Αγαπητές Συνδημότισσες & Αγαπητοί Συνδημότες,

Με σεβασμό, κατάνυξη και ταπεινότητα βιώνουμε την Εβδομάδα των Παθών του Χριστού, την θυσία της Σταύρωσης και το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Θεανθρώπου. Δίνοντας την ύστατη μάχη μας με την πανδημία αλλά ταυτόχρονα τηρώντας, όσο το δυνατόν επιτρέπεται, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας, ας παραμείνουμε προσεκτικοί, σοβαροί και μετρημένοι στις ενέργειες μας και ας μη θέσουμε σε κίνδυνο την οικογένεια, το φίλο, τον συμπολίτη μας μέχρι να πατάξουμε ολοκληρωτικά τον αόρατο εχθρό.

Το μήνυμα της Ανάστασης, είναι πάνω και πριν απ’ όλα μήνυμα αγάπης και αλληλεγγύης, συγκατάβασης και συμπόρευσης με τον διπλανό μας, με τον συνάνθρωπο, με τον καθένα που βρίσκεται σε ανάγκη. Είναι μήνυμα ελπίδας για τη ζωή που τόσο δοκιμάζεται στις μέρες μας από  τον κίνδυνο του θανάτου, όμως τελικά, ανασταίνεται και θριαμβεύει μέσα από κάθε δυσκολία. Ο συμβολισμός της Ανάστασης μας διδάσκει πως όσο σκληρά κι αν δοκιμαζόμαστε, πάντα βρίσκουμε τη διέξοδο, όταν στεκόμαστε με φροντίδα και αλληλεγγύη στον διπλανό μας, με αισιοδοξία

Εύχομαι σε  όλους  σας μέσα από την καρδιά μου Καλή Ανάσταση & Καλό Πάσχα! Υγεία και Ευτυχία στις οικογένειές σας!

Στέφανος Δριστάς

Αντιδήμαρχος Αλεξάνδρειας

Ευχές για Καλό Πάσχα από κινηματοδράσις Αλεξάνδρειας

Τα κλοπιμαία εντοπίστηκαν και αποδόθηκαν στον νόμιμο κάτοχό τους

Συνελήφθη χθες (21 Απριλίου 2022) το απόγευμα σε περιοχή των Σερρών, από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Εμμανουήλ Παππά σε συνεργασία με αστυνομικούς της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. της Διεύθυνσης Αστυνομίας Σερρών, ένας ημεδαπός άνδρας, για το αδίκημα της κλοπής.

Ειδικότερα, ο προαναφερόμενος άνδρας εντοπίστηκε να οδηγεί όχημα ιδιοκτησίας του και σε τρέιλερ που ρυμουλκούσε μετέφερε 3 δορυφορικά κάτοπτρα, τα οποία είχε αφαιρέσει νωρίτερα από εγκαταστάσεις εταιρείας σε αγροτική περιοχή των Σερρών, αξίας 30.000 ευρώ, σύμφωνα με δήλωση του νόμιμου εκπροσώπου της εταιρείας.

Τα δορυφορικά κάτοπτρα αποδόθηκαν στον νόμιμο εκπρόσωπο της εταιρείας και κατασχέθηκαν το παραπάνω όχημα και το τρέιλερ.

Επίσης διαπιστώθηκε ότι στερούνταν άδειας ικανότητας οδηγήσεως.

Ο συλληφθείς, με τη δικογραφία που σχηματίσθηκε σε βάρος του, θα οδηγηθεί στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Σερρών.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.

Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των Αγγέλων Βασιλεύς.

Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.

Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.

Ήλοις προσηλώθη, ο Νυμφίος της Εκκλησίας.

Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.

Προσκυνούμέν σου τα Πάθη Χριστέ.

Δείξον ημίν, και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

«Μεγάλη Παρασκευή και όλοι μας στεκόμαστε εκστατικοί μπροστά στον Σταυρωμένο Χριστό. Είναι συγκλονιστικό το θέαμα. Αισθήματα αγάπης, κατάνυξης και συντριβής μας κατακλύζουν σήμερα. Βρισκόμαστε κάτω και γύρω από τον Σταυρό παραστάτες και μάρτυρες του θείου πάθους. Συντελείται το μεγαλύτερο έγκλημα όλων των εποχών. Η πιο τραγική ώρα της ανθρωπότητας», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο θεολόγος Επαμεινώνδας Νικολόπουλος.

