Ομιλία του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στο Συνέδριο «Green Deal Greece 2026»

Ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης απηύθυνε ομιλία στο Συνέδριο «Green Deal Greece 2026», που πραγματοποιείται σήμερα, Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ). Το Συνέδριο συνδιοργανώνει το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΤΕΕ) σε συνεργασία με το economix.gr, για 6η συνεχόμενη χρονιά, με κεντρικό ερώτημα φέτος: «Ανθεκτικότητα: η νέα βιωσιμότητα;».

Λαμβάνοντας τον λόγο, αμέσως μετά τον Πρόεδρο του ΤΕΕ Γιώργο Στασινό, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος είπε: «Θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό και πολύ μεγάλη τιμή για εμένα να είμαι σήμερα εδώ. Πρώτον, γιατί το Συνέδριο αυτό έχει γίνει θεσμός και καταφέρνει πάντοτε, με έναν απλό και ρεαλιστικό τρόπο, όπως είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα και του Προέδρου, του Γιώργου, αλλά και της διοίκησης του ΤΕΕ, να βάζει την ατζέντα, όπως ακριβώς θα τη συζητούσαν οι πιο εξειδικευμένοι επιστήμονες, αλλά και οι άνθρωποι της καθημερινότητας που δεν έχουν σχέση με τη δική σας επιστήμη. Όλοι εμείς, δηλαδή, αυτά τα οποία συζητάμε με τον πιο απλό τρόπο. Και ακόμα και ο τρόπος που ο ίδιος ο Πρόεδρος τα έθεσε, κηρύσσοντας την έναρξη των εργασιών, είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε: δηλαδή να καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται και τι πρέπει να κάνουμε.

Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί είναι για μένα πολύ σημαντικό να απευθύνομαι σε επιστήμονες, σε ελεύθερους επαγγελματίες, σε ανθρώπους της αγοράς. Γιατί καλές και σημαντικές οι πολιτικές ιδιότητες, αλλά έρχονται και παρέρχονται. Και ο τρίτος λόγος έχει να κάνει, όπως είπα στην αρχή, με τη διοίκηση και τον Γιώργο τον Στασινό, με τον οποίο γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια και έχει καταφέρει να κάνει πράξη αυτό που για μένα είναι ο μόνος τρόπος να λύνουμε προβλήματα: να ενώνει, να αποτελεί «γέφυρα» και μεταξύ του κράτους, ανεξαρτήτως κομματικών τοποθετήσεων, των παρατάξεων μέσα στο ΤΕΕ. Και ο τρόπος που αυτό έχει επιτευχθεί τα τελευταία πολύ δύσκολα χρόνια αποτελεί οδηγό για όλους τους υπόλοιπους.

Θέλω να πω, ότι ο τίτλος, αλλά και οι θεματικές, άμα δει κανείς το πρόγραμμα, αντικατοπτρίζουν μια πραγματικότητα, η οποία δεν είναι απλώς εδώ, δεν είναι απλώς παρούσα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις φάνηκε, ότι έτρεξε και τρέχει πιο γρήγορα από εμάς. Η ανθεκτικότητα είναι η νέα βιωσιμότητα; Είναι προφανώς καταφατική η απάντηση. Η ανθεκτικότητα δεν αντικαθιστά τη βιωσιμότητα, αλλά την ολοκληρώνει. Η βιωσιμότητα μας έμαθε να ρωτάμε «πώς θα ζήσουμε χωρίς να υποθηκεύσουμε το αύριο;». Η ανθεκτικότητα μας υποχρεώνει να ρωτήσουμε «πώς θα ανταποκριθούμε στο σήμερα;». Το σήμερα έχει αλλάξει.

