Για δεύτερη φορά σε ένα μήνα ο ΣΥΡΙΖΑ εισέπραξε τον -ακόμα πιο ακριβό- λογαριασμό στην κάλπη της 25^ης Ιούνη.

Οι επικοινωνιακοί ελιγμοί και τακτικισμοί, οι αλλαγές προσώπων στην κεντρική εκπροσώπηση αλλά και η σχεδόν μονοπρόσωπη προεκλογική καμπάνια που στηρίχθηκε στον Τσίπρα, δεν μπόρεσαν να ανακόψουν την ελεύθερη πτώση των εκλογικών του ποσοστών. Όχι μόνο δεν αναχαιτίστηκε η πτώση του αλλά αντίθετα διευρύνθηκε η διαφορά του από την κυβερνώσα ΝΔ ακόμα περισσότερο. Η νέα πτώση και η απώλεια πάνω από 250.000 ψήφων και το ποσοστό τού 17,8% (έναντι του 20% τον Μάιο) δίνουν ένα ακόμα ηχηρό ράπισμα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αξιοσημείωτο είναι πως η νέα συντριβή του, οδηγεί σε μεγάλη συρρίκνωση της κοινοβουλευτικής του παρουσίας. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα εκπροσωπείται πλέον μόλις με 48 βουλευτές, αφήνοντας εκτός Βουλής πολλά και πρωτοκλασάτα στελέχη όπως ο Φίλης, ο Γ. Τσίπρας, η Τσαπανίδου αλλά και οι πασοκογενείς Ραγκούσης, Ξενογιαννακοπούλου, Σπίρτζης κλπ.

Δεν φταίνε τα πρόσωπα που επιλέχθηκαν, ούτε ότι ο «φτωχός λαός» δεν κατάλαβε το πρόγραμμά του, όπως έλεγαν τα κεντρικά του στελέχη μετά τις 21 Μάη. Φταίει η πολιτική που χάραξε. Ο ΣΥΡΙΖΑ εισέπραξε για δεύτερη φορά τα επίχειρα της πολιτικής του. Για όλα όσα έκανε ή δεν έκανε, τόσο ως κυβέρνηση την περίοδο 2015 – 2019 όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση την τελευταία τετραετία. Για την πολιτική των μνημονίων που υπηρέτησε πιστά, για τα βαριά αντιλαϊκά μέτρα που φόρτωσε στις πλάτες του λαού, για την ψήφιση των μισών και πλέον νομοσχεδίων της ΝΔ. Για την οδυνηρή διάψευση όλων των λαϊκών προσδοκιών, για τη δεξιά πολιτική που επέβαλε στο όνομα της Αριστεράς, σπιλώνοντας και διασύροντας τα οράματα και τις αξίες της. Για την πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και ΕΕ που πρόθυμα υπηρέτησε.

Όλα αυτά είναι τα στοιχεία που καταβαράθρωσαν εκλογικά το ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησαν μεγάλα τμήματα του λαού να του γυρίσει την πλάτη. Ούτε τα διλήμματα αλλά ούτε και οι εκβιασμοί του Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας του, για «χαμένη ψήφο στα μικρότερα κόμματα», έπιασαν τόπο στο διάστημα της δεύτερης προεκλογικής περιόδου. Αντίθετα είχαν ως αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη αποδέσμευση δυνάμεων από την εκλογική επιρροή του, την αποδοκιμασία τελικά της πολιτικής του.

Την επομένη της δεύτερης κάλπης η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, φανερά κλυδωνισμένη από το αποτέλεσμα, επιχειρεί τώρα να ρίξει το φταίξιμο στην κοινωνία που τάχα συντηρητικοποιείται, μετατοπίζεται πιο δεξιά και όλες οι θεωρίες που αναπτύσσονται από τα προπαγανδιστικά επιτελεία του πως η κοινωνία κυριεύθηκε από τη Δεξιά και την ακροδεξιά. Όμως αυτός που πραγματικά μετατοπίζεται προς τα δεξιά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η πολιτική που ακολούθησε από το 2015 και έπειτα, προσχωρώντας οριστικά στο μπλοκ των μνημονιακών δυνάμεων. Δεξιά μετατόπιση επίσης είναι η ταύτιση της πολιτικής του με αυτή της ΝΔ πάνω σε όλα τα βασικά ζητήματα της περιόδου 2019 – ’23. Ας μην ρίχνει λοιπόν με θράσος και προκλητικά την ευθύνη στο λαό που «δεν κατάλαβε» ή που «έφερε την ακροδεξιά στη Βουλή» το κόμμα που ξέπλυνε τη Δεξιά και φούσκωσε τα πανιά της. Και κάτι ακόμη. Όταν τη περίοδο 2012-1015 η ακροδεξιά (ΛΑΟΣ) και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής συγκέντρωναν το ίδιο ποσοστό με τα σημερινά κόμματα της ακροδεξιάς και βρίσκονταν τότε σε πλήρη δράση τα τάγματα εφόδου, κανένα θόρυβο δεν ξεσήκωνε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως κάνει σήμερα. Αν έπαιρνε μάλιστα τώρα τα ίδια ποσοστά που είχε πάρει τότε ούτε για ακροδεξιά θα ακούγαμε ούτε τίποτα.

