Η περυσινή σειρά της ΕΡΤ, «Το Παιδί», ήταν μια καταπληκτική κωμωδία, η θεαματικότητα της οποίας ξεπέρασε κατά πολύ τα συνήθη δεδομένα της κρατικής τηλεόρασης. Αρκεί να τονιστεί ότι ξεπέρασε τα 18 εκατομμύρια «views» στο ERTFLIX, ενώ οι κριτικές που εισέπραξε στα ΜΜΕ ήταν διθυραμβικές. Μια σειρά που κατάφερε να κερδίσει το κοινό, να ξεχωρίσει και να αποδείξει ότι η δημόσια τηλεόραση μπορεί να παράγει έργο με απήχηση και αξία.
Όμως, για κάποιον ακατανόητο λόγο, η διοίκηση της ΕΡΤ, με πρόεδρο τον Ιωάννη Παπαδόπουλο, αποφάσισε να μη συνεχιστεί για δεύτερη χρονιά η σειρά! Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι υπήρχε αρχικά θετική εισήγηση για τη συνέχιση της εξαιρετικής κωμωδίας. Μα, αυτή τη σειρά επέλεξε η ΕΡΤ για να κάνει οικονομίες, παρά τις έντονες αντιδράσεις τηλεθεατών και πρωταγωνιστών. Σαν να αποφάσισε να κόψει το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν, αδιαφορώντας για τους καρπούς που είχε ήδη προσφέρει.
Κι είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρωταγωνιστές και οι συντελεστές της σειράς προσπάθησαν να εξασφαλίσουν τη συνέχισή της, ακόμη και σε άλλο κανάλι, μέσω συμμετοχικής χρηματοδότησης. Μια προσπάθεια που, τελικά, δεν ευοδώθηκε.
Η διοίκηση της ΕΡΤ, με την απόφασή της αυτή, βρέθηκε στο στόχαστρο έντονης κριτικής, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι το ζήτημα έφτασε ακόμη και στον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Όλα αυτά, την ώρα που καταγράφεται μια ευρύτερη υποβάθμιση του προγράμματος της ΕΡΤ, ακόμη και στον τομέα της ενημέρωσης.
Εκεί, εκτός από την πρωινή εκπομπή με τους Παπαχλιμίντζο και Παπαμιχαήλ, που διακρίνεται για το κύρος της και το εύρος των γνώσεων των δημοσιογράφων της, η συνολική εικόνα προκαλεί προβληματισμό. Η μετριότητα μοιάζει να διεκδικεί συνεχώς περισσότερο χώρο, ως ο πήχης να χαμηλώνει την ώρα που θα έπρεπε να υψώνεται.
Μέχρι και με τις πιτζάμες εμφανίζεται κάποιος σε μια πρωινή εκπομπή, για την οποία εύλογα αναρωτιέται κανείς, ποιο είναι το κοινό της και τι ακριβώς προσφέρει. Έχασαν, εκεί στην ΕΡΤ, ακόμη και την εξαιρετική μεσημεριανή εκπομπή με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, αφού οι αντικαταστάτες τους, αδυνατούν να «μπουν στα παπούτσια τους», όσες φιλότιμες προσπάθειες κι αν καταβάλουν. Για να μη πούμε – αναφερόμενοι σε άλλες εκπομπές- ότι κάποιος πρέπει να επιλέξει αν είναι δημοσιογράφος και συνεχίζει να παράγει εκπομπές κύρους ή τραγουδιστής και διασκεδαστής που ξεκινά από την Αγία Παρασκευή και φτάνει σε κέντρα διασκεδάσεως…
Κάπως έτσι και με πολλά άλλα, η τηλεοπτική φυσιογνωμία ενός δημόσιου φορέα ξεθωριάζει, εκπομπή την εκπομπή, επιλογή την επιλογή.
