Η ιστορία με τις τράπεζες μετά την χρηματιστηριακή κατρακύλα, είναι βέβαιο, ότι θα έχει ουρές.
Χωρίς σοβαρή κυβερνητική παρέμβαση υπάρχουν εξαιρετικές αμφιβολίες αν οι τράπεζες θα μπορέσουν να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα εξυγίανσής τους. Μάλιστα, όλο και περισσότεροι οικονομικοί και πολιτικοί αναλυτές αρχίζουν πια να ισχυρίζονται μεγαλοφώνως ότι μια μεγάλη κυβερνητική παρέμβαση μπορεί να είναι η ανακρατικοποίηση της Τράπεζας Πειραιώς.
Στην περίπτωση αυτή υπάρχουν λεπτές γραμμές.
- Μια ενδεχόμενη ανακρατικοποίηση της Τράπεζας Πειραιώς δεν θα είχε κανένα όφελος αν δεν συνοδευόταν με άλλο ένα ισχυρό σοκ. Όπως θα μπορούσε να είναι η συγχώνευσή της με την Εθνική Τράπεζα. Τόσο στη μια όσο και στην άλλη, το δημόσιο διαθέτει σημαντικό μερίδιο μετοχών.
- Η ενδεχόμενη συγχώνευση Πειραιώς και Εθνικής, θα έχει στόχο την απορρόφηση των τεράστιων ζημιών από τα «κόκκινα δάνεια». Τα οποία δεν μπορεί να μειωθούν από τα 87 δις που είναι σήμερα στα 30δις το 2021 ή τουλάχιστον αυτό είναι πολύ δύσκολο. Συν το γεγονός ότι ήδη υπάρχει τεράστιο κόστος συντήρησης που ψαλιδίζει την κερδοφορία.
Πειραιώς και Εθνική, λοιπόν, θα μπορούσαν να παίξουν τον ρόλο αυτής της bad bank που συχνά πυκνά συζητάμε.
Σε πολιτικό επίπεδο είναι τεράστιες κι αδιαμφισβήτητες οι κυβερνητικές ευθύνες για το που βρίσκονται σήμερα οι Τράπεζες.
Η λογική του «δεν πληρώνω» έγινε καθεστώς ακόμη και σ’ εκείνους που είχαν τη δυνατότητα να το πράττουν και περίμεναν μαγικές λύσεις. Επιπλέον, αναγκάστηκε – «σπρώχθηκε» η κοινωνία να «παρατήσει» τα δάνειά της για να είναι συνεπής στην πληρωμή των τεράστιων φόρων για τη δημιουργία του υπερπλεονάσματος.
Χώρια που η κυβέρνηση αρνήθηκε να δανειστεί τα πρόσθετα κεφάλαια που απαιτούσε μια γερή ανακεφαλαιοποίηση, ακόμη και όταν περίσσευσε το ποσό του τρίτου μνημονίου που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία ενός τραπεζικού οχήματος διάσωσης των τραπεζών.
Να μη λησμονούμε και τούτο. Ότι επιδιώχθηκε πάση θυσία ο πολιτικός έλεγχος των τραπεζών με συχνές αλλαγές διοικήσεων. Ενώ ο μέχρι πρότινος υπεύθυνος για τις τράπεζες, ο αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης θεωρούσε ότι μ’ ένα παράλληλο τραπεζικό κύκλωμα θα δοθεί λύση. Αδιέξοδες πρακτικές και πολιτικές.
Να πούμε κάτι ακόμη. Η ιδέα δημιουργία μιας bad bankστην οποία θα ξεφορτώσουν οι τράπεζες μέρος των δανείων τους είναι παλαιά. Μάλιστα, έγινε κοινωνός της προσφάτως κι ο Αλέξης Τσίπρας. Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που επίσης εδώ και πολλούς μήνες είχε προτείνει κάτι παρόμοιο, πήρε τελικά, στην Αθήνα, πράσινο φως. Κάτι όμως που θα χρειαστεί τουλάχιστον ένα χρόνο και υπό σοβαρές προϋποθέσεις για το αν μπορεί να συμβεί.
Μεταξύ των προϋποθέσεων είναι και το ζήτημα ότι ουδείς γνωρίζει αν η Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Επιτροπής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδεχθεί ότι τα 5-6 δισ. που πρέπει να βάλει το κράτος για να προστατεύσει πολλαπλάσια κεφάλαια (μάλλον από το αιματοβαμένο μαξιλάρι), θεωρηθούν «κρατική ενίσχυση». Κάτι που απαγορεύεται.
Φυσικά, υπάρχει κι η άλλη ανάγνωση. Με ερωτηματικά. Είναι δυνατόν, επί παραδείγματι, οι τράπεζες να συνεχίζουν νωχελικά τη δουλειά τους; Να κάνουν χατίρια σε υπερδανεισμένους που δεν πληρώνουν ενώ έχουν τη δυνατότητα; Να κάνουν τα στραβά μάτια σε φαινόμενα λεηλασίας επιχειρήσεων; Σε τελική ανάλυση πότε θ’ ανασυνταχτούν; Πότε θα μειώσουν τα κόστη τους; Πότε θα μπουν ουσιαστικά στην ψηφιακή εποχή;
Πού καταλήγουμε; Ότι η κυβέρνηση πορεύεται με τη λογική του «θα δούμε». Και δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα σχέδιο, ούτε μακρόπνοη πολιτική. Τα δε χρήματα που έχουν βάλει ήδη οι φορολογούμενοι για να σωθούν οι τράπεζες έγιναν καπνός.
Και γι αυτό δεν φταίνε ούτε οι κερδοσκόποι, ούτε τα γεράκια, ούτε οι γύπες, ούτε τα θηρία, ούτε άλλο μέλος του ζωικού βασιλείου….
