Ο σάλος γύρω από τις δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου δεν ήταν απλώς μια επικοινωνιακή αστοχία. Αγγίζει την ουσία του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.
Από τη μια η Υπουργός βλέπει το δημογραφικό μέσα από το πρίσμα της «συμπεριληπτικότητας» και της «ελευθερίας επιλογής», παρουσιάζοντας την κατάρρευση των γεννήσεων σχεδόν ως μια σύγχρονη στάση ζωής.
Από την άλλη, η ελληνική κοινωνία βιώνει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Οι νέοι δεν απομακρύνονται από τη δημιουργία οικογένειας επειδή άλλαξαν αξίες, αλλά επειδή αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην ακρίβεια, στους χαμηλούς μισθούς και στο δυσβάσταχτο κόστος στέγασης.
Το δημογραφικό δεν είναι ζήτημα ιδεολογικών προσεγγίσεων. Είναι υπαρξιακή πρόκληση για το μέλλον της πατρίδας μας, με σοβαρές κοινωνικές, οικονομικές και εθνικές προεκτάσεις.
Η Ελλάδα χρειάζεται ουσιαστικές πολιτικές στήριξης της οικογένειας και της νέας γενιάς: αξιοπρεπείς αμοιβές, προσιτή κατοικία, ουσιαστικά κίνητρα για την απόκτηση παιδιών και πραγματική στήριξη των νέων ζευγαριών. Μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η υπογεννητικότητα.