Εν συνεχεία, επεξηγεί: «Το δράμα του Χριστού χαρακτηρίζεται ως θείο, γιατί το υπέφερε ένας Θεός ο οποίος όμως δεν παύει να είναι και άνθρωπος». Και συνεχίζει: «Η δίκη του Χριστού από το Μεγάλο Συνέδριο ήταν μια παρωδία δίκης, μια άδικη δίκη εφόσον ο Χριστός δικάστηκε με πολλές δικονομικές παραβάσεις. Αυτές τις παρανομίες δεν χρειάζεται να είναι κάποιος νομικός για να τις αντιληφθεί. Μελετώντας τα στοιχεία τις αντιλαμβάνεται και ο μέσος άνθρωπος. Ορισμένες από αυτές ήταν:

Δεν υπήρχε ορισμένη και σαφής κατηγορία. Δεν υπήρχε υπεράσπιση για τον Χριστό.

Η δίκη έγινε τη νύχτα αντί για την ημέρα και δεν πήγαν το Χριστό στο Δικαστήριο αλλά στον Άννα (πεθερό του Αρχιερέα Καϊάφα) για να τον ανακρίνει χωρίς εξουσία.

Κατά τη συνεδρίαση αποφασίστηκαν όλες οι κατηγορίες, ώστε να ευσταθεί η αίτηση της θανατικής ποινής εναντίον του.

Η προανάκριση κράτησε ως τα ξημερώματα, ενώ ταυτόχρονα άρχισαν να συγκεντρώνονται όλα τα μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου, καθώς στόχος ήταν να ξεκινήσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα η αυτόφωρη δίκη.

Ο Χριστός ήταν δέσμιος καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης. Πριν από τη δίκη μάλιστα του έβαλαν βασιλικό μανδύα και τον εξευτέλιζαν.

Ο Χριστός έπρεπε με κάθε τρόπο και μέσο να καταδικασθεί σε μαρτυρικό θάνατο, αν και τα στοιχεία τον αθώωναν. Η ποινή που του αποδόθηκε ήταν ο πιο βασανιστικός και εξευτελιστικός θάνατος,  ο θάνατος πάνω στο Σταυρό.

Μετά τη σύλληψη ο Ιησούς πέρασε από έξι εξαντλητικές και κακόπιστες ανακρίσεις. Από τον Άννα, τον Καϊάφα, το Συνέδριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο. Στα μεσοδιαστήματα κακοποιήθηκε με τέσσερις πολύωρους και βάρβαρους βασανισμούς. Μεταξύ των ανακρίσεων και των βασανισμών σύρθηκε αλυσοδεμένος και δερόμενος έξι φορές. Η απόσταση που διήνυσε με τις αλυσίδες ήταν περίπου έξι χιλιόμετρα. Και όλα αυτά νηστικός, διψασμένος και άυπνος.

Του ασκήθηκε έντονη ψυχοσωματική βία, Τον έγδυσαν τρεις φορές, Τον έντυσαν άλλες τόσες, Τον μαστίγωσαν, Του φόρεσαν το ακάνθινο στεφάνι και Του φόρτωσαν τον βαρύ Σταυρό. Στις ανακρίσεις Τον διέσυραν και Τον εξευτέλισαν. Ήθελαν με κάθε τρόπο να Τον κάνουν να λυγίσει. Μεταξύ άλλων, μαστιγώθηκε. Η μαστίγωση γινόταν με φραγγέλιο, που είχε λουριά με απολήξεις σφαιρίδια και άκρες από κόκαλα. Κάθε φορά που έπεφτε στο σώμα το μαστίγιο αυτά τα αντικείμενα έμπαιναν στις σάρκες και όταν το τραβούσε ο βασανιστής για να ξαναχτυπήσει έσκιζαν το δέρμα.

Όταν φορτώθηκε τον Σταυρό έπρεπε να κουβαλήσει ένα ξύλο που δεν ήταν πλανισμένο όπως το βλέπουμε στις αγιογραφίες. Ήταν δύο κορμοί με σκληρό φλοιό και ρόζους που τα πέταξαν πάνω στην πλάτη Του, την ήδη καταματωμένη από τη μαστίγωση. Η διαδρομή ως τον Γολγοθά ήταν τρομακτική δοκιμασία, την οποία ο Ιησούς δεν άντεξε λυγίζοντας από το βάρος του οριζόντιου τμήματος του σταυρού, το οποίο κουβαλούσε στους τσακισμένους από το μαστίγωμα ώμους του. Κανονικά, με βάση τη λογική, εκεί στην πορεία προς τον Γολγοθά θα έπρεπε να είναι το τέλος.

