Γράφει ο Γιάννης Καφάτος
Η Μαριάν, το άγαλμα που συμβολίζει τη γαλλική δημοκρατία ντυμένο με ένα κίτρινο γιλέκο.
Οι εργάτες ασπίδα στα παιδιά που έχουν βγει στους δρόμους.
Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους
Ξέρουν καλά ότι στα παιδιά αυτά ευδοκιμεί το μέλλον. Ένα μέλλον για τους ανθρώπους, για την αξιοπρέπεια στη μάθηση και στη διαβίωση.
Το μέλλον είναι τα παιδιά που εξεγείρονται αφήνοντας τις βολές που τους παρέχει το ίδιο το σύστημα που τα κρατάει ομήρους.
Η Γαλλία φλέγεται. Το Παρίσι είναι η πόλη του φωτός όχι για τα λαμπιόνια του αλλά γιατί αιώνες τώρα δίνει ουσία στην ανθρώπινη ύπαρξη, στη δικαιοσύνη, την Ελευθερία και όλα εκείνα τα ιδεώδη που έβγαλαν τους πολίτες από την σκιά του φόβου.
Οι φλεγόμενοι δρόμοι της Γαλλίας που δονούνται από τα συνθήματα των μαθητών στέλνουν το δικό τους λαμπερό φως για να σπάσουν το σκοτάδι του φόβου, να βάλουν τέλος στην ασυδοσία των υπερκερδών. Δείχνουν το δρόμο για μια νέα εποχή που ο άνθρωπος θα μπει στο επίκεντρο.
Τα δικαιώματα που ο Γαλλικός διαφωτισμός και ο Μάης του 68 ενέπνευσαν και ήταν δεδομένα κάποτε, σήμερα έχουν καταρρακωθεί.
Η εξέγερση στη Γαλλία έχει τρομάξει αυτούς που μεθοδικά και αποτελεσματικά τόσα χρόνια σκόρπαγαν τον φόβο στους πολίτες.
Οι φοιτητές, και όλοι οι άνθρωποι όταν δεν έχουν πια να χάσουν τίποτα βγαίνουν στους δρόμους και διεκδικούν.
Αυτό ακριβώς δείχνει να φοβάται ένα σύστημα που αφήνει να ανθίζουν οι απόψεις τύπου Άδωνι ότι τα επεισόδια τα κάνουν αριστεροί, ακραίοι και μετανάστες.
Θέλουν να δώσουν όνομα και πρόσωπο στον εχθρό και διαλέγουν τους ασθενέστερους, όπως κάνει πάντα όποιος φοβάται να χάσει την εξουσία του.
Ότι σε μια τόσο μαζική διαδήλωση μπορεί να συμβούν και ακρότητες όπως οι λεηλασίες πολυτελών καταστημάτων δεν αλλάζει την ουσία των αιτημάτων.
Από την άλλη οι ακρωτηριασμένοι φοιτητές, οι τραυματίες αξίζουν λιγότερο από μερικές φιρμάτες τσάντες;
Σήμερα βγαίνουν και οι Έλληνες φοιτητές στους δρόμους.
Αυτό φοβούνται. Γι’ αυτό και τα μέτρα , γι’ αυτό και πόλεμος προπαγάνδας να χρεώσουν στην αντιπολίτευση ότι επενδύει στο χάος.
Γι’ αυτό και ακούμε τις ρητορικές ακρότητες της σύγχρονης ακροδεξιάς ρητορικής.
Ως πολίτες πάντως είμαστε σε ένα δίλημμα: Είμαστε με το φως και την ελπίδα που διεκδικούν τα παιδιά στους δρόμους ή με το σκοτάδι και τον φόβο μη χάσουμε ό,τι μας επιτρέπουν να έχουμε;
Γιάννης Καφάτος
