Πολύ καιρό τώρα, πριν το περασμένο καλοκαίρι, οι πολιτικοί αναλυτές γράφουν κι επισημαίνουν την τελματώδη στασιμότητα του ΠαΣοΚ. Γράφουν και τονίζουν την πολιτική ανεπάρκεια και τις παλινωδίες της Χαριλάου Τρικούπη. Για τη μετακίνηση του προς τ’ Αριστερά, την ώρα που η αυτή έχει καταρρεύσει κι έχει καταστεί πιο γραφική κι από τη γραφικότητα. Για τις πολλές στιγμές που έγινε «ουρά» της συνωμοσιολογίας και άλλες που ταυτίστηκε μαζί της.
Για την ανεπάρκεια της ηγεσίας του, αφού ο πρόεδρός του έχει πολύ λιγότερη αποδοχή από το κόμμα του. Για τα στελέχη που οσάκις ανοίγουν το στόμα τους, κάνουν τον κόσμο του ΠαΣοΚ να κοιτά προς τον Μητσοτάκη. Για την εκπροσώπησή του με τοξικότητα κι εικόνα φανατικού -το πάλαι ποτέ- πρασινοφρουρού. Για την πρόθεση κορυφαίων στελεχών του – με πρώτο και καλύτερο τον Δούκα- να αφήσουν τη χώρα ακυβέρνητη, μη συνεργαζόμενοι με την ΝΔ, αν εκείνη δεν φτάσει στην αυτοδυναμία.
Το ΠαΣοΚ μοιάζει εγκλωβισμένο σ’ έναν πολιτικό καθρέφτη, όπου βλέπει ακόμα τον εαυτό του μεγάλο, ενώ η κοινωνία το βλέπει μικρό και αμήχανο.
Αυτά λοιπόν αποτυπώνονταν κι αποτυπώνονται εδώ και καιρό στις δημοσκοπήσεις. Κι οι αναλυτές «άκουγαν» κι ακούν τα σχολιανά τους από τους Ηρακλείς της κομματικής τιάρας.
Να όμως, που δυο δημοσκοπήσεις που έγιναν το νέο έτος, αποτυπώνουν πλήρως την πραγματικότητα. Αν είχαν χιούμορ στη Χαριλάου Τρικούπη θα τραγουδούσαν το… «μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά», αλλά δεν έχουν… Η δε έρευνα της MRB (29 Ιανουαρίου) κατέδειξε ότι το ΠαΣοΚ είναι τρίτο κόμμα, πίσω από την Κωνσταντοπούλου, σχεδόν μαζί με τον Βελόπουλο!!
Όταν λοιπόν σε περνούν κόμματα διαμαρτυρίας και μονοπρόσωπα σχήματα, δεν ευθύνονται οι άλλοι αλλά η πολιτική σου γύμνια.
Το βέβαιο είναι ότι στο ΠαΣοΚ -είτε υπό την τωρινή ηγεσία είτε υπό τους δελφίνους- αδυνατούν να προσεγγίσουν κι αναλύσουν την πραγματικότητα. Η ηγεσία του ΠαΣοΚ αποφαίνεται (Ανδρουλάκης, 26 Ιανουαρίου ΟΡΕΝ) ότι «η εσωστρέφεια δεν βοηθά το ΠΑΣΟΚ να πάει μπροστά». Προφανώς αυτό τον βολεύει να λέει. Μα είναι βέβαιο ότι δεν φταίει η εσωστρέφεια κι η πολυγλωσσία. Εκτός αν κάποιος νομίζει ότι χωρίς την γκρίνια του αφελούς πολιτικά Γερουλάνου, θα ήταν αλλιώς τα πράγματα. Ή αν κάποιος θεωρεί ότι αν ο πολυπράγμων και φιλόδοξος Δούκας δεν έκανε άνω κάτω τη Χαριλάου Τρικούπη κάθε τρεις και λίγο, θα πετούσε το κόμμα… Ή αν πιστεύει κάποιος ότι αν η Διαμαντοπούλου δεν είχε παρακάμψει τους πάντες και δεν είχε βγει αυθαίρετα να επιβάλει/προεξοφλήσει την υποψηφιότητά της στον Νότιο Τομέα Αθηνών, χωρίς να υπάρχει απόφαση κομματικών οργάνων, θα πετούσε δημοσκοπικά το ΠαΣοΚ…
Τα βλέπετε λοιπόν; Όλοι οι δελφίνοι και σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες στα ΜΜΕ «Πασόκοι» βαυκαλίζονται με παραμύθια! Πότε με …νίκη στις εκλογές με μια ψήφο διαφορά, πότε μ’ ένα πρόγραμμα που μόνο οι ίδιοι θαυμάζουν και πότε με την θέλησή τους να κυβερνήσουν τη χώρα, νομίζοντας ότι είναι καλύτεροι από τον Μητσοτάκη!
Μα κρίση του ΠαΣοΚ δεν είναι οργανωτική, είναι βαθιά πολιτική, ιδεολογική και στρατηγική – και γι’ αυτό δεν γιατρεύεται. Τα πράγματα ούτε πήγαν, ούτε πάνε καλά. Πολιτεύονται με ευχολόγια και λογικές της δεκαετίας του ’80. Με ασάφειες και προτάγματα που τους δείχνουν… ΣΥΡΙΖΑ! Με… αναχρονιστικές …προοδευτικότητες! Με αδυναμία να πουν στην κοινωνία με ρεαλισμό, τουλάχιστον με ποιους θα κυβερνήσουν…
Κι όποιος δεν μπορεί να πει πώς και με ποιους θα κυβερνήσει, απλώς δεν είναι κόμμα εξουσίας. Όσο πορεύονται δε, με φτηνά τρικ κι εμπάθειες, τόσο θα συνεχίζουν προς τη Β’ εθνική… Ειδικά αν σκεφτεί κάποιος τι θα συμβεί αν επικρατήσουν οι δελφίνοι…