Η κλιματική κρίση έπαψε να είναι ένα διάγραμμα σε μια έκθεση, μια ακόμα θεματική σε ένα συνέδριο, ένα ειδικό μάθημα κάποιων διδακτικών ωρών σε ένα σχολείο ή σε ένα Πανεπιστήμιο. Τη ζήσαμε και τη ζούμε. Τη ζήσαμε στη Θεσσαλία, όταν μέσα σε λίγες ώρες χάθηκαν σπίτια, καλλιέργειες και υποδομές δεκαετιών. Τη ζούμε κάθε καλοκαίρι, με τις πυρκαγιές, με τους καύσωνες που δοκιμάζουν το ηλεκτρικό μας σύστημα, με τη λειψυδρία που αγγίζει, πλέον, ακόμα και την Αττική. Ταυτόχρονα, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, μας υπενθύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι η ενέργεια είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας, όχι μόνο λογαριασμού στο τέλος του μήνα.

Σε αυτό το περιβάλλον, η πράσινη μετάβαση παύει να θεωρείται πολυτέλεια για εποχές ευημερίας. Πλέον αναλαμβάνει έναν «οχυρωματικό» ρόλο. Μια χώρα που παράγει τη δική της καθαρή ενέργεια είναι λιγότερο εκτεθειμένη. Μια πόλη με σωστά σχεδιασμένα δίκτυα ομβρίων αντέχει την καταιγίδα. Ένα κτίριο θωρακισμένο ενεργειακά και στατικά προστατεύει, ταυτόχρονα, το εισόδημα και τη ζωή όσων κατοικούν σε αυτό. Επιτρέψτε μου λοιπόν, για να μη σας κουράσω, σίγουρα αυτοί οι οποίοι θα ακολουθήσουν έχουν πολύ μεγαλύτερη εξειδίκευση από εμένα, να σταθώ σε τέσσερα κεντρικά σημεία τα οποία ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει και η Πολιτεία οφείλει να προσέχει και θεωρώ ότι έχουν γίνει και σημαντικά βήματα σε καθένα από αυτά.

Πρώτον, η ενέργεια: Η Ελλάδα έκανε μέσα σε λίγα χρόνια ένα άλμα που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο. Από μια χώρα «δεμένη» στον λιγνίτη, έγινε μια χώρα, όπου οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας καλύπτουν πλέον, για μεγάλα διαστήματα, το μεγαλύτερο μέρος της ζήτησης ηλεκτρισμού, ενώ το περίσσευμα εξάγεται. Αυτός είναι και ένας λόγος που, σε μια πρωτοφανή και επίμονη κρίση πληθωρισμού και στις τιμές της ενέργειας, η Ελλάδα συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη, ακόμα κι αν υπολογίσει κανείς, αν κάνει σύγκριση αυτής με όρους αγοραστικής δύναμης, είναι κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στις τιμές λιανικής.

Η ανθεκτικότητα στην ενέργεια δεν μετριέται όμως μόνο σε μεγαβάτ. Μετριέται σε δίκτυα, σε αποθήκευση, σε διασυνδέσεις. Γι’ αυτό και η ηλεκτρική διασύνδεση των νησιών, που τα απαλλάσσει από ρυπογόνους και ακριβούς τοπικούς σταθμούς, είναι έργο εθνικής σημασίας. Γι’ αυτό και πρέπει συνεχώς και όλο και περισσότερο να επενδύουμε στην αποθήκευση ενέργειας, ώστε η καθαρή ενέργεια του μεσημεριού να φωτίζει και τα βράδια μας. Γι’ αυτό η χώρα διεκδικεί με αξιώσεις ρόλο ενεργειακού κόμβου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, και μπορούμε με ασφάλεια να πούμε πως το πετυχαίνουμε.

Δεύτερο σημείο: οι υποδομές. Εδώ οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς. Για δεκαετίες σχεδιάζαμε έργα για ένα κλίμα που δεν υπάρχει πια. Γέφυρες, αντιπλημμυρικά, οδικοί άξονες υπολογίστηκαν με δεδομένα βροχοπτώσεων και θερμοκρασιών που σήμερα ξεπερνιούνται συστηματικά.