Η νέα σαρωτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ δίνει εκ νέου το δικαίωμα στη ΝΔ, όχι απλά να θριαμβολογεί, αλλά τα κεντρικά της στελέχη σαν τους ακροδεξιούς Βορίδη – Γεωργιάδη και τον νεοφιλελεύθερο Χατζηδάκη να μιλούν με έπαρση και αλαζονεία. Να κάνουν λόγο για την «ιστορική» ή την «στρατηγική» ήττα της Αριστεράς και παράλληλα να χαϊδολογούν την ακροδεξιά της Νίκης και τα φασιστοειδή των Σπαρτιατών, παρουσιάζοντάς τους λίγο ως πολύ σαν ένα «φυσικό» φαινόμενο που παρατηρείται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όσο κι αν το επιθυμούν οι κυρίαρχοι κύκλοι της ολιγαρχίας και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, οι ιδέες και οι αξίες της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος δεν ηττήθηκαν. Αυτό που ηττήθηκε είναι η δεξιά σοσιαλδημοκρατική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Το οδυνηρό και συντριπτικό αποτέλεσμα που κατέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί έντονους εσωκομματικούς τριγμούς, οδηγεί σε ακόμα βαθύτερη εσωτερική κρίση. Η απόφαση του Τσίπρα να παραιτηθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και να μην την διεκδικήσει ξανά είναι ακριβώς έκφραση της πολιτικής κρίσης που έχει ξεσπάσει στις γραμμές του και των μεγάλων αδιεξόδων που αντιμετωπίζουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο Τσίπρας προσωπικά. Και καθώς ο Τσίπρας διαδραμάτιζε καταλυτικό ρόλο στο ΣΥΡΙΖΑ, η παραίτηση και το κενό που θα αφήσει είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει και σε κρίση ηγεσίας επιταχύνοντας αποσυνθετικές διεργασίες στους κόλπους του. Όπως σημειώνει η απόφαση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ που δημοσιεύτηκε την επομένη των εκλογών για το νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώθηκε, αυτό: «Χαρακτηρίζεται επίσης από μια νέα εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ, με άμεση συνέπεια το ξέσπασμα μιας βαθιάς κρίσης, από την οποία είναι δύσκολο να προσδιοριστεί πότε και πώς θα βγει».

Και όλα αυτά την ώρα που τα νεοφώτιστα στελέχη του, όπως ο Διονύσης Τεμπονέρας, ρίχνουν γέφυρες επικοινωνίας προς το ΠΑΣΟΚ ανοίγοντας τη συζήτηση περί συνεργασιών μπροστά στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση τον ερχόμενο Οκτώβρη.

Όλες όμως οι κινήσεις και οι εξελίξεις που εγκυμονούνται στο εσωτερικό της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορούν το λαό και τους εργαζόμενους. Δεν αφορούν στο πώς θα αναχαιτιστεί η αντιλαϊκή πολιτική του μαύρου μετώπου της Δεξιάς. Ο Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα αναζητά εναγωνίως στηρίγματα στους κυρίαρχους κύκλους της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και είναι έτοιμη να δώσει εκ νέου εξετάσεις και να πιστοποιήσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει τον κορμό του δεύτερου πυλώνα του πολιτικού συστήματος, μια αξιόπιστη και ισχυρή εφεδρεία για λογαριασμό της ντόπιας ολιγαρχίας και των ΗΠΑ – ΕΕ. Πετώντας από πάνω του τα βαρίδια του παρελθόντος, σβήνοντας οριστικά από το λεξιλόγιο τα σύμβολα και καθετί που θυμίζει αριστερά, προκειμένου να δημιουργήσει ένα καθαρόαιμο, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στραμμένο στον περίφημο κεντρώο χώρο.

Οι δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, πέραν των πρόδηλων αναγνώσεων, προσέφεραν ορισμένα κρίσιμα ποιοτικά στοιχεία, που πρέπει να αναλυθούν ώστε να οδηγήσουν σε χρήσιμα συμπεράσματα.

