Μιλούσα χθες με δυο στρατηγούς, προσπαθώντας να κατανοήσω πώς σκέφτονται οι άνθρωποι που πατάνε τα κουμπάκια του πολέμου και της ειρήνης. Άνθρωποι που μετράνε ζωές με χάρτες και ώρες με επιχειρησιακά παράθυρα.
Το συμπέρασμα αυτής της συνομιλίας, είναι ότι δεν ανατρέπεται ένα καθεστώς σχεδόν μισού αιώνα, χωρίς χερσαίες επιχειρήσεις. Επίσης, θεωρούν ότι η αλλαγή καθεστώτος από αέρος και μόνο, πιο πολύ μοιάζει με ελπίδα των ΗΠΑ και Ισραήλ, παρά σαφή στόχο.
Υπενθύμισαν μάλιστα, ότι στο Ιράν υπάρχουν ένα εκατομμύριο Φρουροί της Επανάστασης, με ένα κράτος μέσα στο κράτος. Με δική τους αστυνομία, δικό τους στρατό, δική τους Δικαιοσύνη! Μέχρι και υποβρύχια διαθέτουν! Ένας μηχανισμός εξουσίας που αναπνέει μόνος του, ακόμα κι όταν το σώμα αρρωσταίνει.
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μπλέξει. Άσχημα! Και όταν μπλέκεις στη γεωπολιτική, σπάνια βρίσκεις την άκρη χωρίς να κόψεις νήματα. Με απρόβλεπτες συνέπειες.
Μια άλλη αλήθεια είναι, ότι πριν αρχίσουν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, το Ιράν βρισκόταν στη χειρότερη κατάσταση των 47 χρόνων των μουλάδων φονταμενταλιστών. Είχαν υποστεί βαθιά τραύματα από ΗΠΑ και Ισραήλ τον περασμένο Ιούνιο, αφού είχαν καταστραφεί μεγάλα συστήματα αεράμυνας, ενώ είχε εκλείψει η δυνατότητα εμπλουτισμού ουρανίου. Επιπλέον, είχε υπάρξει κι η πιο σημαντική κι εκτεταμένη κοινωνική αντίδραση από την αρχή εγκαθίδρυσης του θεοκρατικού καθεστώτος. Μια κοινωνία που έβραζε σιωπηλά κάτω από το βάρος του φόβου.
Εξ ου, είναι σαφές πια, ότι επελέγη τώρα η στρατιωτική επιχείρηση και δη σε στιγμές που η οικονομία του Ιράν έχει επιδεινωθεί δραματικά.
Φαίνεται, ότι Τραμπ και Νετανιάχου έχουν ως στόχο να καταστρέψουν αρχικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ταυτοχρόνως το πυραυλικό/βαλλιστικό πρόγραμμα του. Μπορούν; Και πόσο καιρό θα απαιτηθεί προκειμένου να μη φουντώσει μια παγκόσμια κρίση; Γιατί ο χρόνος στον πόλεμο δεν μετριέται σε ημέρες, αλλά σε λάθη.
Η Ουάσιγκτον (δηλαδή ο Τραμπ), ισχυρίζεται ότι όλη η επιχείρηση θα διαρκέσει 4-5 εβδομάδες. Είναι έτσι; Μακάρι. Οι στρατιωτικοί αναλυτές πάντως, δεν ασπάζονται αυτή την πεποίθηση του Αμερικανού προέδρου, εξ ου και μιλάνε για αναγκαιότητα χερσαίων επιχειρήσεων.
Υπενθυμίζουν μάλιστα, ότι κτυπώντας οι ΗΠΑ το Ιράν, το στερούν από έμπρακτο εταίρο της Ρωσίας και της Κίνας. Ειδικά της δεύτερης που έχει καταστεί γεωοικονομική ανταγωνίστρια των ΗΠΑ. Και σ’ αυτό το σκάκι, κάθε κίνηση κρύβει περισσότερες παρτίδες απ’ όσες φαίνονται.
Στο Ισραήλ και στο ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ, η επιχείρηση στο Ιράν, θεωρείται ότι κλείνει τους λογαριασμούς με τις τρομοκρατικές οργανώσεις (Χαμάς, Χεσμπολάχ, Χούθι κλπ) που τροφοδοτούσε οικονομικά η Τεχεράνη. Ένας πόλεμος που παρουσιάζεται ως τελικός, έστω κι αν σπάνια οι πόλεμοι είναι πράγματι τελευταίοι.
Γίνονται αυτά χωρίς να μπούνε αρβύλες στο ιρανικό έδαφος; Ξαναλέμε, δύσκολα πράγματα.
Να τονίσουμε κι αυτό: Οι χώρες του Κόλπου έχουν ταχθεί εναντίον του Ιράν. Εξ ου κι η Τεχεράνη πλήττει αμερικανικές -και όχι μόνο- εγκαταστάσεις σ’ αυτές. Γεγονός πρωτοφανές που καταδεικνύει πόσο μόνο έχει μείνει το Ιράν. Πολύ περισσότερο αφού Ρωσία και Κίνα μάλλον δεν επιθυμούν να εμπλακούν ή δεν μπορούν να εμπλακούν.
Είναι και το άλλο. Οι Φρουροί της Επανάστασης που εκτός των δυνάμεων που διαθέτουν, ελέγχουν τα στενά του Ορμούζ, απ’ όπου περνά προς τη Δύση το 20% της παγκόσμιας μεταφοράς πετρελαίου. Ένα στενό πέρασμα, απ’ όπου μπορεί να περάσει μια παγκόσμια κρίση.
Όμως, για να μην υπάρξουν συνέπειες στο κόστος της ενέργειας, οι χώρες του ΟΠΕΚ συμφώνησαν να αυξήσουν την ημερήσια παραγωγή πετρελαίου κατά 200 χιλιάδες βαρέλια. Άρα, οποιαδήποτε μεταβολή τιμών κι ανατιμήσεις στη χώρα μας, θα πρόκειται για κερδοσκοπία. Που πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Το βέβαιο είναι ότι οι δολοφόνοι μουλάδες πρέπει να τελειώνουν. Όπως όμως προείπαμε, στρατιωτικοί αναλυτές κι άνθρωποι που το χακί έχει γίνει ένα με το δέρμα τους, ισχυρίζονται ότι δύσκολα θα υπάρξουν θεαματικά αποτελέσματα χωρίς …αρβύλες να πατάνε το ιρανικό έδαφος.
Εκτός αν επικρατήσει η διπλωματική οδός και αλλάξουν όλα χωρίς αλλαγή καθεστώτος.
Ίδωμεν!
