Άρθρο του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στην εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ
Να πέσουν οι μάσκες
Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία καλείται να αποφασίσει με ποια πλευρά της Ιστορίας θέλει να σταθεί. Με τη Δημοκρατία ή με τη βία. Με τη νομιμότητα ή με την τρομοκρατία. Με τους πολίτες που συμμετέχουν ελεύθερα στην πολιτική ζωή ή με εκείνους που πιστεύουν ότι μπορούν να επιβάλουν τις απόψεις τους με εκρηκτικούς μηχανισμούς, απειλές και αίμα.
Δεν υπάρχουν πια περιθώρια για υπεκφυγές. Όποιος τοποθετεί εκρηκτικούς μηχανισμούς έξω από σπίτια δεν είναι «ακτιβιστής», δεν κάνει «παρέμβαση», δεν εκφράζει μια «ριζοσπαστική άποψη». Είναι εγκληματίας. Και όταν από αυτή την εγκληματική δράση χάνονται ανθρώπινες ζωές, η λέξη είναι μία: τρομοκρατία.
Εξίσου επικίνδυνη, όμως, με τη δράση των φυσικών αυτουργών είναι η χρόνια πολιτική και ιδεολογική ανοχή απέναντι στη βία. Για χρόνια κάποιοι επέλεξαν να εξωραΐζουν τέτοιες πρακτικές. Να αλλάζουν τις λέξεις για να αμβλύνουν την πραγματικότητα. Να μιλούν για «συλλογικότητες», για «παρεμβάσεις», για «δυναμικές κινητοποιήσεις», λες και η επίθεση στο σπίτι ενός ανθρώπου μπορεί ποτέ να αποτελεί μορφή πολιτικής έκφρασης.
Καμία Δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει όταν συνηθίζει τη βία. Όταν θεωρεί φυσιολογικό να μπαίνουν στο στόχαστρο πολιτικοί αντίπαλοι, δημοσιογράφοι, δικαστικοί, πανεπιστημιακοί ή οποιοσδήποτε εκφράζει δημόσια τις απόψεις του. Το σπίτι κάθε ανθρώπου είναι ιερό. Η οικογένειά του είναι εκτός κάθε πολιτικής αντιπαράθεσης. Όποιος παραβιάζει αυτό το όριο δεν επιτίθεται μόνο σε ένα πρόσωπο. Επιτίθεται στην ίδια τη Δημοκρατία.
Γι’ αυτό και δεν αρκούν οι αυτονόητες καταδίκες μετά από κάθε τραγωδία. Χρειάζεται συνέπεια. Δεν μπορεί να καταδικάζεις τη βία όταν παράγει νεκρούς και την ίδια στιγμή να χαϊδεύεις όσους τη γεννούν, τη δικαιολογούν ή τη βαφτίζουν με πιο εύηχες λέξεις όταν δεν έχει ακόμη φτάσει στο πιο ακραίο αποτέλεσμα. Η ανοχή είναι το λίπασμα της ανομίας. Και κάθε φορά που η κοινωνία κλείνει τα μάτια, κάποιοι αποθρασύνονται ακόμη περισσότερο.
Η απάντηση μιας ευνομούμενης Πολιτείας δεν μπορεί να είναι άλλη από την πλήρη εφαρμογή του νόμου. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς φόβο, χωρίς ιδεολογικές εξαιρέσεις. Οι δράστες πρέπει να οδηγούνται στη Δικαιοσύνη και να τιμωρούνται παραδειγματικά. Όχι για λόγους εκδίκησης, αλλά γιατί αυτό επιβάλλει το κράτος δικαίου.
Ήρθε η ώρα να πέσουν οριστικά οι μάσκες. Να σταματήσει κάθε προσπάθεια εξωραϊσμού της πολιτικής βίας. Να γίνει απολύτως ξεκάθαρο ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν «καλές» και «κακές» μορφές τρομοκρατίας. Υπάρχουν μόνο εγκληματικές πράξεις απέναντι στις οποίες οφείλουμε όλοι να στεκόμαστε χωρίς αστερίσκους. Γιατί όταν η βία βρίσκει άλλοθι, αργά ή γρήγορα αναζητά και το επόμενο θύμα.
