Δεκαετίες πίσω. Σαν μια παλιά, γλυκιά ανάμνηση που μοσχοβολά νεότητα και όνειρα. Με μάγευε ο Γιώργος Μαρίνος. Με μάγευε εκείνη η ακαταμάχητη σκηνική του λάμψη, η σπάνια καλλιτεχνική του αρχοντιά και η σχεδόν υπνωτική δύναμη της φωνής του. Ειδικά εκεί, στην εφηβεία μου, που τον είχα ακούσει στο ραδιόφωνο:
Κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα παιδιά
κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά
μα κυρά μου εσύ σαν τι να λες την αυγή
και κοιτάς τ’ αστέρια που όλο πέφτουν σα βροχή
Δώσ’ μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή
για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ’ την αρχή…
Και τότε, σαν να άνοιξε μπροστά μου μια μυστική πόρτα της μουσικής, άρχισα να ανακαλύπτω έναν ολόκληρο κόσμο. Κι από αυτό, ανακάλυψα κι άλλο. Κι άλλο. Τραγούδι το τραγούδι, στίχο τον στίχο, έμπαινα βαθύτερα στη μαγεία του. Ό,τι ερμήνευε ήταν η προσωποποίηση της τελειότητας! Ήταν σαν να περνούσε κάθε λέξη μέσα από μια ψυχή σπάνιας ευαισθησίας και θεατρικής ευγένειας. Ακόμη και στα ύστερα χρόνια του. Για ακούστε αυτό το μυθικό άσμα των Κραουνάκη-Νικολακοπούλου, τα «παιδικά παιχνίδια»:
Πέρασ’ ο καιρός παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως
τα μεσημέρια μίλα μου
μ’ όλα τις φωνές ποτέ δεν έμαθα τι σ’ έκανε να κλαις…
Πω πω πω…. Μύθος! Μύθος αληθινός, από εκείνους που δεν κατοικούν μόνο στη σκηνή αλλά φωλιάζουν για πάντα μέσα στην καρδιά.
Είχα τη μοναδική τύχη να έχω δει δεκάδες φορές τον Γιώργο Μαρίνο στη «Μέδουσα». Είκοσι χρόνια ήταν άρχοντας εκεί. Νύχτες πυκνές από φως, καπνό, μουσική κι εκείνη τη μαγνητική παρουσία που έκανε την αίθουσα να πάλλεται.
Κι αυτό, συμπαθάτε με, δεν μπορώ να το περιγράψω, να το γράψω. Δεν γράφεται η ανείπωτη γοητεία, δεν μπορεί να αποδοθεί το αερικό! Ήταν σαν να περνούσε από τη σκηνή ένα πλάσμα φτιαγμένο από θεατρικό φως, ειρωνεία και τρυφερότητα μαζί.
Ο Μαρίνος πέθανε! Η είδηση έπεσε σαν σιωπηλό πέπλο νοσταλγίας πάνω από μια ολόκληρη εποχή. Ομολογώ ότι δεν μου έκανε έκπληξη. Ήταν σαν να είχε φύγει εδώ και χρόνια. Σαν μια μεγάλη σκιά που είχε ήδη αποσυρθεί διακριτικά από τη σκηνή του κόσμου. Ούτε ήξερε κανείς πού ήταν απομονωμένος, κτυπημένος από την κατάρα της εποχής, το αλτσχάιμερ. Διάβασα κάπου ότι δεν θυμόταν τίποτα, μόνο τους στίχους των τραγουδιών που ερμήνευσε. Σαν να είχε σβήσει ο κόσμος γύρω του, αλλά να έμενε ζωντανή η μουσική — η μνήμη της ψυχής του. Γεγονός συγκινητικό μέχρι δακρύων.
