Κατά πλειοψηφία αρνητικά τοποθετούνται τα μέλη του Ελληνικού Πάνελ Οικονομολόγων απέναντι στην άποψη ότι η επιδότηση της παραγωγής χωρίς αυστηρά αναπτυξιακά κριτήρια, και η ανοχή της χαμηλής παραγωγικότητας σε ορισμένες περιοχές και κλάδους, αποτελεί αναγκαίο κόστος για τη δημογραφική, οικονομική και κοινωνική βιωσιμότητα της ελληνικής περιφέρειας.
Παράλληλα, αναγνωρίζεται ότι, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, τέτοιες πολιτικές μπορούν να λειτουργήσουν ως εργαλείο περιφερειακής συνοχής. Οι πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις ανέδειξαν διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής γεωργίας, αλλά και τον ρόλο των επιδοτήσεων ως βασικού μηχανισμού στήριξης του αγροτικού εισοδήματος.
Υπό αυτό το πρίσμα, το ερώτημα κατά πόσο μια σχετική ανοχή της χαμηλής παραγωγικότητας αποτελεί αναγκαίο εργαλείο κοινωνικής και χωρικής συνοχής ή παγιώνει ένα παραγωγικό μοντέλο με περιορισμένες αναπτυξιακές προοπτικές αποκτά ιδιαίτερη πολιτική και οικονομική σημασία.
Στην ερώτηση του Πάνελ για τον Ιανουάριο απάντησαν συνολικά 21 Ελληνίδες και Έλληνες οικονομολόγοι. Από αυτούς, το 29% συμφωνεί με τη θέση ότι οι επιδοτήσεις χωρίς αυστηρά αναπτυξιακά κριτήρια αποτελούν αναγκαίο κόστος για την περιφέρεια, το 66% διαφωνεί, ενώ το 5% τοποθετείται μεταξύ των δύο επιλογών.
Στα επεξηγηματικά τους σχόλια, τα οποία είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του ΚΕΦΙΜ, τα μέλη του Πάνελ επισημαίνουν ότι η μακροχρόνια στήριξη δραστηριοτήτων χαμηλής παραγωγικότητας δεν συνιστά βιώσιμη αναπτυξιακή στρατηγική. Όπως υπογραμμίζεται, η δημόσια πολιτική οφείλει να επικεντρώνεται στην ενίσχυση των ανθρώπων, των δεξιοτήτων και των παραγωγικών δυνατοτήτων τους, και όχι στη διαρκή συντήρηση αντιπαραγωγικών δομών, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται πληθυσμιακές μεταβολές σε ορισμένες περιοχές.
Από την άλλη πλευρά, όσοι τοποθετούνται θετικά ή πιο επιφυλακτικά αναγνωρίζουν ότι, ιδίως σε ορεινές, νησιωτικές και μειονεκτικές περιοχές, η αποσυνδεδεμένη εισοδηματική στήριξη μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο περιφερειακής πολιτικής, συμβάλλοντας στην παραμονή πληθυσμού και στην παροχή δημόσιων αγαθών, όπως η συντήρηση του τοπίου και η πολιτισμική συνέχεια. Ωστόσο, ακόμη και στις τοποθετήσεις αυτές, διατυπώνεται η ανάγκη για αποτελεσματικότερες παρεμβάσεις που δεν παγιώνουν τη χαμηλή παραγωγικότητα.
Συνολικά, τα ευρήματα της ερώτησης του Ιανουαρίου δείχνουν ότι η πλειοψηφία των μελών του Ελληνικού Πάνελ Οικονομολόγων αμφισβητεί τη λογική της ανοχής της χαμηλής παραγωγικότητας ως αναγκαίου κόστους για την περιφέρεια, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για πολιτικές με σαφή στόχευση, αυξημένη λογοδοσία και ενίσχυση της πραγματικής αναπτυξιακής δυναμικής των περιοχών εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων.
