Υπάρχει μια παλιά, δοκιμασμένη συνταγή στην ελληνική πολιτική κουζίνα: όταν δεν σε συμφέρει η πραγματικότητα, φτιάχνεις μια άλλη, πιο βολική και πιο θορυβώδη. Και κυρίως πιο χρήσιμη για να καθυστερείς αυτό που αποφεύγεις ή φοβάσαι περισσότερο: την κρίση της Δικαιοσύνης.
Η δίκη για τα Τέμπη δεν είναι πλατεία. Δεν είναι πάνελ. Δεν είναι timeline. Είναι δικαστήριο. Και στο δικαστήριο δεν μετράνε ούτε τα likes ούτε οι κραυγές, μετράνε τα στοιχεία, οι ευθύνες και –όσο κι αν ενοχλεί– οι διαδικασίες.
Αλλά, να που κάποιοι έχουν επενδύσει αλλού. Όχι στη Δικαιοσύνη, αλλά στην ένταση. Όχι στην απόδειξη, αλλά στο σύνθημα. Έχουν χτίσει πολιτικά καριέρες επάνω σε μια οργή που φουσκώνει καθημερινά με υπαινιγμούς, μισές αλήθειες και καλοδουλεμένα fake news. Και τώρα, μπροστά στο ενδεχόμενο να «μιλήσει» το δικαστήριο, πανικοβάλλονται. Γιατί, το δικαστήριο δεν είναι εύπλαστο. Δεν χειραγωγείται με hashtags.
Ξαφνικά, η αίθουσα δεν τους χωράει. Η πόλη δεν τους βολεύει. Οι διαδικασίες δεν τους αρκούν. Όλα λάθος. Όλα ύποπτα. Όλα –κατά σύμπτωση– ικανά να καθυστερήσουν τη δίκη. Να τη μπλοκάρουν. Να τη θολώσουν.
Κι όμως, όλες αυτές οι ψυχούλες δεν είχαν βγάλει άχνα όταν ξεκίνησε η δίκη στο Μάτι. Εκεί που είχαμε περισσότερους νεκρούς. Με τραύματα που ακόμη καίνε! Μα η θεατρικότητα των Τεμπών ήταν… απούσα. Η δίκη έγινε –με καθυστερήσεις, με ατέλειες, αλλά έγινε. Χωρίς πολιτικά φεστιβάλ αγανάκτησης. Χωρίς νέους «σωτήρες» να φυτρώνουν πάνω στις στάχτες.
Στα Τέμπη, αντίθετα, κάποιοι ονειρεύονται μια διαρκή εξέγερση χωρίς τέλος. Μια δίκη που δεν θέλουν να ολοκληρωθεί ποτέ, γιατί η ολοκλήρωσή της θα σημάνει και το τέλος του αφηγήματός τους. Τι θα γίνει η πολιτική επένδυση της Κωνσταντοπούλου, της Καρυστιανού, του Βελόπουλου, του Κουτσούμπα, ακόμη και μέρους του ΠαΣοΚ, αν οι αποφάσεις δεν επιβεβαιώσουν τις καταγγελίες τους;
Η Ελλάδα, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί ως μόνιμη σκηνή λαϊκού δικαστηρίου. Δεν είναι «στάβλος» οργής, είναι –ή οφείλει να είναι– κράτος δικαίου. Και το κράτος δικαίου δεν εκβιάζεται με ντουντούκες.
Η ειρωνεία είναι ότι αυτοί που διακηρύσσουν πως θέλουν «δικαιοσύνη για τα θύματα», είναι οι ίδιοι που υπονομεύουν τη μόνη διαδικασία που μπορεί να τη δώσει. Με ενστάσεις επί ενστάσεων. Με απαιτήσεις που γνωρίζουν ότι δεν στέκουν. Με μια διαρκή προσπάθεια να μετατραπεί η αίθουσα σε αρένα.
Αλλά η Δικαιοσύνη δεν είναι αρένα. Δεν απονέμεται με χειροκροτήματα ούτε με αποδοκιμασίες. Απονέμεται σιωπηλά και μεθοδικά. Ο δε χρόνος της δεν συμβαδίζει με τον χρόνο της πολιτικής εκμετάλλευσης.
Η δίκη θα γίνει. Και θα γίνει όπως πρέπει: με κανόνες, με αποδείξεις, με ευθύνες. Όχι όπως βολεύει τους πολιτικάντηδες της στιγμής.
Γιατί στο τέλος, όσο κι αν φωνάζουν, όσο κι αν σπρώχνουν, όσο κι αν κάποιοι βρίζουν την έδρα και θολώνουν τα νερά, υπάρχει μια απλή αλήθεια: η πραγματικότητα δεν αναβάλλεται επ’ άπειρον.
Και κάποτε, φτάνει η ώρα που …μιλάει.
