Η είδηση της απώλειας του Δημήτρη Τσιγκούνη μας γεμίζει βαθιά θλίψη. Ένας άνθρωπος που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή για τη νεολαία της ΝΔ και για τον τόπο του έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών. Όμως οι άνθρωποι που έζησαν με αρχές, που περπάτησαν τον δρόμο της προσφοράς με καθαρό βλέμμα και ανοιχτή καρδιά, δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Μένουν στις μνήμες, στις ιδέες, στην προσφορά και στους αγώνες που άφησαν πίσω τους.
Ο Δημήτρης Τσιγκούνης υπήρξε μια εμβληματική μορφή της πρώτης γενιάς της ΟΝΝΕΔ. Από το 1978 έως το 1982 κράτησε το τιμόνι της Οργάνωσης σε δύσκολα και απαιτητικά χρόνια. Με πίστη, αυταπάρνηση και βαθιά ιδεολογική συγκρότηση, καθοδήγησε μια γενιά νέων ανθρώπων που αναζητούσαν ρόλο και φωνή στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, εκείνο το βράδυ που τον επισκεφτήκαμε στο Λεωνίδιο, μαζί με τον Ανδρέα Λυκουρέντζο. Αναζητούσαμε συμβουλές για δύσκολες αποφάσεις. Μας μιλούσε μέχρι το ξημέρωμα, με απέραντη νηφαλιότητα και σοφία. Ο Δημήτρης ήταν ο σπουδαίος άνθρωπος που δεν μιλούσε μόνο για τις ιδέες, τις ζούσε, τις υπερασπιζόταν, τις μετέτρεπε σε πράξη.
Δεν θα ξεχάσω και κάτι ακόμη, από την εποχή που ότι ήθελε πολιτικά θα το είχε. Άλλωστε ήταν αγαπημένο παιδί του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Γεωργίου Ράλλη, του Ευ. Αβέρωφ, του Κωστή Στεφανόπουλου, όλης της παράταξης. Κι όμως, εκείνος άφησε τα πάντα στην άκρη και πήρε την απόφαση να διεκδικήσει το αξίωμα του Δημάρχου στη γενέτειρά του, στο Λεωνίδιο. Δύσκολη εποχή, το ΠαΣοΚ μοίραζε απλόχερα λαϊκισμό και στα «πράσινα» καφενεία μοιράζονταν αξιώματα κι όλη η Ελλάδα. Φωνές σαν του Τσιγκούνη, με όπλα τη μετριοπάθεια και την επιχειρηματολογία, δεν ήταν αρεστές. Όμως, οι συμπολίτες του, του έδωσαν απλόχερα την εμπιστοσύνη τους, τον ψήφισαν, τον εξέλεξαν. Κι εκείνος ανταποκρίθηκε με τον ίδιο τρόπο που πολιτεύτηκε πάντα: με εργατικότητα, εντιμότητα και βαθιά αγάπη για τον τόπο του. Για 28 ολόκληρα χρόνια, μέσα από επτά συνεχόμενες εκλογικές νίκες, παρέμεινε στο τιμόνι του Δήμου, αφήνοντας πίσω του έργο και μνήμη. Βλέπετε, ορισμένοι άνθρωποι δεν διοικούν απλώς έναν τόπο, τον κουβαλούν μέσα στην ψυχή τους.
Γεννημένος το 1944, οικονομολόγος στο επάγγελμα και με έντονη αντιδικτατορική δράση στα νεανικά του χρόνια, εντάχθηκε από την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας στην παράταξη που υπηρέτησε με συνέπεια μέχρι το τέλος. Πάντα στην πρώτη γραμμή, με μαχητικότητα αλλά και σεμνότητα, με σταθερή πίστη στις αρχές και τις αξίες που διαμόρφωσαν τη δημόσια πορεία του.
Σήμερα, αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο της ευθύνης! Έναν πολιτικό με ήθος. Σκέφτομαι μάλιστα, ότι κάθε γενιά έχει τους ανθρώπους που χαράζουν τα πρώτα μονοπάτια — κι ο Δημήτρης Τσιγκούνης υπήρξε ένας από αυτούς.
Αποχαιρετούμε τον Δημήτρη Τσιγκούνη, τον φίλο. Κι η παλιά γενιά της ΟΝΝΕΔ, αποχαιρετά με συγκίνηση τον άνθρωπο που της έδειξε τον δρόμο.
Η παρακαταθήκη του δεν βρίσκεται μόνο στις θέσεις που υπηρέτησε, αλλά κυρίως στο παράδειγμα που άφησε. Στην ήρεμη δύναμη της προσφοράς, στη σιωπηλή αξιοπρέπεια του καθήκοντος, στη βεβαιότητα ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να είναι υπόθεση ήθους.
Και γι’ αυτό, όσο κι αν σήμερα τον αποχαιρετούμε με συγκίνηση, η μνήμη του θα συνεχίσει να περπατά δίπλα μας — σαν μια ήσυχη, σταθερή πυξίδα για τις γενιές που έρχονται.