Έχασαν ακόμη και το πρωτάθλημα μπάσκετ, ενώ η ιστορική εκπομπή «Αθλητική Κυριακή» έχει πλέον υποβαθμιστεί τα μέγιστα. Μια ιστορία δεκαετιών δεν ακυρώνεται μέσα σε μια νύχτα, μπορεί όμως, να αποδυναμώνεται σιγά σιγά, μέχρι να απομείνει το όνομα χωρίς την παλιά του αίγλη.
Το βραβείο στο «Παιδί»
Ας επιστρέψουμε, όμως, στο «Παιδί».
Πριν από λίγες ημέρες, η σειρά απέσπασε το μεγάλο διεθνές βραβείο Καλύτερης Σειράς (International Competition) στα Seoul International Drama Awards 2026, στη Νότια Κορέα.
Προσέξτε: Η σειρά πρώτευσε ανάμεσα σε 352 σειρές από 46 χώρες του κόσμου! Κι όμως, η ΕΡΤ είχε αποφασίσει να μην τη συνεχίσει!
Η διεθνής διάκριση ήρθε σαν μια ηχηρή απάντηση εκεί όπου οι διοικητικές αποφάσεις είχαν ρίξει αυλαία. Σαν να άναψε ένας προβολέας από την άλλη άκρη του κόσμου, φωτίζοντας όχι μόνο την αξία της σειράς, αλλά και το παράδοξο της απόφασης που την έθεσε στο περιθώριο.
Κι αυτή η πρωτιά μοιάζει με το χέρι «Αγίας Δικαίωσης», που σηκώθηκε για να ραπίσει συμβολικά την απόφαση της διοίκησης της ΕΡΤ και να αναδείξει την αντίφαση ανάμεσα στην αρχική επιλογή και στη διεθνή αναγνώριση.
Προσέξτε κι αυτό: Ο πρόεδρος της ΕΡΤ, σαν να μη συνέβαινε τίποτα, πήγε στη Σεούλ για να παραλάβει το βραβείο! Ναι, ο Ιωάννης Παπαδόπουλος πήγε να παραλάβει το βραβείο μιας σειράς που… έκοψε!! Απίστευτο κι όμως ελληνικό!
Κι άλλο: Την ίδια ημέρα που ανακοινωνόταν η βράβευση του «Παιδιού», η ΕΡΤ ενέκρινε άλλα οκτώ επεισόδια, τα οποία θα μεταδοθούν στις αρχές του 2027 στο ERTFLIX.
Τι να πει κανείς και τι να σχολιάσει;
Αναμφισβήτητα, το βραβείο της Σεούλ για «το παιδί», δημιουργεί ερωτήματα για την ΕΡΤ. Δεν καταλάβαιναν ότι το «Το παιδί» άξιζε τη συνέχεια; Μπορούσαν ν’ αντιληφθούν τι έχει επιτύχει αυτή η σειρά και τι αξία είχε η δουλειά παραγωγής και συντελεστών; Με ποια κριτήρια την έκοψαν; Υπάρχει κάποιος να αναλάβει την ευθύνη, μέσω ευθιξίας και τελικά παραιτήσεως;
Η κρατική τηλεόραση δεν υπάρχει απλώς για να διαχειρίζεται προϋπολογισμούς και να συμπληρώνει προγράμματα. Υπάρχει για να επενδύει στην ποιότητα, να αναδεικνύει τη δημιουργία και να υπηρετεί το κοινό που τη χρηματοδοτεί. Κι όταν μια σειρά που η ίδια παραμέρισε επιστρέφει με ένα διεθνές βραβείο, η επιτυχία της γίνεται αναμφίβολα λόγος χαράς — αλλά η αντίφαση των αποφάσεων παραμένει λόγος αποτυχίας.
Γιατί, το πιο θλιβερό για τον κρατικό τηλεοπτικό οργανισμό δεν είναι να χάσει ένα βραβείο. Είναι να κινδυνεύει να χάσει το κριτήριο με το οποίο αναγνωρίζει την αξία…
Κρίμα!
