«Μπλέξαν’ οι γραμμές μας – μπλέξαν’ οι γραμμές» τραγουδούσαν το μακρινό και απείρως αισιώτερο 2001 η Χαρούλα Αλεξίου και ο Νίκος Πορτοκάλογλου.

Σήμερα έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας (άλλη ατάκα που μας έρχεται από τα τις αρχές της δεκαετίας του ’80) και είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε είμαστε σε άμυνα, είτε στα αποδυτήρια, σε κάθε περίπτωση έχουμε εμπλακεί στον πόλεμο των πυραύλων, των Τραμπ και Νετανιάχου κατά του Ιράν.

Μπλέξαμε ως ευρωπαίοι, στην επιχείρηση ΑΣΠΙΔΕΣ (EUNAVFOR ASPIDES) στην οποία πολεμικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιπολούν στην Ερυθρά Θάλασσα προστατεύοντας την παγκόσμια ναυσιπλοΐα. (Ελλάδα με τη Φρεγάτα ΥΔΡΑ, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Εσθονία, Φινλανδία, Σουηδία)

Σήμερα μας λένε ότι η Ελλάδα μόνο στην Ασπίδα συμμετέχει και δεν πρόκειται αν στείλει πλοία για να …ξεστενέψουν τα στενά του Ορμούζ που ελέγχει το Ιράν και που  ο Τραμπ άνοιξε τον πόλεμο μαζί του, μαζί με τον φιλαράκο του τον Μπένζι τον Νετανιάχου αλλά δεν είχαν κάνει καλούς υπολογισμούς και τώρα θυμήθηκαν να ζητήσουν βοήθεια.

Μισό να τα βάλουμε κάτω σε μια τάξη – όση τάξη μπορεί να μπει στην νέα παγκόσμια αταξία που έχει επιβάλει ο πορτοκαλής πρόεδρος που είμαι βέβαιος ότι μπορεί να διαφωνεί και με τον εαυτό του μερικές φορές τη μέρα. Εκείνο που δεν ξέρω είναι τι κυρώσεις επιβάλει ο Ντόναλντ στον Τραμπ όταν διαφωνούν αλλά νομίζω αυτό είναι θέμα κλάδου επιστημονικού, βαρυσήμαντου και προφανώς αρκετά μακριά από τις δικές μου γνώσεις. Ίσως μόνο με τη φαντασία να μπορώ να καταλάβω αλλά και πάλι, η πραγματικότητα που επιβάλλει ο Ντόναλντ είναι πέρα από κάθε φαντασία του Τραμπ και ημών των υπολοίπων.

Τέλος πάντων. Να ρωτήσω μόνο τι θα γίνει αν οι ΑΣΠΙΔΕΣ αποφασίσει η Ευρώπη να, φύγουν από την Ερυθρά και να πάνε Στενά; Δε θα είμαστε στο πιο διακεκαυμένο σημείο του πλανήτη με κίνδυνο δεσποζόμενο ή αδέσποτο drone να πέσει σε καμία φρεγάτα με ευρωπαϊκής προέλευσης σημαία…;

Μπλέξαμε στου λέω και αλί στις γυναίκες και τους άντρες του πολεμικού ναυτικού που «εμπλέκονται» χωρίς να το θέλουν και να είναι γεροί και να γυρίσουν στα σπίτια τους.

Όμως σε περιπτώσεις Τραμπ όταν μπλέκεις και δένεσαι στο άρμα του έχει πολλές στραβοτιμονιές ο δρόμος… Και μακάρι να ξεμπλέξουμε αναίμακτα.

Γιάννης Καφάτος

Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι, αλλά την ώρα που το ΚΚΕ διαδήλωνε στο Σύνταγμα για την Κούβα και το καθεστώς της, στην Αβάνα διαδηλωτές έσπαγαν τα γραφεία του κομμουνιστικού κόμματος!! Βλέπετε, οι ελλείψεις βασικών αγαθών και οι πολύωρες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος έχουν γίνει καθεστώς στο ….κομμουνιστικό καθεστώς.

