Καλαμοκαβαλάρηδες, έρχονται από το παρελθόν, κινούνται στο παρόν και χάνονται στο μέλλον…
Κακόψυχοι, σκοταδιστές, παλιάνθρωποι, υποκριτές και εξηλιθιωμένοι στο διάβα μας…
Μια φορά τουλάχιστον την εβδομάδα θα συναντηθώ με έναν σκοταδιστή παλιάνθρωπο, ασπαστή διαφόρων δοξασιών και υποκριτή με ακραίο μαρασμό του πνεύματος. Αυτού του είδους τα δίποδα δεν έχουν ανοίξει να διαβάσουν στη ζωή τους ένα βιβλίο και ούτε γνωρίζουν κάτι για τον Ανδρέα Καρκαβίτσα, τον Μενέλαο Λουντέμη, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τον Ηλία Βενέζη, τον Πλατωνα, τον Αριστοτέλη, τον Καρλ Σαγκάν, τον Χάουαρντ Σπρινγκ και τόσους άλλους διαφωτιστές του πνεύματος. Τα αναγνώσματά τους κατά τα παιδικά τους χρόνια περιορίζονταν στον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Μπλεκ άντε και στον Μικρό Καουμπόυ. Και ακριβώς αυτά τα αναγνώσματα αποτελούν την αρχή, αλλά και το τέλος του πνευματικού τους ορίζοντα.
Αυτά λοιπόν τα εξηλιθιωμένα και ακαταμάθητα πλάσματα θέλοντας να δείξουν ότι είναι οι σωστοί, οι αδιάπτωτοι και οι τέλειοι, ενώ ο διερχόμενος είναι ο «κακός», «ό εχθρός του Θεού», προβαίνουν σε κατάψευστα μακρόσυρτα σταυροκοπήματα αργά και επιδεικτικά, δήθεν για να προστατευτούν από τον «κακό» διερχόμενο. Περιπλανώμενοι στις ατραπούς του σκοταδισμού τους, νομίζουν ότι προβαίνουν σε θεάρεστες πράξεις, αλλά καλό είναι να θυμούνται ότι μάχονται προ ανυπάρκτου εχθρού και αυτό αποτελεί περίπτωση προς διερεύνηση από την κλινική ψυχιατρική. Η όλη συμπεριφορά των σύγχρονων αυτών Ταρτούφων θυμίζει και αυτή του Δον Κιχώτη, τον πασίγνωστο ήρωα του ομώνυμου μυθιστορήματος του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο οποίος εφορμούσε σε ανεμόμυλους νομίζοντας ότι είναι γίγαντες.
Αυτοί ακριβώς οι κακόρρυποι αυτογνώμωνες και ακραία υποκριτικά μεγαλοσταυρίτες της σκοτεινής στράτας και της κακιάς ώρας, τους οποίους τα φώτα της επιστήμης δεν άγγιξαν καθόλου, έχοντας τον χαμηλότερο διανοητικό παρονομαστή, άσχετα ποια βαθμίδα εκπαίδευσης περάτωσαν, παριστάνουν ότι είναι δήθεν προστάτες της πίστεως και παντός ιερού. Και παρότι θέλουν να το παίζουν καλοί χριστιανοί τα αντίχριστα αυτά μιάσματα που την κακία τους τη θεωρούν αρετή, είναι ζήτημα αν έχουν διαβάσει και κατανοήσει μια παράγραφο από την Αγία Γραφή, ή αν κατάλαβαν ποτέ έστω και μία λέξη από την Θεία Λειτουργία.
Έχοντας ντυμένη την ψυχή τους με ρυπαρά ενδύματα γεμάτα με αφοδευτικές ακαθαρσίες όλοι αυτοί οι μελλοντικοί ναυαγοί του παραδείσου, κρίνουν ασύστολα τον διερχόμενο, τον συκοφαντούν, τον κατηγορούν για δεισιδαιμονίες και προλήψεις περί καλικατζάρων και άλλων φανταστικών κερασοφόρων πλασμάτων που δεν πιστεύει ο διερχόμενος ότι υπάρχουν, ενώ αγνοούν ότι ο διερχόμενος βλέπει το σπίτι του να καίγεται χωρίς φωτιά και βλέπει στα μάτια ενός ανήμπορου παιδιού τον ίδιο τον Θεό κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, γεγονός που τον έκανε καλύτερο και παράλληλα, σε αντίθεση με αυτούς τους μαυρόψυχους αχρηστοκράτες, να έχει καλά, μα πολύ καλά ντυμένη την ψυχή του…
Γαλάζια πατρίδα οι Τούρκοι, επιστροφή στην πατρίδα εμείς…
Τελευταία πολλά ακούγονται για τις τουρκικές αερομυθίες περί γαλάζιας πατρίδας και περί κατάληψης νησιών της Ελληνικής θάλασσας του Αιγαίου. Επί χρόνια οι τουρκική προπαγάνδα κόβει και ράβει στα μέτρα της ξεγελώντας εκτός των ξένων, ακόμη και τον ίδιο τον λαό της. Οι τούρκοι διεκδικούν θάλασσα και εδάφη, χωρίς η Ελλάδα να αντιδρά.
Το φοβικό σύνδρομο που κατάφεραν οι τούρκοι να επιβάλουν στην πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών καλά κρατεί και μάλιστα ευδοκιμεί. Διεκδικούν αυτοί μέρος του Αιγαίου και Ελληνικά νησιά; Αυτονομία να ζητήσουμε εμείς της Σμύρνης, του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης, της Ίμβρου και της Τενέδου και απελευθέρωση του Κουρδιστάν. Μόνο έτσι θα καταλάβουν τις παρανοϊκές κακορραφίες τους.
Μιλάνε για γαλάζια πατρίδα αυτοί, τους απαντάμε με επιστροφή στην πατρίδα εμείς. Και σε αυτό το σημείο θέλω να αναφέρω ένα γεγονός με την μακαρίτισσα τη γιαγιά μου τη Μαγδαληνή. Η γιαγιά μου είχε γεννηθεί και μεγάλωσε στο χωριό Σατίς της Καππαδοκίας. Τον τελευταίο μήνα της ζωής της πήγαινα καθημερινά κοντά της μια που την είχα απέραντη αγάπη και αδυναμία. Με έπιανε το χέρι, με κοιτούσε στα μάτια και στην Καππαδοκική διάλεκτο μου έλεγε: «Πέτρο μου ηρεύω να με παγάσεις στο μεμλεκέτι». Δηλαδή «Πέτρο θέλω να με πας στην πατρίδα». Εννοούσε το χωριό της το Σατί στην Καππαδοκία. Πέρασαν σαράντα σχεδόν χρόνια και αυτά της τα λόγια αντηχούν σε όλο μου του είναι.
*Η τουρκική λέξη memleket (μεμλεκετ) σημαίνει πατρίδα, χώρα ή γενέτειρα – τόπος καταγωγής
Αυτά τα ολίγα πάλι… Μη ξεχνάτε ότι οι καλαμοκαβαλάρηδες καλπάζουν συνεχώς, ενώ σπανίως αφιππεύουν και για πολύ λίγο τον κάλαμον. Σίγουρα όλοι σας τους συναντήσατε, αλλά και αν δεν τους ανταμώσατε, κάποια στιγμή, κάποια μέρα, κάποια ώρα θα τους δείτε να καλπάζουν στην Αλεξάνδρεια ή κάπου αλλού… Αναμείνατε λοιπόν.
