Θα ξεκινήσουμε την ανάλυση/προσέγγιση της υπόθεσης του καλωδίου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου- Ισραήλ, ανάποδα. Από τις ΗΠΑ. Που ενδιαφέρονται πιο πολύ κι από τις συμμετέχουσες χώρες, προκειμένου να ολοκληρωθεί το project.

Οι παραπολιτικές -πλην όμως απολύτως επιβεβαιωμένες– πληροφορίες, αναφέρουν ότι το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, διαμήνυσε στον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα, τον Τομ Μπάρακ, να πέσουν οι τόνοι των Τούρκων στο ζήτημα. Δηλαδή, με σαφήνεια και ξεκάθαρα, ο Ρούμπιο έκανε πράξη αυτό που πρεσβεύει κι είπε στην επίσκεψή του στην Αθήνα.
Την ίδια ώρα, τόσο οι Ρεπουμπλικάνοι όσο κι οι Δημοκρατικοί, τάσσονται αναφανδόν στην ολοκλήρωση του έργου χωρίς τουρκικά προσκόμματα. Συνδέουν μάλιστα το project, με τον μεγάλο διάδρομο Ινδίας- Μέσης Ανατολής και Ευρώπης. Θεωρούν δε το έργο, ως κορυφαίο βήμα ενός στρατηγικού σχεδιασμού, που εκτός της ενεργειακής ασφάλειας, θα περιλαμβάνει τη θαλάσσια ένωση της Ινδίας με τον Κόλπο και την Ευρώπη, με ταυτόχρονη μείωση της επιρροής της Κίνας προς τη Δύση. Αυτά λοιπόν, δεν θ’ αφήσουν οι ΗΠΑ να διακυβευτούν από την Τουρκία.
Προσέξτε: Αυτά τα δεδομένα, απομονώνουν την Άγκυρα κι ήδη αυτό αποτυπώνεται στα τουρκικά ΜΜΕ. Μετά δε τη νίκη των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές, ελαχιστοποιείται κιόλας η προμήθεια των F-35. Υπό αυτή την πίεση, αναζητείται από τους Τούρκους τρόπος να τονωθεί το εσωτερικό τους μέτωπο. Μα αυτό δεν πρόκειται να γίνει στο ζήτημα του καλωδίου.
Προσέξτε κι αυτό: Από την άλλη πλευρά, η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι βρίσκεται ισχυροποιημένη και βάλλεται μόνο από τα ψέματα της αντιπολίτευσης. Που είτε δεν «διαβάζουν» καλά τα δεδομένα και τα γεγονότα, είτε θεωρούν ότι θα «πυροβολήσουν» τον Μητσοτάκη και θα τον εκθέσουν στην ελληνική κοινή γνώμη. Πάντως, η αλήθεια είναι ότι όσοι επέμεναν κι επιμένουν ότι ζητήθηκε άδεια από την Τουρκία, ψεύδονται. Άλλωστε η διακοίνωση της Γαλλίας επ’ ουδενί σημαίνει ότι ζητήθηκε άδεια ερευνών από την Τουρκία, απλώς ενημέρωση εργασιών έγινε. Όπως έγινε και προς την Αίγυπτο.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Άλλο η ενημέρωση μιας τρίτης χώρας για την εκτέλεση ενός έργου σε μια ευαίσθητη γεωπολιτικά περιοχή και εντελώς διαφορετικό η αναγνώριση δικαιώματος της χώρας αυτής να εγκρίνει ή να απαγορεύει τις εργασίες. Άλλο η διπλωματική διαχείριση μιας πιθανής έντασης και άλλο η παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η σύγχυση αυτών των εννοιών δεν αποτελεί ούτε σοβαρή νομική προσέγγιση ούτε υπεύθυνη πολιτική κριτική.
Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, κάτι: Εάν υπάρχει συμφωνία με την Τουρκία, ας παρουσιαστεί. Εάν υπάρχει έγγραφο που αναγνωρίζει δικαίωμα στην Άγκυρα να εγκρίνει ή να απαγορεύει τις έρευνες και την πόντιση του καλωδίου, ας κατατεθεί. Εάν υπάρχει συγκεκριμένη πράξη με την οποία η Ελλάδα αποδέχεται τουρκικές διεκδικήσεις, ας αποκαλυφθεί. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης: τα στοιχεία, τα έγγραφα, οι αποφάσεις και οι δεσμεύσεις. Όχι οι υποψίες που μετατρέπονται σε βεβαιότητες και στη συνέχεια σε κατηγορίες περί εθνικής μειοδοσίας. Μα ΔΕΝ υπάρχει τίποτα τέτοιο.
Η κριτική προϋποθέτει γνώση των δεδομένων. Δεν μπορεί να στηρίζεται σε αυθαίρετες συνδέσεις, ούτε να παρουσιάζει κάθε διπλωματική επικοινωνία ως υποχώρηση και κάθε προσπάθεια αποτροπής μιας κρίσης ως ένδειξη ενδοτισμού.
Εάν υιοθετήσουμε αυτή τη λογική, τότε κάθε διαπραγμάτευση είναι προδοσία, κάθε ενημέρωση είναι αναγνώριση δικαιωμάτων και κάθε διπλωματικός χειρισμός είναι ύποπτος εκ προοιμίου.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να παραβλέπεται. Το καλώδιο δεν είναι ένα έργο που αφορά αποκλειστικά την ελληνική κυβέρνηση ή την Κύπρο. Είναι ένα εγχείρημα με ευρωπαϊκή διάσταση, με ισχυρό ενεργειακό και γεωστρατηγικό αποτύπωμα και με προεκτάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα στενά όρια της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Η σημασία του για την ενεργειακή ασφάλεια, τη διασυνδεσιμότητα και τη στρατηγική θέση της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο είναι πολύ μεγάλη για να μετατρέπεται σε εργαλείο μικροκομματικής αντιπαράθεσης.
Όποιος επιχειρεί να αξιολογήσει τους κυβερνητικούς χειρισμούς οφείλει να συνεκτιμά ολόκληρη τη γεωπολιτική εικόνα για να οικοδομήσει ένα αφήγημα περί δήθεν εθνικής υποχώρησης.
Στο τέλος της ημέρας, η αντιπολίτευση έχει κάθε δικαίωμα να αμφισβητεί την κυβέρνηση. Έχει, μάλιστα, υποχρέωση να ελέγχει τις επιλογές της σε ένα τόσο σοβαρό εθνικό ζήτημα. Εκείνο που δεν έχει δικαίωμα να κάνει είναι να υποκαθιστά την απόδειξη με την υπόθεση και να παρουσιάζει την πολιτική της εκτίμηση ως αποδεδειγμένο γεγονός.
Γιατί το να ζητάς εξηγήσεις είναι θεσμικός σου ρόλος. Το να καταγγέλλεις, όμως, προδοσία χωρίς να παρουσιάζεις τα στοιχεία που τη στοιχειοθετούν είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Καθίσταται τελικά και γραφικό.
Τα εθνικά θέματα απαιτούν σοβαρότητα, γνώση και καθαρή ματιά. Δεν προσφέρονται για πολιτικά πυροτεχνήματα και καλλιέργεια φόβου και καχυποψίας.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από πατριωτισμό των κραυγών, αλλά από πατριωτισμό των πράξεων. Και η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων δεν αποδεικνύεται με το ποιος φωνάζει περισσότερο, αλλά με το ποιος γνωρίζει, ποιος τεκμηριώνει και ποιος μπορεί να διακρίνει τη διπλωματική διαχείριση από την πραγματική υποχώρηση. Γιατί, τελικά, η εθνική ευθύνη δεν μετριέται σε καταγγελίες περί προδοσίας, αλλά σε αποδείξεις.
