Η Κούβα, ζούσε επί χρόνια, λαμβάνοντας σχεδόν δωρεάν πετρέλαιο από τον δικτάτορα Μαδούρο. Κι όταν αυτό σταμάτησε από τον ενεργειακό αποκλεισμό που επέβαλλαν οι ΗΠΑ, επικαλούμενες «έκτακτη απειλή» σε βάρος της εθνικής τους ασφάλειας (λόγω των σχέσεων της Κούβας με Ιράν, Ρωσία και Κίνα), το νησί «πεινάει» πιο πολύ από την κανονικότητά του! Χώρια που έχει μεγεθυνθεί ο σεξουαλικός τουρισμός!

Το κουβανικό παρατηρητήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το2025, εκτίμησε ότι το 89% των Κουβανών ζει σε «ακραία» φτώχεια. Ο μέσος κρατικός μηνιαίος μισθός είναι 6.000 πέσος (295 ευρώ), την ώρα που (ενδεικτικά αναφέρω) δυο αυγά κοστίζουν 6 χιλιάδες πέσος, δηλαδή εννέα (9) ευρώ!!

Προς το παρόν, σωτηρία για τον λαό της Κούβας δεν είναι ο …κομμουνισμός, αλλά οι 4 εκατομμύρια Κουβανοί που ζουν εκτός του νησιού και στέλνουν εμβάσματα με διάφορους τρόπους.  Βεβαίως, υπάρχουν κι οι επιχειρηματίες που ακμάζουν και πίνουν σαμπάνια, αλλά αυτοί βρίσκονται υπό την προστασία ή ανοχή του καθεστώτος. Άλλωστε, δίπλα τους, παιδιά ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια!!

Να (ξανά)πούμε λοιπόν τα αυτονόητα.  Είναι σχεδόν τελετουργικό: κάθε φορά που ένα καθεστώς που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστικό δείχνει τα ρήγματά του, εμφανίζονται οι γνώριμες εξηγήσεις. «Δεν εφαρμόστηκε σωστά». «Παραμορφώθηκε». «Προδόθηκε στην πορεία». Κάπου, λένε, υπάρχει ο αληθινός σοσιαλισμός — καθαρός, αμόλυντος, σαν μια υπόσχεση που δεν πρόλαβε ακόμη να πραγματοποιηθεί. Είναι μια παράξενη αναζήτηση. Σαν εκείνους τους παλιούς θαλασσοπόρους που ταξίδευαν προς έναν τόπο, όπου η στεριά υπήρχε μόνο ως ιδέα. Ο σοσιαλιστικός παράδεισος μοιάζει συχνά με μια χαμένη ήπειρο της πολιτικής φαντασίας: όλοι μιλούν γι’ αυτόν, αλλά κανείς δεν τον έχει δει.

Και έτσι, η πραγματικότητα της Κούβας μένει να αιωρείται ανάμεσα στον μύθο και στη σιωπή. Από τη μία πλευρά, η επανάσταση που κάποτε υποσχέθηκε αξιοπρέπεια και ισότητα! Από την άλλη, μια κοινωνία που επιβιώνει περισσότερο από συνήθεια παρά ουσιαστικά. Σαν μηχανή που συνεχίζει να δουλεύει επειδή κάποτε είχε αρκετή ορμή για να ξεκινήσει.

Όποιος έχει περπατήσει στους δρόμους της Αβάνας – ή έστω έχει διαβάσει τη μελαγχολική λογοτεχνία των συγγραφέων της – γνωρίζει αυτή τη διπλή εικόνα. Τα ξεθωριασμένα κτίρια, τα παλιά αυτοκίνητα που μοιάζουν με κινούμενα απομεινάρια μιας άλλης εποχής, και οι άνθρωποι που ζουν μέσα σε μια παράξενη ιστορική παύση. Σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος κάπου στα μέσα του εικοστού αιώνα και από τότε να κυλά μόνο από αδράνεια.

Η επανάσταση, άλλωστε, είναι ένα δύσκολο ζώο. Μπορεί να γεννηθεί με πάθος, αλλά σπάνια γερνά με την ίδια ένταση. Συνήθως μετατρέπεται σε θεσμό, και οι θεσμοί έχουν την κακή συνήθεια να κουράζονται. Να επαναλαμβάνουν τα ίδια συνθήματα, ενώ η κοινωνία γύρω τους αλλάζει.

Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η κουβανική πραγματικότητα: ένα σύστημα που επιβιώνει περισσότερο από τη μνήμη του παρελθόντος παρά από την υπόσχεση του μέλλοντος. Οι γενιές που μεγάλωσαν με τις ιστορίες της επανάστασης λιγοστεύουν, και στη θέση τους έρχονται άνθρωποι που δεν θυμούνται τον μύθο — μόνο την καθημερινότητα.

Και η καθημερινότητα είναι απαιτητική και πεισματάρα. Δεν πείθεται εύκολα από θεωρίες. Μετριέται σε ώρες χωρίς ρεύμα, σε ουρές για τρόφιμα, σε μικρές αποδράσεις προς έναν κόσμο που φαίνεται πιο ανοιχτός από την άλλη πλευρά της θάλασσας.

Αν κάποτε αλλάξει αυτό το σύστημα – αν δηλαδή η ιστορία αποφασίσει να γυρίσει σελίδα – το πιο ενδιαφέρον δεν θα είναι ίσως η αλλαγή η ίδια, αλλά οι ερμηνείες που θα τη συνοδεύσουν. Οι αναλύσεις, οι θεωρητικές εξηγήσεις, οι ατέλειωτες συζητήσεις για το «πού έγινε το λάθος».

Η ιστορία έχει δείξει ότι οι ιδεολογίες σπάνια πεθαίνουν. Απλώς μετακινούνται. Επαναδιατυπώνονται. Ξαναγεννιούνται σε νέες μορφές, με νέα επιχειρήματα και νέες ελπίδες.

Κι έτσι, σύντομα η Κούβα δεν θα είναι το τελευταίο ρομαντικό σύμβολο μιας επανάστασης που γέρασε, οι δε Κουβανοί θα δουν πώς ζει ο κόσμος χωρίς να πεινά, ελεύθερος και με ηλεκτρικό ρεύμα…

Φοβάμαι δε, ότι ακόμη και τότε το ημέτερο ΚΚΕ θα διαδηλώνει υπέρ ενός νεκρού καθεστώτος και μιας πεθαμένης επανάστασης… Ο δε Τσίπρας θα κάνει πάρτυ στο μυαλό του, ενθυμούμενος τις μεγάλες του στιγμές, όταν εκφωνούσε τον επικήδειο του δικτάτορα Φιντέλ Κάστρο…

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

1756….γιορτάζεται για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, η γιορτή του Αγίου Πατρικίου.

1821…. Οι πρόκριτοι της Μάνης, υπό την αρχηγία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, υψώνουν τη σημαία της επανάστασης στο χωριό Τσίμοβα (σημερινή Αρεόπολη) της Λακωνίας.

1861…. Τα διάφορα βασίλεια και ανεξάρτητες περιοχές στην επικράτεια της σημερινής Ιταλίας, ενώνονται για πρώτη φορά σε εθνικό κράτος κάτω από το στέμμα του βασιλιά Βίκτορα Εμμανουήλ Β’ του Οίκου της Σαβοΐας, μονάρχη της Σαρδηνίας και του Πιεμόντε.

1884….ο John Joseph Montgomery κάνει την πρώτη πτήση με αεροπλάνο χωρίς κινητήρες στο Otay της Καλιφόρνια.

1891….574 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, όταν το βρετανικό ατμόπλοιο “Utopia” βυθίζεται στο Γιβραλτάρ.

 1913….πεθαίνει από μηνιγγίτιδα ο ολυμπιονίκης Κωνσταντίνος Τσικλητήρας, αθλητής του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Πήγε στο μέτωπο λίγους μήνες μετά την επιτυχία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης, όπου είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς με 3.37 μ., αφού δεν είχε δεχθεί ιδιαίτερη μεταχείριση.

1930…. Στις ΗΠΑ, αφήνεται ελεύθερος ο τρόφιμος των φυλακών και διαβόητος γκάνγκστερ, Αλ Καπόνε.

1931…. Ο Στάλιν εκδιώκει τη χήρα του Λένιν, Ναντέσνα Κρούπσκαγια, από την Κεντρική Επιτροπή του Κομουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης.

1932…. Ανοίγει η αυλαία του Εθνικού Θεάτρου, με πρώτο διευθυντή τον Ιωάννη Γρυπάρη. Πρώτος σκηνοθέτης ο Φώτος Πολίτης, πρώτο έργο ο «Αγαμέμνων» του Αισχύλου.

