Λίγες μόλις ημέρες μετά την είσοδο του 2026, ο κόσμος μοιάζει να παραπαίει σε μια πρωτοφανή παγκόσμια ένταση, στα όρια –αν όχι πέρα από τα όρια– νομιμότητας και παρανομίας.
Είδαμε τι έγινε στη Βενεζουέλα με τον θλιβερό δικτάτορα Μαδούρο, βλέπουμε τι γίνεται με τις πειρατείες σε πετρελαιοφόρα που μετέφεραν πετρέλαιο στον Πούτιν, βλέπουμε τι γίνεται στο Ιράν, αλλά και τη θέληση του Τραμπ να κατακτήσει ή έστω να αγοράσει την Γροιλανδία, που δεν πουλάει η Δανία!
Χαμός παντού, σαν να ζούμε ημέρες παγκοσμίου πολέμου. Όχι ακόμη με μετωπικές συγκρούσεις, αλλά με υβριδικούς πολέμους, πραξικοπήματα, βομβαρδισμούς «χειρουργικούς» και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Με την Ρωσία, την Κίνα, την Κούβα και την Τουρκία να βρίσκονται σοβαρά εκτεθειμένες, αφού μέχρι τώρα είχαν πάμφθηνο πετρέλαιο από τον δικτάτορα. Τι θα κάνουν χωρίς αυτό;
Ιδιαίτερα δύσκολη καθίσταται η θέση της Τουρκίας μετά την πτώση του Μαδούρο. Η Άγκυρα είχε επενδύσει πολιτικά, οικονομικά και ενεργειακά στο καθεστώς της Βενεζουέλας, εξασφαλίζοντας φθηνό πετρέλαιο και παρακάμπτοντας κυρώσεις μέσω γκρίζων ζωνών συναλλαγών. Η απώλεια αυτού του άξονα στερεί από τον Ερντογάν μια κρίσιμη ανάσα σε μια περίοδο που η τουρκική οικονομία πιέζεται, το ενεργειακό κόστος αυξάνεται και οι διεθνείς του ελιγμοί περιορίζονται. Η Τουρκία καλείται πλέον να καλύψει ένα στρατηγικό κενό, χωρίς εύκολες εναλλακτικές και με ολοένα λιγότερους πρόθυμους συμμάχους.
Επιπλέον, είναι σαφές ότι η Μόσχα χάνει ερείσματα συνεχώς. Έχασε τον Άσαντ και τη Συρία, έχασε τον Μαδούρο, βλέπει το Ιράν να βομβαρδίζεται στα πυρηνικά του, βλέπει τις ομάδες τρομοκρατών που στήριζε να διαλύονται.
Ναι, έχουμε μπει σε αχαρτογράφητα νερά, όπου κάλλιστα η Ρωσία ή η Κίνα μπορεί ν’ αποφασίσουν όποτε θέλουν, τι θα συμβαίνει στη δική τους αυλή και δη χωρίς καμιά δικαιολογία ή νομιμοποιητική βάση. Όρα Ταϊβάν…
Ναι, έχουμε μπει σε αχαρτογράφητα νερά, όπου ως φαίνεται θα μετρά η δύναμη κι η ισχύς κι όχι το Δίκαιο. Κι όσο κι αν εμείς το επικαλούμαστε κι ομνύουμε ευλαβικά σ’ αυτό, πρέπει συνάμα να γνωρίζουμε ότι αν έρθει η στραβή, μικρή σημασία θα έχει αυτό. Εξ ου κι είναι πολύτιμη πολιτική πράξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η ενίσχυση των νώτων της χώρας με αεροπλάνα και βαπόρια. Καλές οι συνθήκες, μα πιο καλές οι φρεγάτες και τα F35! Καλή η Χάγη, μα πιο καλές οι …καλές σχέσεις του Τραμπ. Κι ας έχει αποδείξει αυτός, ότι μπροστά στην κυκλοθυμία του δεν στέκεται όρθια ούτε εύνοια, ούτε τίποτα άλλο.
Είναι σαφές ότι μπαίνουμε πάλι σε περίοδο ψυχρού πολέμου και σφαίρες επιρροής. Με τη διαφορά ότι στην πρώτη ψυχρή περίοδο υπήρχαν ουσιαστικά δυο κράτη, ΗΠΑ (με δορυφόρο την κατεστραμμένη Ευρώπη) και Σοβιετική Ένωση! Σήμερα υπάρχει κι η Κίνα, υπάρχει κι η όλο αναπτυσσόμενη Ινδία, υπάρχουν και σημαντικές περιφερειακές δυνάμεις. Υπάρχουν και κράτη (ειδικά στο μαλακό υπογάστριο των ΗΠΑ) στη Λατινική Αμερική, στα οποία έχει διεισδύσει έντονα ο ρωσικός παράγων, ειδικά στα πολλά χρόνια που οι δημοκρατικοί στις ΗΠΑ περί άλλων τύρβαζαν…
Μέσα σε αυτό το σκηνικό λοιπόν, τα μικρά και μεσαία κράτη δεν έχουν την πολυτέλεια της αφέλειας. Η Ιστορία δεν σώζει όσους πιστεύουν ότι θα προστατευθούν από τη σωστή πλευρά του Δικαίου ή από τις καλές τους προθέσεις.
Η Ελλάδα, σε μια περιοχή γεμάτη αναθεωρητισμούς και απειλές, οφείλει να βλέπει καθαρά, να διαβάζει έγκαιρα τις διεθνείς μετατοπίσεις και να θωρακίζεται πολιτικά, διπλωματικά και στρατιωτικά. Γιατί, ο κόσμος που έρχεται δεν θα είναι δίκαιος. Θα είναι σκληρός. Και σε έναν τέτοιο κόσμο, δεν θα επιβιώνουν όσοι έχουν δίκιο, αλλά όσοι έχουν προνοήσει να είναι έτοιμοι.
Κάτι τελευταίο: Οι αποκαλύψεις από τη Βενεζουέλα, ότι ο Μαδούρο χρηματοδοτούσε με πακτωλό χρημάτων ευρωπαϊκά κόμματα και κυβερνήσεις, είναι συνταρακτικές. Φέρεται να εμπλέκονται ισπανικά (πάντα…σοσιαλιστικά) και κόμματα άλλων χωρών, με τα οποία είχε στενές σχέσεις…. Θα μάθουμε άραγε κάτι περισσότερο;