Το εμφατικό αποτέλεσμα, πράγματι, δεν επιδέχεται αμφισβήτησης παρά μόνο προσεκτικής ερμηνείας. Όσο αληθές είναι ότι η επικράτηση της ΝΔ δεν σημαίνει και αμνήστευση όλων των πεπραγμένων, της αδιαφάνειας και της έλλειψης λογοδοσίας της προηγούμενης περιόδου, άλλο τόσο σαφές είναι ότι η ψήφος των πολιτών προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης εμπεριείχε μια ισχυρή αξιολόγηση. Η ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, ιδίως στην ψήφο των νεότερων ηλικιών, αλλά και από τον πολιτικό χώρο του κέντρου, σηματοδοτεί μια αξιοσημείωτη επιβεβαίωση μιας υπομονετικής, αυτόνομης και ορθολογικής πορείας.

Αντιθέτως, στην ελεύθερη πτώση του ΣΥΡΙΖΑ αποτυπώνεται η έντονη αποδοκιμασία μιας στείρας πολιτικής, που δεν απέβαλε ποτέ τα γενετικά της χαρακτηριστικά: δημαγωγία, λαϊκισμός και τυχοδιωκτικές επιλογές. Καιροσκοπικές διευρύνσεις, ανερμάτιστες προτάσεις, θολό στίγμα και πάντα, στο τέλος, επίρριψη ευθυνών στους άλλους -συνήθως στο ΠΑΣΟΚ. Ο «κύκλος που κλείνει» στον ΣΥΡΙΖΑ δεν χαρακτηρίζεται μόνο από την αυταπάτη, όσο από την απαξίωση του πολιτικού ύφους και λόγου ενός κόμματος που δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει αναφορά σε κάτι θετικό. Το «όχι σε όλα» χρεοκόπησε -εις διπλούν.

Το ζητούμενο είναι να αποδείξουμε πως ναι, μπορεί να υπάρξει σοβαρή αντιπολίτευση, με θετική μεταρρυθμιστική ταυτότητα. Μια αντιπολίτευση που θα σέβεται και θα εγγυάται τον συμβιωτικό χαρακτήρα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Θα αναζητά και θα προσφέρει συναινέσεις εκεί που το δημόσιο συμφέρον το αξιώνει. Θα αντιδρά σθεναρά, θα ορθώνει ανάχωμα στις επιλογές της κοινωνικής αδικίας και της συντήρησης. Μια αντιπολίτευση με τεκμηρίωση, γνώση και στόχο. Που θα μπορεί να αρθρώνει λόγο σύγχρονο, αιχμηρό και ωφέλιμο. Που θα παίρνει πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου. Όλο αυτό δεν είναι μια παραταξιακή υπόθεση, αλλά ζήτημα ενίσχυσης της δημοκρατίας μας. Για αποτελεσματικό έλεγχο, διαρκή εξισορρόπηση και προστασία των θεσμικών αντίβαρων της Πολιτείας.

Μέσα στο νέο πολιτικό σκηνικό κατακερματισμού, η αποστολή αυτή αποκτά χαρακτηριστικά ταυτοτικά. Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής μπορεί και οφείλει να σηματοδοτήσει την αλλαγή. Η προεκλογική αναμέτρηση αλλά και οι πολλοί μήνες που προηγήθηκαν το απέδειξαν. Απέναντι στην τοξικότητα, προσπαθήσαμε να απαντήσουμε με περισσότερη πολιτική, στον λαϊκισμό με ρεαλισμό, στα fake news με αλήθεια. Επιμείναμε στις προτάσεις μας, τις τεκμηριώσαμε, ποτέ δεν τις εγκαταλείψαμε, παρά την πίεση. Προσωπικά ο Νίκος Ανδρουλάκης έθεσε νέα ζητήματα αιχμής: κοινωνική κατοικία, δημογραφικό. ενεργειακή δημοκρατία. Η παράταξη διεύρυνε την πολιτική συζήτηση, αναβαθμίζοντας τον δημόσιο λόγο, στην ουσία, όχι μόνο στην επικοινωνία.

Έτσι, σταθερά κι ανεπιφύλακτα, καλούμαστε να συνεχίσουμε. Μόνο έτσι μπορούμε να οικοδομήσουμε μια Κεντροαριστερά πρωταγωνίστρια ξανά. Με αρχές και αξίες, που υπερβαίνουν το απλό άθροισμα δυνάμεων, ως κάτι περιττό και αναχρονιστικό. Δική μας αναφορά είναι οι παραδόσεις της Δημοκρατικής Παράταξης και τα όνειρα της νέας γενιάς. Για να γίνουμε η φωνή όσων δεν ακούγονται. Να αγκαλιάσουμε τις ανάγκες των πολλών και να τις κάνουμε Πολιτική. Με περιεχόμενο και πρόταση. Με γνώση και πολλή δουλειά. Με το κεφάλι ψηλά, για όσα πετύχαμε, και τα πόδια σταθερά στη γη, για να πετύχουμε ακόμη περισσότερα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στις διπλές εκλογές που προηγήθηκαν, το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής κατάφερε να διαγράψει μια σταθερά ανοδική πορεία.

