Η Αν Κάρσον ανήκει στους συγγραφείς οι οποίοι κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στην ποίηση, το δοκίμιο, τη φιλολογία, τη μετάφραση και την αφήγηση. Γεννημένη στο Τορόντο το 1950, κλασική φιλόλογος και ποιήτρια, έχει οικοδομήσει ένα έργο στο οποίο η αρχαία Ελλάδα δεν λειτουργεί ως μουσειακό κατάλοιπο ούτε ως διακοσμητική αναφορά, αλλά ως ενεργός συνομιλητής του παρόντος κόσμου.

Η Κάρσον επιστρέφει στους αρχαίους Έλληνες όχι για να τους εξιδανικεύσει, αλλά για να ανακαλύψει μέσα στα θραύσματα της ποίησης και του μύθου ερωτήματα που παραμένουν απολύτως σύγχρονα: τον έρωτα, την απουσία, την επιθυμία, το πένθος, τη βία, την απώλεια και τη σχέση ανάμεσα στη μνήμη και τη γλώσσα.

Ήδη στο πρώτο σημαντικό βιβλίο της, Eros the Bittersweet: An Essay (1986), η Κάρσον παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την ελληνική αρχαιότητα. Με αφετηρία την αρχαία ελληνική ποίηση, και ιδίως τη Σαπφώ, εξετάζει τον έρωτα ως παράδοξο: η επιθυμία γεννιέται από την απόσταση, από αυτό που λείπει και δεν μπορεί να κατακτηθεί ολοκληρωτικά. Οι αρχαιοελληνικές πηγές γίνονται έτσι η αφετηρία μιας ευρύτερης ποιητικής και φιλοσοφικής διερεύνησης. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2019, ως Έρως ο γλυκόπικρος, σε μετάφραση της Ανδρονίκης Μελετλίδου.

Η σχέση της Κάρσον με την Ελλάδα θα φανεί περισσότερο στην ποιητική της μυθολογία. Στο Autobiography of Red: A Novel in Verse (1998) μετασχηματίζει τον Γηρυόνη, μορφή γνωστή από την αρχαία παράδοση, σε έναν σύγχρονο έφηβο που βιώνει τον έρωτα, τη μοναξιά και την ενηλικίωση. Το αρχαίο μυθολογικό θραύσμα δεν αποκαθίσταται ως αυθεντική μορφή· αντιθέτως, αποκτά νέα ζωή διαμέσου του παρόντος. Η πρόσφατη ελληνική έκδοση, Αυτοβιογραφία του κόκκινου (2026), σε μετάφραση του Χάρη Βλαβιανού, δείχνει άλλωστε ότι το ελληνικό αναγνωστικό κοινό δεν έχει πάψει να παρακολουθεί την Κάρσον μέσα από τον διάλογό της με την αρχαιότητα.

Σημαντικός σταθμός υπήρξε και το Glass, Irony, and God (1995) ενώ ακολούθησαν τα Plainwater: Essays and Poetry (1995), Men in the Off Hours (2000), The Beauty of the Husband (2001), Decreation (2005), Nox (2010). Η Κάρσον επιμένει στην ανάμειξη των ειδών και στη συνύπαρξη του Red Doc (2013), The Albertine Workout (2014) και Float (2016). Στα έργα αυτά διακρίνουμε τη σύζευξη  του ποιητικού και του προσωπικού με το φιλολογικό.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι το The Beauty of the Husband: A Fictional Essay in 29 Tangos (2001), όπου η ερωτική σχέση, ο γάμος και ο χωρισμός μετατρέπονται σε μια ιδιότυπη ποιητική σύνθεση. Η ελληνική έκδοση, Η ομορφιά του συζύγου (2023), σε μετάφραση της Ευτυχίας Παναγιώτου και του Δημήτρη Αθηνάκη, είναι δίγλωσση και επιτρέπει στον αναγνώστη να παρακολουθήσει άμεσα τη συνάντηση των δύο γλωσσών.

Το ουσιαστικό κεφάλαιο των δεσμών της Κάρσον με την Ελλάδα παραμένει το μεταφραστικό της έργο. Το 2001 δημοσιεύει τη Sophocles, Electra, το 2002 το If Not, Winter: Fragments of Sappho, το 2006 το Grief Lessons: Four Plays by Euripides, το 2009 το An Oresteia, το 2014 το Euripides, Iphigenia Among the Taurians και το 2015 τις μεταφράσεις Sophokles, Antigone και Euripides, Bakkhai.

Αυτές οι μεταφράσεις διεκδικούν  ιδιαίτερο βάρος επειδή η Κάρσον δεν αντιμετωπίζει τη μετάφραση ως ουδέτερη μεταφορά ενός παλαιού κειμένου σε σύγχρονη γλώσσα. Η μετάφραση αποτελεί εν προκειμένω δημιουργική πράξη, έναν τρόπο να ξανακουστεί η αρχαία φωνή σε νεωτερικά συμφραζόμενα.  Η Σαπφώ, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης δεν είναι κλασικοί επειδή έχουν παγιωθεί στην ιστορία της λογοτεχνίας· είναι ολοζώντανοι επειδή τα ερωτήματα των κειμένων τους εξακολουθούν να μας αφορούν.

Η ελληνική παρουσία της Κάρσον δεν περιορίζεται στην υποδοχή των μεταφράσεών της. Το 2013 κυκλοφόρησαν τα Λίγα λόγια (Short Talks, 1992), σε δίγλωσση έκδοση και μετάφραση του Χάρη Βλαβιανού. Πρόκειται για ένα βιβλίο που συμπυκνώνει την τεχνική της: μικρά κείμενα, συχνά ειρωνικά και φιλοσοφικά, όπου η σκέψη αποκτά ποιητική πυκνότητα. Το γεγονός ότι η ελληνική έκδοση είναι δίγλωσση έχει συμβολική αξία: η Κάρσον είναι συγγραφέας που γράφει διατηρώντας τη διαρκή ένταση ανάμεσα στις γλώσσες, ανάμεσα στο αρχαίο και στο σημερινό, ανάμεσα στη μετάφραση και στην πρωτότυπη δημιουργία.

Ίσως γι’ αυτό η Κάρσον είναι τόσο σημαντική για μας. Η Ελλάδα που συναντά κανείς στο έργο της δεν είναι η Ελλάδα των στερεοτύπων, της αρμονίας και της αιώνιας ομορφιάς. Είναι μια Ελλάδα των θραυσμάτων, των σωμάτων, της επιθυμίας, της απώλειας και της αμφισημίας. Είναι η Ελλάδα της Σαπφώς, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, αλλά και η Ελλάδα που μπορεί να μεταμορφωθεί σε έναν σύγχρονο έφηβο, σε μια διαλυμένη ερωτική σχέση ή σε μια φωνή που αναζητά μέσα στα ερείπια μια λέξη.

Έτσι, η μεγάλη ιδιαιτερότητα της Κάρσον βρίσκεται ίσως ακριβώς εδώ: δεν επιστρέφει στην αρχαιότητα για να ξεφύγει από το παρόν, αλλά για να το κάνει βαθύτερο. Η αρχαία Ελλάδα, στο έργο της, δεν είναι παρελθόν. Είναι ένας άλλος τρόπος να διαβάσουμε το παρόν.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Β. Χατζηβασιλείου