Έβλεπα προσφάτως για μια ακόμη φορά τις… επαναστατικές γυμναστικές που υποβάλλουν μια χούφτα …επαναστάτες της Σύρου, τους Ισραηλινούς τουρίστες που επισκέπτονται το νησί τους. Επαναστάτες που διαδήλωναν για να φύγουν τα ισραηλινά κρουαζιερόπλοια που … μολύνουν το νησί τους και διάφορα τέτοια φαιδρά. Και συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά ότι υπάρχει στη χώρα μας ψηφισμένος αντιρατσιστικός νόμος. Ανενεργός! Τον οποίο οι δικαστικές αρχές της Σύρου και οι αρχές ασφαλείας σε Αστυνομία και Λιμενικό Σώμα, μάλλον αγνοούν. Δεν έχουμε ακούσει το παραμικρό, άλλωστε, για σύλληψη των …επαναστατών ή για δίωξή τους.
Μοιραία προκύπτουν ερωτήματα:
Α. Μπορεί μια πολιτική διαφωνία να μετατρέπεται σε στοχοποίηση ανθρώπων, μόνο και μόνο επειδή είναι Ισραηλινοί;
Β. Έχουν ασυλία απέναντι στους Νόμους οι Αριστεροί… επαναστάτες;
Γ. Μπορούν να επιβάλλουν με τη βία τις απόψεις τους;
Όμως, ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Δεν έχουμε δει ή ακούσει το παραμικρό από τους φορείς του νησιού. Όχι μόνο τις πολιτικές/αυτοδιοικητικές του αρχές, αλλά κι από παραγωγικούς, επαγγελματικούς φορείς, επιμελητήρια κλπ.
Είναι όλοι αυτοί ρατσιστές εναντίον των Ισραηλινών πολιτών που επισκέπτονται το νησί τους, άρα δεν αντιδρούν στα αίσχη των …επαναστατών; Συμφωνούν με την…επανάσταση εναντίον της λογικής, της φιλοξενίας και σε τελική ανάλυση εναντίον της χώρας που δυσφημείται διεθνώς; Είναι τόσο αυτοκαταστροφικοί οι Συριανοί κι επιτρέπουν σε μια χούφτα ανθρώπους να συμπεριφέρονται με τόση ρατσιστική χυδαιότητα; Ή απλώς αδιαφορούν, ίσως κι από φόβο απέναντι στους… επαναστάτες, μη τυχόν και χαρακτηριστούν …. Οι επιχειρήσεις τους κι οι ίδιοι;
Δεν αποτελεί ντροπή για τη Σύρο, η στάση της Αστικής τάξης του νησιού;
Δεν γνωρίζουν στη Σύρο ότι το Ισραήλ, είναι η μοναδική χώρα της εύφλεκτης περιοχής μας, που στηρίζει εμπράκτως και παντοιοτρόπως την Ελλάδα; Ότι είναι κορυφαίος εχθρός της Τουρκίας και κορυφαίος εταίρος στη στήριξη της αμυντικής προσπάθειας της Ελλάδας; Ότι είναι η μόνη χώρα της περιοχής μας που οι πολιτικοί μιλούν ανοικτά για τις γενοκτονίες που έχει διαπράξει η Τουρκία ιστορικά, ενώ συστηματικά αναφέρονται στην παράνομη κατοχή σχεδόν της μισής Κύπρου; Ότι είναι η μόνη χώρα της περιοχής που στηρίζει την Ελλάδα στις απειλές που δέχεται από την Τουρκία για τα χωρικά της ύδατα, ενώ οι οικονομικές συναλλαγές ελληνικών και ισραηλινών επιχειρήσεων αναπτύσσονται ραγδαία;
Προσέξτε κι αυτό: Το 2024 επισκέφτηκαν την Ελλάδα 650 χιλιάδες Ισραηλινοί πολίτες, ενώ το 2025 ξεπέρασαν τις 750 χιλιάδες! Κι εφέτος ο αριθμός μπορεί να αγγίξει το ένα εκατομμύριο ανθρώπους!
Κι εμείς, παρά όλα αυτά, τους κυνηγάμε. Κι όχι μόνο στη Σύρο, μα και στην Αθήνα κι αλλού, όπου τάγματα εφόδου αναζητούν στις γειτονιές και στις ταβέρνες ισραηλινούς για να τους προπηλακίσουν…
Το βέβαιο είναι ότι έχουν τελειώσει οι δικαιολογίες.
Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να διαδηλώνει, να καταγγέλλει, να διαμαρτύρεται και να εκφράζει ακόμη και την πιο σκληρή πολιτική άποψη. Αυτό λέγεται δημοκρατία.
Αλλά δημοκρατία δεν είναι να κυνηγάς τον άνθρωπο επειδή έχει ισραηλινό διαβατήριο. Δεν είναι να ψάχνεις ποιος κάθεται στο διπλανό τραπέζι για να αποφασίσεις αν πρέπει να τον προπηλακίσεις. Δεν είναι να μετατρέπεις έναν τουρίστα σε εκπρόσωπο μιας κυβέρνησης που δεν ψήφισε και μιας πολιτικής που μπορεί να μη γνωρίζει καν.
Αυτό δεν είναι αλληλεγγύη στους Παλαιστινίους. Είναι συλλογική τιμωρία. Και η συλλογική τιμωρία έχει χαρακτηρισμό: είναι ρατσισμός, είναι φασισμός!
Το πιο ανησυχητικό, όμως, θα το ξαναπώ, δεν είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που φωνάζουν. Σε κάθε κοινωνία θα υπάρχουν και οι ακραίοι, οι φανατικοί, οι επαγγελματίες της σύγκρουσης και της… επανάστασης. Το πραγματικά ανησυχητικό είναι όταν οι υπόλοιποι, οι πολλοί, σωπαίνουν.
Το πρόβλημα στη Σύρο -κι αλλού βεβαίως- δεν είναι μόνο η «χούφτα» των …επαναστατών. Είναι κι η σιωπή όλων των υπολοίπων.
Η Σύρος χρειάζεται, όμως, να αποδείξει ότι εξακολουθεί να είναι ένας τόπος όπου ο ξένος μπορεί να περπατήσει, να φάει, να ταξιδέψει και να απολαύσει τις διακοπές του χωρίς να χρειάζεται πρώτα να αποδείξει την εθνικότητά του — ή την πολιτική του ταυτότητα.
Γιατί στο τέλος αυτό κρίνεται. Όχι αν αγαπάμε το Ισραήλ. Όχι αν αγαπάμε την Παλαιστίνη. Αλλά αν αγαπάμε και σεβόμαστε τη δημοκρατία, την ελευθερία και την πατρίδα μας ως χώρα φιλοξενίας. Κι αυτό αποτελεί ζήτημα όλων μας κι άπτεται ΚΑΙ του πολιτισμού μας…
