Υπάρχουν πολιτικές παρεμβάσεις που σε εξοργίζουν. Υπάρχουν κι άλλες που σε ανησυχούν. Η πρόσφατη τοποθέτηση της Άννας Διαμαντοπούλου για την κατάργηση της ενεργειακής συμφωνίας με τις ΗΠΑ δεν ανήκει σε καμία από τις δύο κατηγορίες. Ανήκει σε μια τρίτη, πιο σκοτεινή: σε εκείνες που σε ωθούν ν’ αναρωτηθείς πώς γίνεται μια πολιτικός με ευρωπαϊκή διαδρομή να καταλήγει πυλώνας του πουτινισμού στην Ελλάδα και μάλιστα στην πιο σοβαρή εκδοχή του.
Είναι απίστευτο αυτό που έκανε η Διαμαντοπούλου. Δηλαδή να ζητήσει να τιναχθεί στον αέρα ο Κάθετος Διάδρομος και η στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ στο LNG!! Κάτι που υπονομεύει ευθέως τον βασικό μοχλό απεξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο και κυρίως τα εθνικά συμφέροντα. Ειδικά με τη ματιά προς Ανατολάς της χώρας, που η Ελλάδα καθίσταται πανίσχυρη με τη συμφωνία με τις ΗΠΑ.
Είναι αδιανόητο! Αυτό που ζήτησε δεν το ζήτησαν ούτε καν οι ακραίες φιλοπουτινικές φωνές στην Ελλάδα.
Είναι μια πράξη που δεν μπορεί να της δοθεί κανένα άλλοθι.
Η Άννα Διαμαντοπούλου δεν είναι αφελής. Δεν είναι μια πολιτικός που δεν κατάλαβε. Δεν είναι μια τυχαία φωνή του καφενείου. Δεν είναι μια γραφική πολιτικός. Υπήρξε Επίτροπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Συμμετείχε στον σκληρό πυρήνα των Βρυξελλών, εκεί όπου χαράσσονται στρατηγικές, όχι συνθήματα. Γνωρίζει άριστα τι σημαίνει ενεργειακή ασφάλεια, γεωπολιτική ισχύς, εξάρτηση και απεξάρτηση. Γνωρίζει, ότι η απόφαση της Δύσης είναι σαφής: τέρμα στο ρωσικό αέριο. Όχι αύριο. Όχι «όταν βολέψει». Αλλά στρατηγικά, οριστικά.
Κι όμως, επέλεξε να σταθεί απέναντι σε αυτή τη γραμμή. Όχι με κραυγές, αλλά με τον πιο επικίνδυνο τρόπο: με τον μανδύα του «ψύχραιμου ευρωπαϊκού ρεαλισμού». Αυτού του ρεαλισμού που πάντα καταλήγει να χαϊδεύει τον αυταρχισμό της Μόσχας και να βαφτίζει την εξάρτηση «ισορροπία».
Η ειρωνεία είναι απολαυστική και ταυτόχρονα θλιβερή. Η πολιτικός που κάποτε παρουσιαζόταν ως υπόδειγμα ευρωπαϊκής σοβαρότητας, που πέρασε από υπουργικούς θώκους, ευρωπαϊκά χαρτοφυλάκια και διοικητικά συμβούλια πολυεθνικών, καταλήγει σήμερα να δίνει πολιτικό άλλοθι σε θέσεις που εξυπηρετούν ευθέως το Κρεμλίνο.
Αν εφαρμοζόταν η πρόταση Διαμαντοπούλου, ποια θα ήταν η εναλλακτική; Να συνεχίσει η Ευρώπη να πληρώνει ρωσικό αέριο; Να συντηρεί οικονομικά ένα καθεστώς που αιματοκυλά την Ουκρανία και απειλεί ευθέως την Ευρώπη και τη Δύση; Να παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει από πού περνά ο αγωγός της συνενοχής;
Κι εδώ έρχεται το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα.
Η Άννα Διαμαντοπούλου δεν μιλάει στο περιθώριο. Μιλάει από έναν χώρο που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκός, σοβαρός, θεσμικός. Γι’ αυτό και η ζημιά είναι μεγαλύτερη. Όταν ο αντιδυτικισμός έρχεται από τα άκρα, αναγνωρίζεται. Όταν όμως σερβίρεται από πρώην Επιτρόπους, τότε μετατρέπεται σε κανονικότητα.
Στο ΠΑΣΟΚ επικρατεί αμηχανία. Ουδείς μιλά. Ούτε ο Ανδρουλάκης. Κι αυτό σημαίνει ότι καλύπτουν τη Διαμαντοπούλου. Ή δεν είναι έτσι;
Η ουσία είναι ότι η Άννα Διαμαντοπούλου πλήγωσε βαθιά το ΠαΣοΚ. Είναι μια κορυφαία περσόνα της Χαριλάου Τρικούπη και φορώντας ευρωπαϊκή τουαλέτα, θέλει να τραβήξει το κόμμα -και τη χώρα- σ’ έναν δρόμο στον οποίο υπάρχουν μόνο αναθυμιάσεις της Μόσχας.
Τι να πει κάποιος; Ουδείς γνωρίζει άλλωστε αν η ντροπή έχει …τσίπα! Το να τρέχει τελικά κάποιος από τις Βρυξέλλες, στον σκληρό κι αντεθνικό πουτινισμό, η απόσταση είναι μικρότερη απ’ όσο νομίζαμε.
Κι η Άννα Διαμαντοπούλου φρόντισε να το αποδείξει.
