Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών και ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούσαν ότι εκείνοι ήταν οι εκλεκτοί, μέσω των οποίων θα λάβουν εκδίκηση τα όνειρα των Αριστερών σε παλιές εποχές. Νόμιζαν ότι αποτελούν τους εντολοδόχους της ιστορίας μετά από πολλές δεκαετίες. Κι ότι αυτοί θα αλλάξουν την Ελλάδα κι όλο τον κόσμο. Εξ ου κι η ανόητη οίηση που τους διακατείχε.
Ο… ναρκισσισμός τους, τους έκανε να αυτοαποκαλούνται …δρακογενιά και να επαίρονται σε τσιπουράδικα και καφενεία… Ας μη ξεχνάμε δε, ότι πήγαιναν στα διεθνή φόρα κι ο ένας ανταγωνιζόταν τον άλλο, για το ποιος θα πει τη μεγαλύτερη ανοησία! Ήταν σαν να έβγαζαν φωτιά από τα στόματά τους! Εξ ου κι έχασαν αυγά και πασχάλια με τις εν συνόλω αποτυχίες τους και την εκλογική καθίζηση-αποτυχία της δρακογενιάς τους. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά ο Μαρξ δεν είχε γράψει τίποτα για την περίπτωση αυτή. Κι από εκεί που νόμιζαν ότι ο λαός τους παρακαλούσε να τον κυβερνήσουν, βρίσκονται σήμερα δημοσκοπικά λίγο επάνω από το εκλογικό όριο επιβίωσης.
Τώρα, που έχουν επιστρέψει στις εργοστασιακές τους ρυθμίσεις, χωρίς εξουσία, χωρίς αφήγημα και χωρίς ακροατήριο, τσακώνονται μεταξύ τους σαν ναυαγοί πάνω σε μια σχεδία που βουλιάζει. Και το πιο ειρωνικό; Εκλιπαρούν για βοήθεια εκείνους που μέχρι χθες αποκαλούσαν εχθρούς του λαού. Από εκείνους που έβριζαν ως… γερμανοτσολιάδες και …κυρ Παντελήδες!
Ακούστε λοιπόν: Προχθές, έγινε στη Λέσβο μια ημερίδα με θέμα τη «Νησιωτικότητα» και την εθνική αναπτυξιακή στρατηγική . Εκεί λοιπόν, ο Φάμελος, χωρίς αιδώ, κάλεσε σε πανστρατιά τις…προοδευτικές δυνάμεις, επειδή «η Νέα Δημοκρατία δημιούργησε κρίση κι αυτή απαιτεί απάντηση από την προοδευτική παράταξη». Γι’ αυτό «χρειάζεται μια προοδευτική διέξοδος στις επόμενες εκλογές», είπε.
Πέραν της πολιτική ανοησίας της …προοδευτικότητας που δήθεν διαθέτει μόνο η Αριστερά (όπως και το δήθεν ηθικό πλεονέκτημα που συνετρίβη εδώ κι εκεί), ο Φάμελος του 4% ζητά συζήτηση αρχηγών…προοδευτικών κομμάτων, ούτως ώστε να διαμορφωθεί προγραμματική βάση για να δοθεί … ενιαία προοδευτική απάντηση. Από την πλευρά του ο Χαρίτσης με κόμμα που δημοσκοπικά βρίσκεται σχεδόν στο 1%, δηλαδή στην απόλυτη πολιτική εξαΰλωση, ζητά κι εκείνος συγκλίσεις. Από τις οποίες προφανώς επιθυμεί να διασωθεί εκείνος κι οι πρώην Αριστεροί υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα έχουν γίνει «Νέα Αριστερά». Δίπλα τους κι ο Δούκας, ο οποίος την ώρα που η Αθήνα αρχίζει πάλι και παίρνει εικόνα τριτοκοσμικής και βρόμικης πόλης, αναζητά συμπόρευση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς. Τον έβγαλαν δήμαρχο οι κυρ Παντελήδες δια της αποχής τους κι εκείνος κοιτάζει Αριστερά που ήδη υπάρχει κατάρρευση!
Αλήθεια, πόσο εκπαιδευμένοι είναι όλοι αυτοί στις κυβιστήσεις; Αν η πολιτική κυβίστηση ήταν ολυμπιακό άθλημα, κάποιοι από αυτούς θα είχαν σαρώσει τα μετάλλια. Χωρίς ντροπή, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς ίχνος συνέπειας. Ο Φάμελλος κι ο Χαρίτσης δεν ήταν εκείνοι που κυβερνούσαν με τον Καμμένο και λοιπά ρετάλια της Δεξιάς; Γιατί τότε δεν φώναζαν ή αναζητούσαν…προοδευτικό πρόσημο;
Κι από την άλλη, πώς στα κομμάτια θα συνυπάρξουν …προοδευτικά όλοι αυτοί, όταν τους χωρίζουν κορυφαίες διαφορές; Το…προοδευτικό ΠαΣοΚ επί παραδείγματι, ψήφισε τις αμυντικές δαπάνες στον προϋπολογισμό, ενώ ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, όχι! Πώς θα συνεργαστούν με τόση αντίθεση σ’ αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα που η Χαριλάου Τρικούπη το θεωρεί εθνικό κι οι άλλοι …προοδευτικοί το θεωρούν … μιλιταρισμό;
Κι άλλο: Το ΠαΣοΚ σε γενικές γραμμές τάσσεται υπέρ των μη κρατικών πανεπιστημίων, αρκεί να γίνει συμβατό το Σύνταγμα. Όμως οι άλλοι, προοδευτικοί κατά τα άλλα, έχουν στηλώσει τα πόδια στην αναχρονιστική κρατικίστικη ιδεοληψία τους. Πώς θα βρουν…προοδευτική άκρη;
Τέλος, είναι και το άλλο: Ποιος θα ηγηθεί αυτής της…προοδευτικής πανστρατιάς; Πολύ περισσότερο και με τον Τσίπρα οσονούπω …προοδευτικό κι αυτόν;
Η λεγόμενη «προοδευτική πανστρατιά» δεν είναι τίποτε άλλο από μια πολιτική καρικατούρα. Ένα συνονθύλευμα αποτυχημένων και κουρασμένων προσώπων που προσπαθούν να πείσουν ότι το άθροισμα των αποτυχιών τους μπορεί να γεννήσει ελπίδα. Δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στα βασικά, δεν έχουν κοινό όραμα, δεν έχουν ηγεσία, δεν έχουν κοινωνικό έρεισμα. Έχουν μόνο λέξεις – φθαρμένες, άδειες και επαναλαμβανόμενες.
Η δρακογενιά τελείωσε. Δεν έμεινε ούτε δράκος, ούτε παραμύθι. Μόνο κάτι πολιτικά αποκαΐδια που μιλούν ακόμα για …προοδευτικότητα, μπας και ξεχάσουμε τι έκαναν όταν είχαν την εξουσία. Αλλά ο κόσμος θυμάται…
