Διάβαζα όσα διέρρευσε ο Σαμαράς μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ήταν «λογύδρι»ο εμπάθειας προς τον Μητσοτάκη, αφού εκτός άλλων, θεωρεί ότι… απέτυχε η συνάντηση με τον Ερντογάν!!! Το λέμε και το ξαναλέμε: άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου — και όταν γεμίζει μίσος, στάζει δηλητήριο.
Διάβαζα επίσης και τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης αναφορικά με την αναθεώρηση του Συντάγματος. Οι περισσότερες είναι πολιτικές ανοησίες, παρόλες κακογραμμένες και αστείες δικαιολογίες για να πουν «όχι» χωρίς να εκτεθούν. Μα δεν το καταφέρνουν.
Οι δε αντιδράσεις του Βενιζέλου, είναι βέβαιο ότι δεν θα υπήρχαν αν ήταν σήμερα κάτοικος της Ηρώδου Αττικού… Κι ο νοών νοείτο.
Η θεσμικότητα, άλλωστε, δεν είναι αρχή — είναι εργαλείο. Και το χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Όμως, αναρωτιέμαι:
Δεν επιθυμούν ανεξάρτητη Δικαιοσύνη; Τότε γιατί δεν ψηφίζουν την αναθεώρηση; Δεν θέλουν να δικάζονται οι πολιτικοί όπως κάθε πολίτης; Τότε γιατί δεν αγγίζουν το άρθρο 86; Δεν θέλουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, όπως σε όλο τον πλανήτη — ακόμη και στη Βόρειο Κορέα;
Ή μήπως θέλουν «πρόοδο» μόνο όταν δεν τους κοστίζει τίποτα;
Μπορούμε να αναφέρουμε τόσα και τόσα. Όλα έχουν ένα κοινό ζητούμενο: συναίνεση και συνεννόηση.
Μα δεν τη θέλουν. Προχωρούν με παρωπίδες και δεν βλέπουν τίποτα άλλο από την… πτώση του Μητσοτάκη. Δεν τους ενδιαφέρει αν η χώρα πάει μπροστά — τους αρκεί να πέσει ο άλλος.
Θεωρούν ότι αν συνεννοηθούν μαζί του θα κατηγορηθούν για κομματική προδοσία, αν όχι για μειοδοσία.
Συνεπώς, ομνύουν στη σύγκρουση, για να μη τους πουν ότι τα έκαναν πλακάκια με τον… Κούλη!!
Ο πολιτικός τους λόγος δεν είναι πρόταση, είναι κραυγή πανικού και τοξικότητας.
Για σκεφτείτε:
Ο Ανδρουλάκης φοβάται ότι αν συναινέσει, θα ανοίξει το σενάριο μιας μετεκλογικής συνεργασίας. Φοβάται ότι θα του την πει κι ο Δούκας. Κι έτσι, ο φόβος κυβερνά και η χώρα περιμένει.
Για σκεφτείτε:
Ο Βενιζέλος φτιάχνει κλίμα για τον εαυτό του, μη τυχόν και στο τέλος τον φωνάξουν να κυβερνήσει. Η πολιτική του φιλοδοξία προηγείται πάντα της πολιτικής λογικής και της εθνικής αναγκαιότητας. Κι ας μη ξεχνάμε, είναι ο άνθρωπος που διέλυσε οικογένειες με το κούρεμα των ομολόγων, που έφερε τον ΕΝΦΙΑ και φυσικά επέβαλλε στο Σύνταγμα το άρθρο 86, με το οποίο μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης για ποινικά αδικήματα. Ντροπιαστικό άρθρο!
Για σκεφτείτε:
Η Κωνσταντοπούλου το παίζει γενικός εισαγγελέας της χώρας, αν γινόταν, θα το έπαιζε κι όλης της υφηλίου!! Είναι η μοναδική πρόεδρος της Βουλής που όταν έφυγε οι εργαζόμενοι πανηγύρισαν. Είναι εκείνη που η λέξη συνεννόηση και συναίνεση της είναι άγνωστες και καθημερινά στήνει δίκες και καυγάδες, ειδικά αν υπάρχουν κάμερες.
Για σκεφτείτε:
Οι πρώην υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ που έφτιαξαν τη «Νέα Αριστερά» φυτοζωούν λίγο πάνω από τη μονάδα. Κι όμως, κρατούν ψηλά μια παντιέρα δυσανάλογη με το πολιτικό τους βάρος. Θέλουν τη χώρα ακίνητη… προοδευτικά πάντα…
Να πούμε κι αυτό: Η διαφωνία είναι δημοκρατία. Δεν είναι όμως δημοκρατία η διαφωνία για τη διαφωνία! Ας μη ξεχνάμε ότι η άρνηση των πάντων, είναι δειλία. Κι η δειλία, όταν βαφτίζεται πολιτική στάση, απαξιώνεται από την κοινωνία… Εξ ου κι η κοινωνία τους δείχνει τη σκόνη του Μητσοτάκη…