Ακολουθεί η σταύρωση η οποία ήταν το υπέρτατο μαρτύριο. Ήταν κάτι τόσο σαδιστικό που τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν. Ο Ιησούς αφυδατωμένος, έχοντας χάσει μεγάλη ποσότητα αίματος, σε κατάσταση ασφυξίας λόγω της στάσης του σώματος πάνω στον σταυρό, άφησε την τελευταία του πνοή με μια τρομακτική κραυγή “Τετέλεσθαι”».

«Ο Θάνατος Του, είναι η μεγαλειώδης αποκάλυψη της φιλανθρωπίας και της αγάπης Του»

Ακολούθως, ο κ. Νικολόπουλος επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «ο Χριστός δέχεται τον θάνατο από αγάπη για τον άνθρωπο, και προσφέρει τον Εαυτό Του στους φονευτές Του, οι οποίοι κερδίζουν φαινομενικά τη νίκη. Όμως, στην ουσία αυτή η νίκη είναι η ολοκληρωτική και αποφασιστική ήττα του κακού.

Πεθαίνει ο Χριστός γιατί έχει ουσιαστικά ταυτίσει τον Εαυτό Του με εμάς, έχει κυριολεκτικά επωμιστεί την τραγωδία της ανθρώπινης ζωής. Ο Θάνατος Του, είναι η μεγαλειώδης αποκάλυψη της φιλανθρωπίας και της αγάπης Του. Και επειδή ο Θάνατός Του είναι αγάπη, ευσπλαχνία, φιλανθρωπία, αλλάζει αυτόματα η φύση του θανάτου. Από τιμωρία γίνεται πράξη που αντανακλά αγάπη και συγχώρεση».

«Η υπέρβαση του εαυτού μας, εξαιτίας της αγάπης, βιώνεται μόνο μέσα στην Εκκλησία»

Επιπρόσθετα και εν κατακλείδι, ο θεολόγος Επαμεινώνδας Νικολόπουλος σημειώνει ότι «ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί για να ζήσει και να ζήσει καλύτερα. Η επιστήμη μπαίνει στην υπηρεσία του ανθρώπου με σκοπό να αντιμετωπίσει τις ασθένειές του, να παρατείνει τη δυνατότητα να χαρεί το φως της ζωής, να τον συνδράμει στην όσο το δυνατόν υπέρβαση του θανάτου. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να ζει.

Ελάχιστα, όμως, συνειδητοποιούμε τη διαφορά ανάμεσα στην έννοια της επιβίωσης και την έννοια της ζωής. Επιβιώνω σημαίνει τρώω, πίνω, κοιμάμαι, εργάζομαι, βγάζω χρήματα για να εξασφαλίσω τα προς το ζην, εκτονώνομαι, αναπαράγομαι, ξεκουράζομαι, χαίρομαι ή λυπάμαι, όπως άλλοι. Ζω σημαίνει ότι όλες αυτές τις βιολογικές και κοινωνικές λειτουργίες τις μεταποιώ σε νόημα και στάση ζωής. Εργάζομαι όχι μόνο για τις βιοτικές ανάγκες, αλλά εργάζομαι και το καλό και την αρετή. Συστήνω οικογένεια γιατί είμαι κοινωνικό ον, αλλά αγαπώ τον άλλο περισσότερο από μένα, γιατί μόνο μέσα από την σχέση έχει νόημα η κοινωνικότητα.

