Ακούμε κάθε μέρα για τις τιμές και την ακρίβεια, και σκέφτομαι ότι με την πολιτική αντιπαράθεση και το κυβερνητικό αφήγημα περί κοστολογημένων προγραμμάτων πέφτουμε σε μια παγίδα.
Ποια είναι αυτή;
Πέφτουμε στην παγίδα να μετράμε την ελπίδα και την ποιότητα της ζωής μας με λεφτά.
Την ώρα που οι ημέτεροι θησαυρίζουν οι υπόλοιποι μετράμε ευρώ το ευρώ και μάλιστα να τολμήσουμε να κάνουμε κάτι ακραίο όπως το να κάνουμε ένα χατίρι στο μικρό παιδί που ζητάει, ή πούμε να βγούμε από τη ρουτίνα μας μετά έχουμε και τύψεις – Άσε που πάντα υπάρχει κι ένας Άδωνις να μας κουνάει το δάχτυλο.
Μπορεί η εξόρυξη χρυσού να πηγαίνει αλλά θέλω να θυμίσω ότι στο σχολείο μας μάθαιναν ότι το «χρυσάφι» της ελληνικής γεωργίας είναι το ελαιόλαδο. Αυτό το λαδάκι που βγάζουν πολλοί από τις πατρογονικές ελιές και έχει την παγκόσμια αναγνώριση για την διατροφική του αξία οι Έλληνες έχουν αρχίσει να μην μπορούν να το χρησιμοποιούν.
Από τα; 14,95 λίτρα που κατανάλωνε σε έναν χρόνο ένας Έλληνας το 2015, σήμερα καταναλώνει μόλις 8,94 λίτρα. Μείωση δηλαδή 40,2%
Η πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών δείχνει αυτά τα νούμερα της ντροπής.
Η κατανάλωση μοσχαριού μειώθηκε κατά 29,2% σε σχέση με το 2008, το πλήρες φρέσκο γάλα μειώθηκε κατά 42,5%
Αντιθέτως αυξάνεται η πώληση έτοιμων γευμάτων με θερμιδική αξία 13,3% χαμηλότερη από ό,τι ήταν το 2008
Η έρευνα αυτή είναι η γροθιά στο στομάχι για την κατάσταση που επικρατεί.
Είναι η απόδειξη ότι από τα μνημόνια και μετά τα …νούμερα πήραν φαλάγγι τις ζωές μας.
Οι ευημερούντες αριθμοί αντιστοιχούν σε δυστυχείς και αγχωμένους πολίτες.
Πέφτουμε στην παγίδα να μετράμε την ελπίδα και την ποιότητα της ζωής μας με λεφτά και διαγράμματα.
Εκτός από υπερπλεονάσματα χρειαζόμαστε, γεμάτα πορτοφόλια – που δεν θα αδειάζουν πριν τελειώσει ο μήνας, ελπίδα και δικαίωμα σε μια καλή διαβίωση.
Γιάννης Καφάτος