Και τα σόου. Απίστευτα. Θεατρικά μικρά σύμπαντα γεμάτα ευφυΐα, ρυθμό και αστραφτερή ειρωνεία. Με μοναδικό ήθος και περίσσια αγωγή. Με εκείνη την παλιά, σχεδόν χαμένη αστική κομψότητα που έκανε ακόμη και τη σάτιρα να μοιάζει με τέχνη υψηλής ραπτικής. Τα έβαζε με όλους και με όλα. Η Ρέα Βιτάλη έγραψε το απόλυτο χαρακτηριστικό του: «Αριστοκράτης της σάτιρας»! Δυο λέξεις που κρύβουν όλη την αλήθεια του Μαρίνου. Σατίριζε με μυθική κομψότητα κι ευπρέπεια. Με εκείνο το λεπτό, καυστικό χαμόγελο που τρυπούσε την υποκρισία χωρίς να λερώνεται από τη χυδαιότητα. Πριν καταστρέψουν τη σάτιρα οι διάφοροι αυτοαποκαλούμενοι … «νέοι αριστοφάνηδες», βωμολόχοι και πολιτικά παιγνίδια παίζοντες.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τον Μαρίνο να τραγουδά Σπανό! Μια στιγμή σχεδόν ιερή στη μνήμη, σαν μικρή λειτουργία της μουσικής. Ήταν ένα καταπληκτικό βράδυ στο κουτούκι του Ζηλάκου, στον Πειραιά. Από εκείνα τα βράδια που μοιάζουν να αιωρούνται έξω από τον χρόνο. Κάποια στιγμή, την ώρα που η παρέα τραγουδούσε, όλοι σιώπησαν. Ο Μαρίνος άρχισε να ερμηνεύει την «οδό Αριστοτέλους», με τέτοιο τρόπο, που δεν είχε μπορέσει να την «πλησιάσει» ούτε η Χαρούλα. Χώρεσε μέσα στο τραγούδι μια συγκίνηση βαθιά, σχεδόν ανεξήγητη. Είχε βουρκώσει ο μεγάλος Σπανός… Και μαζί του βουρκώσαμε όλοι, σιωπηλοί μάρτυρες μιας σπάνιας καλλιτεχνικής στιγμής.
Κι αναρωτιέμαι σήμερα, πώς στα κομμάτια το μεταδίδεις, το γράφεις αυτό; Πώς μεταφέρεις την εικόνα, τον ήχο, το συναίσθημα; Πώς φυλακίζεις σε λέξεις κάτι που γεννήθηκε για να ζει μόνο στον αέρα της στιγμής;
Μαρίνος, λατρεία! Λατρεία σχεδόν μυθική για έναν άνθρωπο που περπατούσε πάντα ένα βήμα έξω από τη συμβατικότητα. Μ’ εκείνο το επιτηδευμένο βλεφάρισμα που επικοινωνούσε την ομοφυλοφιλία του. Ένα βλεφάρισμα μισό πείραγμα, μισό πρόκληση, γεμάτο αυτοπεποίθηση και λεπτή ειρωνεία. Το είπε, έντιμα, αντρίκια, ξεκάθαρα. Το δήλωσε κι ησύχασε. Με εκείνη τη γενναία ειλικρίνεια που μόνο οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι διαθέτουν. Τον είπαν «αδελφάρα», «φτερού», «λουλουδιά», ότι «κανελώνει το ρυζόγαλο» κι ένα σωρό άλλα. Μα εκείνος ήταν αρσενικό στην ψυχή. Αρσενικό με σπουδαία δύναμη χαρακτήρα, ευθύτητα και αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια.
Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν πάντα μοναχικός! Μοναχικός σαν εκείνους τους καλλιτέχνες που κουβαλούν μέσα τους έναν ολόκληρο κόσμο. Ζούσε ευτυχισμένος με τα σκυλιά του, στο πίσω μέρος της Πεντέλης που βλέπει τη θάλασσα, το αντάμωμα του Σαρωνικού με τον Ευβοϊκό. Εκεί όπου ο άνεμος μυρίζει πεύκο και αρμύρα, κι ο ορίζοντας ανοίγει σαν ποίημα. Κι ας τον έλουζαν τα φώτα της ράμπας, της μπουάτ, της δημοσιότητας. Κι ας ήταν μόνος του μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή που την έφερε επάνω του σαν κοστούμι ραμμένο ακριβώς στα μέτρα του. Κι ας γέμιζε σκηνές, θέατρα, ψυχές ανθρώπων. Ο πρώτος κι ίσως ο μοναδικός σόουμαν στον τόπο μας. Ένας αληθινός θεατρίνος της ζωής, με σπάνια ελευθερία πνεύματος. Ο ελεύθερος καλλιτέχνης κι άνθρωπος.
Ο Γιώργος Μαρίνος, ήταν γενναίος άνθρωπος. Αξιοπρεπής! Ταλαντούχος! Εργασιομανής! Ντόμπρος! Ένας άνθρωπος με σπάνιο μέταλλο ψυχής και ακέραιο βλέμμα. Και κάθε ημέρα θύμιζε στους πάντες, ότι το αρσενικό δεν είναι αυτό που κάτι κρέμεται μπροστά του, αλλά η εσωτερική του ποιότητα. Η ποιότητα της καρδιάς, του χαρακτήρα, της στάσης του απέναντι στη ζωή. Σαν αυτή του Γιώργου… του μοναδικού, του ανεπανάληπτου, του βαθιά ανθρώπινου Μαρίνου.