Η θυσία του Χριστού στο Γολγοθά ήταν άρνηση της βιολογικής επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης, καθώς ο Χριστός ως Θεάνθρωπος και αναμάρτητος μπορούσε να μην πεθάνει. Ήταν όμως η σπουδαιότερη κατάφαση της ζωής, από την ίδια τη Ζωή. Όπως λέει ένα από τα πιο όμορφα εγκώμια της Μ. Παρασκευής, σαν τον πελεκάνο, που, όταν τα παιδιά του δηλητηριάζονται από το τσίμπημα του φιδιού, τρυπά τα πλευρά του και τους μεταγγίζει το αίμα του για να τα σώσει, πεθαίνοντας ο ίδιος. Έτσι κι ο Χριστός μας δίνει το αίμα Του, για να σωθούμε από το δηλητήριο της αμαρτίας και του θανάτου και να ξαναβρούμε το αληθινό νόημα της ύπαρξής μας.  Κι επειδή όλα τα  μεγάλα γεγονότα του Θείου Πάθους δε συνέβησαν απλώς τον καιρό εκείνο, αλλά εξακολουθούν και στη δική μας εποχή να συμβαίνουν, η υπέρβαση του εαυτού μας, εξαιτίας της αγάπης, βιώνεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, μέσα από τη σταύρωση των παθών και την Ανάσταση της αρετής και του τρόπου που ο Χριστός έγινε πρότυπο για όλους εμάς».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι ίσως η πιο φορτισμένη συγκινησιακά ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας καθώς κορυφώνεται το Θείο Δράμα, με τη Σταύρωση και τον ενταφιασμό του Ιησού Χριστού, στην πορεία προς την Ανάσταση και το Πάσχα.

Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής ξεκινά ο στολισμός του Επιταφίου στις εκκλησίες σε όλη τη χώρα. Πρώτα ψάλλονται οι Μεγάλες Ώρες και ακολουθεί ο Εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής. Στη συνέχεια, γίνεται η Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου. Ακριβώς μετά, μέσα στο Ιερό Κουβούκλιο τοποθετείται ένα ύφασμα, πάνω στο οποίο έχει κεντηθεί ή ζωγραφιστεί ο Κύριος, νεκρός. Το ύφασμα αυτό λέγεται Επιτάφιος.

Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Δρ. Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, ομότιμη ερευνήτρια και τέως διευθύντρια του Κέντρου Έρευνας της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, σύμφωνα με την θρησκευτική μας παράδοση, «το βράδυ της Μ. Πέμπτης πηγαίνουν στην εκκλησία για τα Δώδεκα Ευαγγέλια. Οι γυναίκες μένουν όλο το βράδυ και ξενυχτούν τον εσταυρωμένο, όπως γίνεται και με τον θάνατο ενός συγγενικού τους προσώπου. Στολίζουν τον Επιτάφιο με λουλούδια της εποχής και λένε το γνωστό μοιρολόγι της Παναγίας, το οποίο αλλού τραγουδούν αγερμικά (ως κάλαντα) τα παιδιά στα σπίτια για φιλοδώρημα. Τον Επιτάφιο στολίζουν κυρίως ώριμες γυναίκες βοηθούμενες από νέα κορίτσια για να “μαθαίνουν”. Ήταν από τις πιο αγαπημένες ασχολίες των γυναικών καθώς μακριά από το σπίτι και την επιτήρηση των ανδρών, μπορούσαν να συζητήσουν μεταξύ τους για διάφορα θέματα».

Η λέξη επιτάφιος, αρχαία ελληνική σημαίνει επί του τάφου, επιτάφιος λόγος (π.χ. επιτάφιος του Περικλέους) ή επίγραμμα. Κατά τους χριστιανικούς χρόνους σημαίνει αναπαράσταση του σώματος του Ιησού Χριστού μετά την Αποκαθήλωση από τον Σταυρό σε στάση προετοιμασίας για την ταφή, εκτός από κεντητή, και ζωγραφισμένη πάνω σε ύφασμα.

Γύρω από την σκηνή της αποκαθήλωσης είναι κεντημένο το τροπάριο της ημέρας:

«Ο ευσχήμων Ιωσήφ από του ξύλου καθελών το άχραντόν σου Σώμα, σινδόνι καθαρά ειλήσας και αρώμασιν, εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο».

Κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου της Αποκαθήλωσης, που περιγράφει τα γεγονότα του θανάτου και της ταφής του Χριστού, ένα ξύλινο ζωγραφισμένο ομοίωμα του σώματος του Κυρίου ως Εσταυρωμένου, το οποίο είναι προσηλωμένο στον Σταυρό, αποσπάται από τον Σταυρό, τυλίγεται σε λευκό ύφασμα και μεταφέρεται στο ιερό του ναού, όπου θα μεταφερθεί μετά την περιφορά του Επιταφίου και ο Σταυρός.

Όπως επισημαίνει η κ. Καμηλάκη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, Επιτάφιος, εκτός από το κεντημένη σε ύφασμα αποκαθήλωση, λέγεται, κατά συνεκδοχήν, και το ξυλόγλυπτο κουβούκλιο (θόλος), το οποίο στεγάζει το τραπέζι πάνω στο οποίο τοποθετείται ο κεντημένος Επιτάφιος. Το κουβούκλιο αναπαριστά τον Τάφο του Χριστού.