Η νέα γενιά έργων πρέπει να σχεδιάζεται με άλλα κριτήρια. Και πάρα πολλές φορές αυτό, πλέον, συμβαίνει. Με κλιματικά σενάρια, με χαρτογράφηση κινδύνου, με προγραμματισμένη συντήρηση που δεν θα τη θυμόμαστε μόνο την επόμενη μέρα μιας φυσικής καταστροφής. Η ανασυγκρότηση της Θεσσαλίας, με ενιαία λογική διαχείρισης των υδάτων, είναι ένα πρώτο δείγμα αυτής της νέας αντίληψης. Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δείχνει, έμπρακτα, πως η δουλειά δεν πρέπει απλώς να γίνεται σε εύλογο χρονικό διάστημα, αλλά και με βέλτιστο δυνατό τρόπο, βάσει των αναγκών της εποχής μας.

Τρίτο σημείο: οι πόλεις. Εκεί ζει η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών και εκεί η κλιματική κρίση γίνεται πιο αισθητή. Οι ελληνικές πόλεις θερμαίνονται ταχύτερα από την ύπαιθρο, ασφυκτιούν από το τσιμέντο, πλημμυρίζουν εκεί που κάποτε κυλούσαν ρέματα. Χρειαζόμαστε περισσότερο πράσινο και περισσότερη σκιά, υλικά που δεν αποθηκεύουν θερμότητα, ήπια κινητικότητα, δημόσιους χώρους που ανασαίνουν. Χρειαζόμαστε, πάνω από όλα, έναν πολεοδομικό σχεδιασμό που δεν θα κυνηγά την αυθαιρεσία εκ των υστέρων, αλλά θα την προλαβαίνει.

Τέταρτον και τελευταίο σημείο: τα κτίρια. Μεγάλο μέρος του κτιριακού μας αποθέματος χτίστηκε πριν από τους σύγχρονους αντισεισμικούς και ενεργειακούς Κανονισμούς. Τα προγράμματα ενεργειακής αναβάθμισης που δημιουργήσαμε, τρέξαμε και τρέχουμε, έδειξαν τον δρόμο και χιλιάδες νοικοκυριά τα αγκάλιασαν. Πλέον ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως το επόμενο στοίχημα είναι η αναβάθμιση να γίνει ενεργειακή, στατική και λειτουργική. Η ηλεκτρονική ταυτότητα κτιρίου, στην οποία η συμβολή των μηχανικών είναι καθοριστική, αποτελεί το θεμέλιο αυτής της προσπάθειας.

Κυρίες και Κύριοι, αγαπητέ μου Πρόεδρε, κύριε Υπουργέ, σε αυτήν την προσπάθεια εσείς οι μηχανικοί της χώρας έχετε έναν ρόλο πέρα από συνομιλητές της Πολιτείας. Είστε η πρώτη γραμμή. Δεν είστε απλώς στην πρώτη γραμμή. Εσείς την αποτελείτε. Εσείς μετατρέπετε τις πολιτικές αποφάσεις σε μελέτες, τις μελέτες σε έργα και τα έργα σε ασφάλεια για τον πολίτη.

Η Κυβέρνηση θέλει το Τεχνικό Επιμελητήριο σύμμαχο, απαιτητικό, κριτικό, όπου χρειάζεται, αλλά πάντα παρόντα στο τραπέζι που λαμβάνονται οι αποφάσεις για το μέλλον.

Κλείνοντας, ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που έχω πάρει αυτά τα χρόνια είναι ότι η ανθεκτικότητα δεν είναι μόνο η ιδιότητα των υλικών, είναι η ιδιότητα των κοινωνιών. Μια χώρα είναι ανθεκτική όταν σχεδιάζει μπροστά, όταν έχει πρόγραμμα και όταν υπάρχει συνέπεια λόγου και πράξεων. Αυτή τη χώρα χτίζουμε. Και σας εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες του Συνεδρίου. Σας ευχαριστώ πολύ».