιμο ερώτημα για την περίπτωση Χριστοδουλάκη: Μπορεί κάποιος που διακίνησε fake news στην υπόθεση των Τεμπών, να καταστεί ηγέτης; Μπορεί κάποιος που μόνος του επέλεξε την πλευρά της υπερβολής και της εξαλλοσύνης να βρεθεί ξαφνικά στην οδό της νηφαλιότητας που απαιτεί η ηγεσία;
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ουσία. Γιατί, όποιος φιλοδοξεί να ηγηθεί, δεν κρίνεται μόνο από το πώς οργανώνει το εσωτερικό του χώρου του. Κρίνεται από το πώς τοποθετείται όταν ο δημόσιος λόγος εκτρέπεται. Όταν η ευθύνη απαιτεί όχι απλώς παρουσία, αλλά σαφήνεια.
Σήμερα, ο Μανώλης Χριστοδουλάκης επιχειρεί να χαράξει μια αυτόνομη πορεία. Να κρατήσει αποστάσεις από επιλογές και πρόσωπα. Να εμφανιστεί ως εκφραστής μιας διαφορετικής πολιτικής γραμμής, με «κόκκινες γραμμές» και καθαρότερη στρατηγική.
Η αποστασιοποίηση, όμως, από μόνη της δεν αρκεί.
Γιατί η πολιτική αξιοπιστία δεν χτίζεται μόνο με το από ποιον διαχωρίζεται κανείς. Χτίζεται και με το πότε επιλέγει να μιλήσει —και κυρίως, με το πότε επιλέγει να σιωπήσει.
Και η σιωπή, σε κρίσιμες στιγμές, αποκτά πολιτικό βάρος.
Η διαδρομή του Χριστοδουλάκη φέρει όλα τα χαρακτηριστικά ενός στελέχους που γνωρίζει άριστα τον κομματικό μηχανισμό. Από τα φοιτητικά του χρόνια έως τη θέση του γραμματέα, η πορεία του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις εσωτερικές διεργασίες, τις ισορροπίες και τις οργανωτικές μάχες του χώρου.
Αυτό του προσδίδει πλεονεκτήματα. Του δίνει πρόσβαση, επιρροή, δυνατότητα παρέμβασης. Ταυτοχρόνως, όμως, δημιουργεί και ένα όριο.
Γιατί, το επόμενο ερώτημα που τίθεται πλέον, δεν είναι αν μπορεί να κινηθεί αποτελεσματικά εντός του κομματικού πλαισίου. Αυτό έχει ήδη απαντηθεί. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να το υπερβεί. Αν μπορεί να μεταβεί από τον ρόλο του ικανού οργανωτή στον ρόλο του πολιτικού ηγέτη.
Και αυτή η μετάβαση δεν είναι τεχνική. Είναι βαθιά πολιτική και αξιακή. Απαιτεί αλήθεια! Κι ο Χριστοδουλάκης, έχει ήδη πει ψέματα μέσα στη Βουλή!
Μπορεί να προετοιμάζεται προσεκτικά, να κρατά ανοικτούς τους διαύλους που εκτιμά ότι τον ωφελούν, αλλά αυτό αφορά ΜΟΝΟ το ΠαΣοΚ. Κι όχι σε πλειοψηφικό επίπεδο.
Όμως, η επόμενη ημέρα καθενός κρίνεται από την προηγούμενη. Τότε που χρειάζονται αποφάσεις που τον τοποθετούν στη σωστή πλευρά, τότε που η αλήθεια χρειάζεται υπερασπιστές. Δηλαδή στην κοινωνία. Εκεί κρίνεται. Όχι από τα ποσοστά που θα συγκεντρώσει, ούτε από τις συμμαχίες που θα διαμορφώσει…