Από το απόγευμα της Μ. Πέμπτης διακοσμείται με εποχιακά λουλούδια. Τον Επιτάφιο ραίνουν με πέταλα λουλουδιών και αρώματα. Οι καμπάνες των ναών κτυπούν πένθιμα και στις ορθόδοξες χώρες οι σημαίες κυματίζουν μεσίστιες.

Οι πιστοί συνηθίζεται να προσκυνούν τον Επιτάφιο όλο το απόγευμα της Μ. Παρασκευής μέχρι την τέλεση του όρθρου του Μ. Σαββάτου. Πολλοί περνούν και κάτω από το κουβούκλιο του Επιταφίου. Ο Επιτάφιος περιφέρεται σε κεντρικά σημεία της ενορίας. Η πομπή σταματά σε διάφορα σημεία και αναπέμπεται δέηση. Όπου υπάρχουν περισσότερες από μία ενορίες οι πομπές των επιταφίων συναντώνται και συναγωνίζονται στον στολισμό. Όσοι πιστοί μένουν στα σπίτια τους βγαίνουν έξω με αναμμένα κεριά, όταν περνάει ο Επιτάφιος. Κατά τη διάρκεια της περιφοράς ψάλλονται «Εγκώμια». Σε πολλά ελληνικά χωριά ο Επιτάφιος περνάει και από το κοιμητήριο, ανάμεσα στους τάφους, για να δώσει στους νεκρούς το μήνυμα της ζωής, λέει επίσης η κ. Καμηλάκη και θυμάται κάποια έθιμα ανά την Ελλάδα που σχετίζονται με τον Επιτάφιο:

«Στην Ύδρα, ο Επιτάφιος της ενορίας Καμίνι μπαίνει και στη θάλασσα. Κατά την επιστροφή οι μεταφέροντες τον Επιτάφιο στέκονται στη θύρα του ναού κρατώντας ψηλά το κουβούκλιο για να περάσουν όλοι από κάτω για το καλό.

Λουλούδια, κεριά, αβγά ως φυλαχτά και αποτρεπτικά του κακού

 Τα λουλούδια από τον επιτάφιο και ιδιαίτερα αυτά που ακουμπούν στο σώμα του Χριστού τα κρατούν για φυλαχτό ή στο εικονοστάσι. Τα κεριά του επιταφίου καθώς και αυτά που καίνε στο σταυρό τα μοιράζονταν μεταξύ τους οι οικογένειες, πληρώνοντας ένα ποσόν στην εκκλησία και τα κρατούσαν στο εικονοστάσι. Όταν έβρεχε ή άστραφτε ή έριχνε χαλάζι άναβαν το κερί, σταύρωναν τα σύννεφα και πίστευαν ότι σταματούσε. Κυρίως όμως το κερί το έπαιρναν μαζί τους οι ναυτικοί στο ταξίδι για να χρησιμοποιήσουν σε περιπτώσεις επικίνδυνης θαλασσοταραχής ή ανεμοστροβίλων (τρούμπας).

Σε πολλές περιοχές έφερναν στην εκκλησία την Μεγάλη Πέμπτη ή Παρασκευή ψωμί, αλάτι, αβγά, και νερό σε φιάλη για να ανανεωθούν. Τα περνούσαν όλα κάτω από τον Επιτάφιο ή τα έβαζαν κάτω από την Αγία Τράπεζα και τα έπαιρναν μετά την Ανάσταση.

Οι κήποι του Άδωνη (Σέρρες)

Κατά την περιφορά του Επιταφίου οι γυναίκες τοποθετούν στο κατώφλι την εικόνα του Εσταυρωμένου με λουλούδια, κεριά και θυμίαμα. Δίπλα τοποθετούν ένα πιάτο στο οποίο έχουν φυτέψει φακή ή κριθάρι πριν μερικές ημέρες και έχει δημιουργήσει χλόη. Το έθιμο θυμίζει τους αρχαίους “κήπους του Αδώνιδος”. Ο Άδωνις σύμβολο της άνοιξης, που γρήγορα μαραίνεται, γιορταζόταν με την έκθεση πάνω σε νεκρικό κρεβάτι, ομοιώματος στολισμένου με άνθη και πρασινάδες.

ΑΠΕ-ΜΠΕ