Αυξήσαμε κατά 50% την κοινοβουλευτική μας δύναμη και τα εκλογικά μας ποσοστά.

Οι δεσμοί του κόμματος μας με τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας, τους μη προνομιούχους, τους νέους και τη μεσαία τάξη ανανεώνονται και ενδυναμώνονται έτι περαιτέρω.

Ο προοδευτικός κόσμος αγκάλιασε την προσπάθεια αναγέννησης της Δημοκρατικής Παράταξης και αυτό αποτελεί ελπιδοφόρο προμήνυμα για το μέλλον μιας ισχυρής κεντροαριστεράς που έχει ανάγκη ο τόπος.

Η τοξικότητα, οι ασυνάρτητες στρατηγικές και η αναξιοπιστία ηττήθηκαν στρατηγικά αναδεικνύοντας την ανάγκη να εκπροσωπηθούν γνήσια οι ελπίδες, τα προβλήματα και τα όνειρα των προοδευτικών πολιτών.

Σήμερα, το κόμμα μας έχει ανανεωθεί, είναι ενωμένο, έχει ένα σύγχρονο πρόγραμμα και αυτό θα είναι η πυξίδα της αντιπολίτευσης, που θα κάνουμε. Λέμε στον ελληνικό λαό ότι από εδώ και πέρα, με ισχυρό ΠΑΣΟΚ, τελειώνουμε τον μηχανισμό του φόβου για τα χειρότερα. Θα αγωνιστούμε για μια κοινωνία υψηλών προσδοκιών και θα σηκώσουμε το αντιπολιτευτικό βάρος απέναντι στη συντηρητική κυβέρνηση της ΝΔ. Με δημιουργικό, εξωστρεφή και προοδευτικό λόγο, παρέχοντας τη συναίνεσή μας εκεί που είναι ωφέλιμο για τη χώρα, αλλά θα υψώνουμε ισχυρό δημοκρατικό ανάχωμα σε κάθε προσπάθεια υποβάθμισης και απαξίωσης του κοινωνικού κράτους, του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η λαϊκή ετυμηγορία ανέδειξε όμως και την ενίσχυση των δυνάμεων του ανορθολογισμού και της κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Το ΠΑΣΟΚ θα δώσει -όπως έκανε πάντα, χωρίς υπεκφυγές- τον θεσμικό και πολιτικό αγώνα απέναντι στην άκρα δεξιά και στους υμνητές του ναζισμού. Αυτές μας οι θέσεις είναι αξιακές. Δεν αποτελούν σημαία ευκαιρίας. Το έχουμε αποδείξει άλλωστε, όταν το ΠΑΣΟΚ άσκησε όλο το προηγούμενο διάστημα εποικοδομητική αντιπολίτευση με βάση τις δημοκρατικές μας αρχές και αξίες.

Αναδείξαμε πρώτοι στη δημόσια συζήτηση μια σειρά θεμάτων που αγκαλιάζουν τις αγωνίες των πολιτών και ιδίως των νεότερων γενεών. Μιλήσαμε πρώτοι για την ανάγκη δημοσίων επενδύσεων σε προγράμματα κοινωνικής στέγασης, ώστε να μπορούν οι νέοι άνθρωποι να ζουν ανεξάρτητοι, σε ποιοτικά σπίτια με φθηνό κόστος ενοικίασης. Προτείναμε έγκαιρα τη θέσπιση πλαφόν στη λιανική τιμή του ρεύματος για να αναχαιτισθεί η ενεργειακή ακρίβεια αλλά και τη μείωση των συντελεστών ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής για όσο διαρκεί η πληθωριστική κρίση.

Παρουσιάσαμε μια δέσμη μέτρων αντιμετώπισης του ιδιωτικού χρέους και προστασίας της κύριας κατοικίας, για να μην πληγούν εκατοντάδες χιλιάδες δανειολήπτες από τις αυξήσεις των επιτοκίων.

Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ απέδειξε εμφατικά ότι όχι μόνο έρχεται από πολύ μακριά, αλλά θα πάει και πολύ μακριά. Σε μια συγκυρία κατά την οποία το πολιτικό εκκρεμές μετατοπίζεται στα δεξιά, το Κίνημά μας αποτελεί τη μόνη αξιόπιστη εγγύηση για την ισχυροποίηση της κεντροαριστεράς. Για μια Ελλάδα δικαιοσύνης και προοπτικής για όλους.