Είναι βέβαιο ότι η παρατεταμένη στασιμότητα και η πολιτική κακοδαιμονία του ΠαΣοΚ οφείλονται εν πολλοίς στον Νίκο Ανδρουλάκη. Πολλοί τον θεωρούν παντελώς ακατάλληλο, χωρίς πολιτικό κύρος, ηγετικό εκτόπισμα και στρατηγικό βάθος, με λόγο εγκλωβισμένο στη δεκαετία του ’80 και με συνεργάτες που δεν μπορούν να εμπνεύσουν ούτε τους ίδιους τους εαυτούς τους.
Αυτό το πιστεύουν και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του ΠαΣοΚ, αφού συστηματικά στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται, ότι μόλις το 1/3 τον θεωρεί κατάλληλο για πρωθυπουργό. Πρόκειται για ηγετική απονομιμοποίηση χωρίς προηγούμενο. Το ίδιο πιστεύουν, όσο κι αν προσποιούνται το αντίθετο, και οι ανθυποψήφιοί του για την αρχηγία.
Υπάρχει και κάτι ακόμη, ακόμη πιο ανησυχητικό: Ποιος συνετός και νοήμων άνθρωπος μπορεί να φανταστεί τον Ανδρουλάκη να εκπροσωπεί τη χώρα στα διεθνή φόρα αντί του Μητσοτάκη; Και μάλιστα σε αυτό το εκρηκτικό και διαρκώς τεταμένο διεθνές περιβάλλον; Μόνο πολιτικό δέος και εθνική ανασφάλεια μπορεί να προκαλέσει μια τέτοια σκέψη…
Πάμε παρακάτω. Ο Ανδρουλάκης δημιούργησε μια Επιτροπή Διεύρυνσης και Σύμπραξης. Εκεί, μέσω του απόμαχου Κώστα Σκανδαλίδη, ανακοίνωσε πρόσωπα παντελώς «καμένα» στις συνειδήσεις της κοινωνίας, πρόσωπα της φθαρμένης κομματικής νομενκλατούρας, με διαδρομές «πήγαινε–έλα» από τη Χαριλάου Τρικούπη στην Κουμουνδούρου και… επιστροφή.
Αυτούς περίμενε η κοινωνία να τη «σώσουν», ομού μετά του Ανδρουλάκη; Είναι προφανές ότι πρόκειται για πολιτική ανακύκλωση αποτυχιών.
Απλώς, ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, άκουγε τον Δούκα να μιλά για συνεργασίες με την Αριστερά, τον Τσίπρα να συνεργάζεται με… 41 καθηγητές, την Καρυστιανού να επικαλείται… σοφούς που επεξεργάζονται τις θέσεις του κόμματός της, και είπε να κάνει κι εκείνος κάτι. Έτσι άρχισε να γεμίζει τη Χαριλάου Τρικούπη με υλικά που είχαν συντελέσει στην ίδια την κατεδάφιση του ΠαΣοΚ. Ούτε καν θυμήθηκε τη φράση του Απόστολου Κακλαμάνη, όταν έλεγε για όσους έφυγαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ: «Ό,τι άχρηστο είχαμε στο ΠΑΣΟΚ, ήρθε το βυτιοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ και το μάζεψε».
Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται πλέον υπό ασφυκτική πολιτική πίεση. Το κόμμα του είναι δημοσκοπικά καθηλωμένο, με την απόσταση που το χωρίζει από τη Νέα Δημοκρατία να είναι μεγαλύτερη από την ίδια του τη δύναμη. Ταυτόχρονα, δύο στους τρεις ψηφοφόρους του ΠαΣοΚ δεν τον θεωρούν κατάλληλο για πρωθυπουργό. Πρόκειται για πολιτική παραδοξότητα που αγγίζει τα όρια της γραφικότητας.
Οι δε «δελφίνοι» τον αμφισβητούν υποδόρια, με πρώτο και καλύτερο τον Δούκα – τον οποίο ο ίδιος ο Ανδρουλάκης ανέσυρε από το «αριστερό» καθηγητικό κατεστημένο και, από άγνωστο μεταξύ αγνώστων, τον ανέδειξε δήμαρχο Αθηναίων και εν δυνάμει αντικαταστάτη του. Πολιτική αυτοϋπονόμευση σε αργή κίνηση.
Το πολύ άσχημο με το ΠαΣοΚ είναι ότι πίσω από τον Ανδρουλάκη, σε επίπεδο ηγεσίας, τα δεδομένα είναι ακόμη χειρότερα. Κι αν ο πρόεδρος καθιστά όλο και συχνότερα το κόμμα του ουρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, οι συνυποψήφιοί του το οραματίζονται συνοδοιπόρο του… προοδευτικού ΣΥΡΙΖΑ και των λοιπών …προοδευτικών συγγενών.
Μάλιστα, στέλεχος όπως ο Χρήστος Κακλαμάνης άφησε ανοικτό ακόμη και το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον… Βελόπουλο. Πολιτικό βέρτιγκο, ιδεολογική αποσύνθεση και στρατηγική σύγχυση.
Ο καθένας, κατά το δοκούν, επιχειρεί να δημιουργεί συνθήκες «προοδευτικών συνεργασιών». Άλλοι βλέπουν τον Τσίπρα, άλλοι την Κωνσταντοπούλου, άλλοι ταυτίζονται με τον… Λωλοστεφανή. Χωρίς πυξίδα και ταυτότητα. Ο δε εκπρόσωπος Τύπου, μιλά συχνά πυκνά για … Δεξιά, με συμπληρωμένο το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα… Λες κι είμαστε στα «πράσινα» καφενεία της δεκαετίας του ’80…
Ακόμη και στο μείζον και απολύτως αναγκαίο ζήτημα της Συνταγματικής Αναθεώρησης, ο Ανδρουλάκης και το ΠαΣοΚ επιδεικνύουν για μία ακόμη φορά πρωτοφανή πολιτική επιπολαιότητα και θεσμική ανευθυνότητα.
Εν κατακλείδι, το ΠαΣοΚ δεν βρίσκεται σε τέλμα επειδή το πολεμούν οι αντίπαλοί του, αλλά επειδή αρνείται να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα. Με ηγεσία χαμηλών προσδοκιών, με πρόσωπα του χθες και με στρατηγική θολή έως ανύπαρκτη, αδυνατεί να πείσει ότι έχει λόγο ύπαρξης στο αύριο.
Αν δεν υπάρξει συνειδητοποίηση για την εποχή που ζούμε και τις απαιτήσεις της, το ΠαΣοΚ δεν κινδυνεύει απλώς να μείνει στάσιμο. Κινδυνεύει να μετατραπεί οριστικά σε ιστορική σημείωση.
