Το τελευταίο διάστημα που διάφορα ζητήματα Υγείας ταλανίζουν την ταπεινότητά μου, επισκέφτηκα πολλές φορές δημόσια νοσοκομεία. Τζάνειο, Ιπποκράτειο, ΚΑΤ (εξαιρετική δουλειά εκεί από τον διοικητή Ιωάννη Ηλιόπουλο), Ευαγγελισμός … Βασικό συμπέρασμα; Ότι έχουν αλλάξει θεαματικά προς το καλύτερο οι συνθήκες περίθαλψης. Το δε υπουργείο Υγείας, τουτέστιν ο Άδωνις Γεωργιάδης, έχει βάλει πολύ πειστικά το αποτύπωμά του στον χώρο, σε πείσμα της μιζέριας θλιβερών μειοψηφιών, που θεωρούν ότι εξουσιάζουν τα νοσοκομεία.
Η θητεία του Άδωνι Γεωργιάδη στο Υπουργείο Υγείας, έχει σαφή παρεμβατικό χαρακτήρα που έχει βελτιώσει την καθημερινότητα του πολίτη μέσα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Σε έναν χώρο που επί δεκαετίες ταλανιζόταν από καθυστερήσεις, ελλείψεις και διοικητική δυσκαμψία, έβαλε σφραγίδα σαφούς βελτίωσης, με πιο σύγχρονη και λειτουργική φιλοσοφία.
Ένα από τα βασικά σημεία της πολιτικής του, όπως λένε όσοι γνωρίζουν και δεν κραυγάζουν, ήταν κι είναι η ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού. Δόθηκε έμφαση στις προσλήψεις ιατρικού, νοσηλευτικού και λοιπού προσωπικού, με στόχο την κάλυψη κρίσιμων κενών σε νοσοκομεία και δομές υγείας. Η ενίσχυση αυτή δεν ήταν απλώς αριθμητική, αλλά στρατηγική: στόχευςε κυρίως σε ειδικότητες και μονάδες με υψηλό φόρτο, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση της πίεσης που δεχόταν το σύστημα και στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας για τους επαγγελματίες υγείας.
Αρκούν αυτές οι προσλήψεις κι αλλαγές; Δεν γνωρίζω, μα πάντα θα υπάρχουν απαιτήσεις για περισσότερες, ενώ όσες έγιναν είναι σημαντικές.
Επιπλέον, είναι τεράστια η αλλαγή που παρατηρείται στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ). Η αναδιοργάνωση τους με νέα συστήματα λειτουργίας που προωθήθηκαν, στόχευσαν στη δραστική μείωση των χρόνων αναμονής και στην καλύτερη διαχείριση των περιστατικών. Με πιο ορθολογική κατανομή πόρων, καλύτερη διαλογή ασθενών (triage) και ενίσχυση της εφημεριακής λειτουργίας, τα ΤΕΠ άρχισαν να λειτουργούν με μεγαλύτερη ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Για τον πολίτη, αυτό μεταφράστηκε σε πιο άμεση εξυπηρέτηση και λιγότερη ταλαιπωρία σε στιγμές που η ανάγκη είναι επείγουσα. Η μιζέρια δεν λέει τίποτα γι’ αυτό.
Η συνολική εμπειρία του ασθενούς αποτέλεσε, επίσης, κεντρικό άξονα των παρεμβάσεων. Υπάρχουν νοσοκομεία με ελλιπέστατες ξενοδοχειακές υποδομές. Μα είναι ξεκάθαρα ορατές οι βελτιωμένες συνθήκες φιλοξενίας, καθαριότητας και καθημερινής διαβίωσης των ασθενών. Αναβαθμίστηκαν υποδομές, βελτιώθηκαν υπηρεσίες υποστήριξης και δόθηκε έμφαση στη λειτουργικότητα των χώρων. Αυτές οι παρεμβάσεις, αν και συχνά λιγότερο ή διόλου προβεβλημένες, έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο στην ψυχολογία και την αξιοπρέπεια των ασθενών. Βεβαίως, απέχουν παρασάγγας από αντίστοιχες συνθήκες του ιδιωτικού τομέα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους αριθμητικούς συσχετισμούς. Δηλαδή πόσοι επισκέπτονται τα δημόσια και πόσοι τα ιδιωτικά νοσοκομεία, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ταυτοχρόνως, είναι επίσης ορατή η προσπάθεια εκσυγχρονισμού των διοικητικών διαδικασιών, με στόχο τη μείωση της γραφειοκρατίας και την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη. Η επιτάχυνση διαδικασιών, η καλύτερη οργάνωση συναντήσεων και η πιο αποτελεσματική διαχείριση των πόρων, συνέβαλαν σε μια πιο «φιλική» εμπειρία για τον χρήστη του συστήματος υγείας. Η λογική που διαπέρασε αυτές τις αλλαγές ήταν απλή αλλά ουσιαστική: το σύστημα πρέπει να προσαρμόζεται στον πολίτη και όχι το αντίστροφο.