1934…. Εγκαινιάζεται η Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών στη Λεωφόρο Συγγρού.

1948…. Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Γαλλία και Μ. Βρετανία υπογράφουν τη Συμφωνία των Βρυξελλών, προάγγελο του ΝΑΤΟ.

 1950….επιστήμονες στο αμερικανικό πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ ανακοινώνουν τη δημιουργία του βαρύτερου, μέχρι στιγμής, χημικού στοιχείου, που ονομάζεται “Καλιφόρνιο”.

 1959….Ο αρχηγός της ΕΟΚΑ στρατηγός Γεώργιος Γρίβας φτάνει στην Αθήνα, όπου γίνεται δεκτός με θερμές εκδηλώσεις από την κυβέρνηση και το λαό.

1963…. Εκρηξη ηφαιστείου στο Μπαλί προκαλεί το θάνατο τουλάχιστον 11.000 ατόμων.

1971…. Στην Αργεντινή, στον αγώνα πρωταθλήματος Μπόκα Τζούνιορς-Σπόρτιγκ Κριστάλ, ο διαιτητής αποβάλλει 19 από τους 22 ποδοσφαιριστές. Στον αγωνιστικό χώρο μένουν μόνο οι δύο τερματοφύλακες και ένας ακόμη παίκτης.

1984…. Παντρεύονται η Χριστίνα Ωνάση και ο Τιερί Ρουσέλ, σε έναν από τους πλέον πολυσυζητημένους γάμους.

1988….οι φίλαθλοι της Λάρισας κλείνουν την Εθνική Οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης και αποκλείουν την πόλη για 36 ώρες διαμαρτυρόμενοι για την αφαίρεση 4 βαθμών από την ομάδα τους λόγω της υπόθεσης ντόπινγκ του Tsingov. Η θεσσαλική ομάδα τελικά θα πάρει πίσω τους βαθμούς και θα κατακτήσει το πρωτάθλημα της Α Εθνικής.

1991…. Συλλαμβάνεται στη Νάπολι ο Ντιέγκο Μαραντόνα για χρήση κοκαΐνης ύστερα από τον αγώνα του ιταλικού πρωταθλήματος Νάπολι- Μπάρι 1-0, όπου το γκολ σημείωσε ο ίδιος με πέναλτι, και τιμωρείται από τη FIFA με αποκλεισμό 15 μηνών.

1994….στη Γαλλία, αρχίζει η δίκη του συνεργάτη των Ναζί, Πολ Τουρνιέ, ο οποίος προσήχθη στο δικαστήριο μέσα σε αλεξίσφαιρο γυάλινο κουβούκλιο.

 2000….πάνω από 800 μέλη αίρεσης στην Ουγκάντα πραγματοποιούν ομαδική αυτοκτονία

Γεννήσεις

1834…. γεννήθηκε ο Γκόντλιμπ Ντάιμλερ, γερμανός μηχανικός, εφευρέτης της ντιζελομηχανής, σχεδιαστής της πρώτης μοτοσικλέτας και συνιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας Mercedes.

1862….γεννιέται ο οικονομολόγος, Σίλβιο Γκέσελ, που διατύπωσε το δόγμα της ελεύθερης αγοράς.

1912….γεννιέται ο Αφροαμερικανός υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Μπάγιαρντ Ράστιν.

1938 ο διάσημος ρώσος χορευτής και χορογράφος, Ρούντολφ Νουρέγιεφ,

1944….γεννιέται ο διάσημος κοντός του Χόλιγουντ, Ντάνι ντε Βίτο.

Θάνατοι

180….πεθαίνει ο Μάρκος Αυρήλιος, στωικός φιλόσοφος και αυτοκράτορας της Ρώμης (161-180).

461….πεθαίνει ο Άγιος Πατρίκιος, ο άγιος προστάτης της Ιρλανδίας.

1956….πεθαίνει η νομπελίστας Ιρέν Κιουρί, κόρη της Μαρίας και του Πιερ Κιουρί.

1976…. πέθανε ο ιταλός σκηνοθέτης, Λουκίνο Βισκόντι.

1979….πεθαίνει, σε ηλικία 84 ετών, η συγγραφέας Δώρα Μοάτσου-Βάρναλη.

1988….αυτοκτονεί ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος,