Την ώρα που κάθισα να γράψω το καθημερινό μου άρθρο δεν ήξερα τι θα γράψω, σκεφτόμουν. Να γράψω για τη Συνταγματική αναθεώρηση; Το έχω κάνει και θα το ξανακάνω όταν ανοίξει επισήμως η συζήτηση. Να γράψω για τις νέες δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η βελόνα κινήθηκε για το ΠαΣοΚ, αλλά προς τα κάτω; Μόλις προχθές το έκανα. Να γράψω για την επανεκλογή Κουτσούμπα στο ΚΚΕ και την… αγωνία που περάσαμε μη τυχόν και δεν εκλεγεί με 99,9%; Αγωνία αντίστοιχη με το αν θα ξημερώσει αύριο; Τι να γράψω;
Όμως, στην Ελλάδα ποτέ δεν πλήττει κάποιος. Μόλις άνοιξα τον υπολογιστή, βρήκα τη φωτογραφία που συνοδεύει αυτές τις σκέψεις… Κι ιδού το θέμα.
Καραμανλής – Σαμαράς, συμπολίτες Καλαματιανοί πια, συνταξιούχοι της Λέσχης ανησυχούντων νομού Μεσσηνίας! Δύο πολιτικά φαντάσματα σε κοινή εμφάνιση, με άρωμα ναφθαλίνης κι αναστεναγμό παλιού μεγαλείου. Καφεδάκι και στοχασμοί….
Για να πω την αλήθεια, ΔΕΝ κατάλαβα για ποιον λόγο ο δήμαρχος Καλαμάτας έκανε επίτιμο δημότη της πόλης τον Κώστα Καραμανλή και με βάση ποια προσφορά του στον τόπο. Εκτός αν ως «προσφορά» λογίζεται η απουσία, η σιωπή και η πολιτική εξαφάνιση. Από την άλλη πλευρά, όταν κάποιος αφήσει ελεύθερη τη σκέψη του να πετάξει, μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τον έκανε επίτιμο δημότη για τη… σιωπή του σχεδόν 15 χρόνια… Σιωπή βαριά, εθνική, σχεδόν μνημειακή. Ή για τη σύμπραξή του με τον έτερο Μεσσήνιο, τον Σαμαρά και την ένωσή τους στον σύλλογο… ανησυχούντων….
Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Καραμανλής δέχθηκε. Και πήγε στην Καλαμάτα, όπου μόλις έφτασε τον πήγαν σε μια ταβέρνα για γουρουνοπούλα! Γιατί ως γνωστόν, η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα ανθίζει δίπλα στο λίπος και στο κρασί.
Κι ύστερα, άρχισε τις ηχηρές παρεμβάσεις. Μιλώντας μάλιστα για την περσινή διαγραφή του Σαμαρά από τη ΝΔ, ανέφερε με στόμφο και σοβαρότητα ότι «πρέπει να ακούμε τους πιο έμπειρους αντί να τους διαγράφουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά».
Σοβαρά τώρα; Αυτό βρήκε να πει; Αυτός ο άνθρωπος επέλεξε να μιλήσει για διαγραφές; Ποιος; Ο Κώστας Καραμανλής! Που διέγραψε ως πρόεδρος της ΝΔ τον Γιώργο Σουφλιά, συνεκδιεκδικητή της ηγεσίας και σαφώς εμπειρότερο από εκείνον που έγινε πρωθυπουργός χωρίς να έχει θητεύσει σε καμιά άλλη θέση, έστω κι ένα λεπτό… Ούτε ως θεατής.
Ποιος μιλάει; Εκείνος δεν διέγραψε τους Στέφανο Μάνο και Βασίλη Κοντρογιαννόπουλο; Ειδικά τον πρώτο που διέθετε τεράστιο πολιτικό βεληνεκές; Πολιτικό μέγεθος ενοχλητικό για όσους προτιμούν το χαμηλό ταβάνι. Εκείνος δεν διέγραψε τους Αναστάση Παπαληγούρα, Τατούλη και Κάκαλο, όλους με διαδρομή στην παράταξή του; Ο ίδιος δεν ήταν που είχε συμφωνήσει με τον Έβερτ (1994) στην εξώθηση του Ανδρέα Ανδριανόπουλου εκτός ΝΔ, με το… Αριστερό επιχείρημα ότι ήταν… νεοφιλελεύθερος; Τα ξέχασε αυτά;
Όμως, είναι και κάτι ακόμη. Τι θέλει δηλαδή ο Καραμανλής; Να υπονομεύει κάποιος παντοιοτρόπως την παράταξη και τον πρωθυπουργό και να μη διαγράφεται; Να παίζει τον εσωκομματικό Δούρειο Ίππο με ασυλία; Να λέει κάποιος χοντράδες και να μη διαγράφεται; Να θέλει να επιβάλλει όσα εκείνος επιθυμεί κι όχι να στηρίζει εκείνα για τα οποία ψηφίστηκε ο πρωθυπουργός;
Δυσκολεύομαι να κατανοήσω για ποιον λόγο ο Καραμανλής – κι ο Σαμαράς – ενώ τους αποδοκιμάζουν, εκείνοι θεωρούν ότι τους επιδοκιμάζουν. Προφανώς η ηχώ του παρελθόντος τους ακούγεται ακόμη ως χειροκρότημα. Τι στα κομμάτια γυρεύουν δυο απόμαχοι της πολιτικής – και της ζωής – για ν’ αφήσουν τον Μητσοτάκη να φύγει μπροστά, χωρίς να επιχειρούν να του κρατάνε χαλινάρια;
Τι άλλο είπε ο Καραμανλής; «Να μη στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα που μπορεί να εκλαμβάνονται από τον Τούρκο ως υποχωρητικότητα».
Σοβαρά τώρα; Τι μας λέει δηλαδή; Ουσιαστικά να μη συναντηθεί ο Μητσοτάκης με τον Ερντογάν. Να μην μιλάμε, να μην βλέπουμε, να μην υπάρχουμε – στρατηγική στρουθοκαμηλισμού με εθνικό μανδύα. Μα αν θέλει αυτό, ας μας δώσει ένα μπούσουλα, να ξέρουμε κι εμείς κι η κυβέρνηση τι επιτρέπει ο ανιψιός του εθνάρχη και τι όχι. Να ζητάει άδεια πριν από κάθε διεθνή συνάντηση, να γίνεται και δημοψήφισμα, όπως ζήτησε η Καρυστιανού…
Στο κάτω κάτω της γραφής, ο Μητσοτάκης απλώς θα συναντηθεί με τον Ερντογάν, δεν θα πάει να γίνουν… κουμπάροι! Ούτε θα πάει να συζητήσουν για τον… φίλο Πούτιν…
Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι πρώην μιλούν. Το πρόβλημα είναι ότι μιλούν σαν να κυβερνούν ακόμη, χωρίς ευθύνη, χωρίς κόστος, χωρίς επίγνωση ότι ο χρόνος τους έχει προ πολλού τελειώσει. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από πολιτικά φαντάσματα που στοιχειώνουν το παρόν για να δικαιώσουν το παρελθόν τους. Έχει ανάγκη από αποφάσεις, όχι από καφεδάκια με νοσταλγία. Και σίγουρα δεν χρειάζεται κηδεμόνες της εξωτερικής πολιτικής με ληγμένη ημερομηνία…