Σημαντικό στοιχείο της προσέγγισής του υπουργείου Υγείας υπήρξε και η διαρκής παρουσία και εποπτεία. Με συνεχείς επισκέψεις σε νοσοκομεία και άμεση επικοινωνία με διοικήσεις και προσωπικό, επιδίωξε να έχει πραγματική εικόνα της κατάστασης και να παρεμβαίνει όπου χρειάζεται. Αυτή η «επιτόπια» διοίκηση ενίσχυσε την αίσθηση ότι υπάρχει πολιτική βούληση για άμεση επίλυση προβλημάτων.
Ασφαλώς, αυτά δεν είναι ούτε τα μισά απ’ όσα «ζητάνε» τα δημόσια νοσοκομεία κι η δημόσια Υγεία. Μα μόνο ο Άδωνις Γεωργιάδης «κυνήγησε» τα προβλήματα και δίνει λύσεις. Κι ας διαδηλώνουν κάποιοι που δεν γεμίζουν ταξί έξω από νοσοκομεία και φασιστικά του … απαγορεύουν την είσοδο. Σημεία των καιρών και της πολιτικής ένδειας, αν όχι ανοησίας.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, αποτελεί, μια από τις πιο δυναμικές και αποτελεσματικές μορφές της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής σκηνής. Με λόγο αιχμηρό και πράξεις μετρήσιμες.
Από νωρίς έδειξε ότι δεν είναι ένας συμβατικός διαχειριστής εξουσίας, αντίθετα, λειτούργησε ως υπουργός που συγκρούεται με κατεστημένες αντιλήψεις για να προωθήσει αλλαγές με απτό αντίκτυπο.
Η θητεία του στο Υπουργείο Ναυτιλίας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η άρση του καμποτάζ, ήταν μια επιλογή που για χρόνια θεωρούνταν πολιτικά απαγορευτική, με τους συνδικαλιστές της Αριστεράς να διαφεντεύουν κοτζάμ χρυσοφόρο κλάδο. Εκείνος, χωρίς ουσιαστικά ν’ «ανοίξει μύτη», έλυσε τις αγκυλώσεις που κρατούσαν δέσμια την παγκόσμια κρουαζιέρα και άνοιξε την ελληνική κρουαζιέρα στον διεθνή ανταγωνισμό. Τα ελληνικά λιμάνια (από τον Πειραιά έως τη Μήλο, το Κατάκολο και σχεδόν παντού) απέκτησαν δυναμική, η κίνηση αυξήθηκε και ο τουρισμός ενισχύθηκε ουσιαστικά, με οφέλη που διαχύθηκαν σε ολόκληρη την οικονομία.
Στο Υπουργείο Ανάπτυξης συνέχισε με την ίδια ένταση. Εστίασε στη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, στην επιτάχυνση διαδικασιών και στην προσέλκυση επενδύσεων, ενισχύοντας την αίσθηση ότι υπάρχει ένα κράτος που λειτουργεί και ανταποκρίνεται. Άλλωστε τα βήματα εμπρός, απαιτούν αποφάσεις. Αποφάσεις που παρακάμπτουν το πολιτικό κόστος. Δεν το αποφεύγει, το ενσωματώνει στην προσπάθεια.
Κάτι τελευταίο.
Παρά την αδιαμφισβήτητη αποτελεσματικότητά του, παραμένει μια συγκρουσιακή προσωπικότητα. Η ευθύτητά του, ενίοτε οδηγεί σε υπερβολική ένταση, με αποτέλεσμα να επισκιάζεται η ουσία των θέσεών του. Έτσι, δεν είναι λίγες οι φορές που, ενώ διαθέτει ισχυρά επιχειρήματα, χάνει σε επίπεδο πειθούς λόγω της έντασής του. Ωστόσο, και αυτό το στοιχείο εντάσσεται σε μια πολιτική παρουσία με πάθος, ένταση και διαρκή εμπλοκή.
Εν κατακλείδι: Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποτελεί αναμφίβολα έναν πολιτικό που αφήνει έντονο αποτύπωμα — θετικό για όσους αξιολογούν το έργο του με βάση τα αποτελέσματα, πιο επιφυλακτικό για όσους εστιάζουν στο ύφος του. Η αλήθεια, όπως συμβαίνει συχνά, βρίσκεται κάπου στη μέση: ανάμεσα στην ανάγκη για αποτελεσματικές αλλαγές και στην απαίτηση για συναινέσεις και ψυχραιμία στον δημόσιο λόγο.
Σε κάθε περίπτωση, η ουσία βρίσκεται στις πολιτικές, στη συνέπεια και στην εφαρμογή τους. Κι ο Άδωνις, είτε με τσακωμούς είτε με την αποτελεσματικότητά του, βελτιώνει την εικόνα των νοσοκομείων και διασφαλίζει ένα σταθερά ποιοτικό και προσβάσιμο σύστημα υγείας, με αξιοπρέπεια για όλους…
