Αρκετές κατοικίες στις μέρες μας διαθέτουν τζάκι κι έτσι οι οικογένειες απολαμβάνουν τη ζεστασιά και τη θαλπωρή του. Γνωρίζουμε όμως ότι το είδος του ξύλου που θα επιλέξουμε για το τζάκι μας παίζει βασικό ρόλο τόσο στη λειτουργία όσο και στην απόδοσή του; Είναι κατάλληλα όλα τα ξύλα για καύσιμη ύλη; Σε αυτά τα ερωτήματα απαντά στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Γιώργος Μαντάνης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, τμήμα Δασολογίας, Επιστημών Ξύλου & Σχεδιασμού μετά από νέες σχετικές έρευνες που έχουν γίνει. Άλλα είδη είναι κατάλληλα για «προσάναμμα» και άλλα είδη είναι κατάλληλα για «κύρια καύση» που θέλουμε να κρατήσει για πολλές ώρες, τονίζει ο ίδιος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ χαρακτηριστικά, για να εξηγήσει:

«Επιπρόσθετα, η φωτιά στο τζάκι εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό κι από το μέγεθος των καυσόξυλων που επιλέγουμε, καθώς επίσης και από την υγρασία τους. Τα πιο συνηθισμένα στη χώρα μας είδη, κατάλληλα για καυσόξυλα, είναι η δρυς, το πουρνάρι, η ελιά, η οξιά κ.α. Καλύτερα καυσόξυλα είναι σίγουρα η λευκή δρυς και το πουρνάρι, επίσης και η ελιά. Διαλέγουμε τα καυσόξυλα που επιθυμούμε και τα προμηθευόμαστε έγκαιρα, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο ξερά. Η καλύτερη εποχή είναι το καλοκαίρι, το πολύ μέχρι τα μέσα του Σεπτέμβρη. Αρκετά καλής ποιότητας καυσόξυλα παράγονται κι από άλλα είδη, π.χ. αείφυλλα πλατύφυλλα (αριά, κουμαριά, φιλύκι) και άλλα οπωροφόρα δέντρα, λ.χ. μηλιά, κερασιά, αμυγδαλιά. Η χρήση ξύλου ψευδοακακίας ή καστανιάς ή καρυδιάς (προερχόμενης από δασικές φυτείες) για καυσόξυλα είναι απολύτως ακατάλληλη». Ποια όμως ξύλα είναι κατάλληλα για καύσιμη ύλη;

Το ξύλο της δρυός, τονίζει ο καθηγητής, προτιμάται στις περισσότερες των περιπτώσεων, διότι αφενός μεν δίνει ωραία φλόγα, χωρίς προβλήματα και αφετέρου έχει μεγάλη διάρκεια καύσης. Μεγάλο ρόλο παίζει και η διαθεσιμότητα των καυσόξυλων. Έτσι, στα νησιά μας συνηθίζεται η ελιά, ενώ στις περιοχές που γειτονεύουν με την οροσειρά της Πίνδου η οξιά συναγωνίζεται τις δρύες. Ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να δίνεται και στην αποθήκευση των καυσόξυλων τόσο στον τρόπο στοίβαξης όσο και στο μέρος της αποθήκευσής τους. Είναι κανόνας ότι τα καλύτερα καυσόξυλα είναι αυτά που έχουν αποθηκευτεί για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από δύο έτη και έχουν πλήρως ξηραθεί. Τα ξύλα πρέπει να αποθηκεύονται σε στεγασμένο και καλά αεριζόμενο χώρο και η υγρασία τους να είναι γύρω στο 20%. Δεν είναι σωστό να αγοράζουμε «χλωρά» καυσόξυλα, ιδίως μέσα στο καταχείμωνο, τότε μπορεί η υγρασία τους να ξεπερνά και το 50%.

Ποια είναι τα πιο κατάλληλα είδη ξύλου για το τζάκι;

Ορισμένα είδη ξύλου παράγουν πολύ καπνό και έχουν δυσάρεστη οσμή. Άλλα δεν καίγονται εύκολα με αποτέλεσμα να μην παράγουν την απαιτούμενη για το χώρο μας θερμότητα. Ανάλογα με το μέγεθος των χώρων, συνεχίζει ο κ. Μαντάνης, που θέλουμε να ζεστάνουμε, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως προσάναμμα ή στα αρχικά στάδια της καύσης «μαλακή ξυλεία», δηλ. πεύκο ή έλατο ή λεύκα που «αρπάζουν» πολύ εύκολα και δίνουν γρήγορα μεγαλύτερη φλόγα. Έχουν όμως το μειονέκτημα ότι μπορεί να «σκάνε». Γι’ αυτό συνήθως προτιμάμε πιο κατάλληλο προσάναμμα, π.χ. λεπτά κλαδιά ή μικρά ξύλα που τοποθετούνται ανάμεσα στα κύρια καυσόξυλα για την έναρξη της καύσης ή και «πλακέτες προσανάμματος» που διατίθενται στο εμπόριο. Μετά, στην κύρια καύση χρησιμοποιούμε ξύλα πλατυφύλλων, όπως δρύες, οξιά, ελιά, πουρνάρι που έχουν μεγάλο βάρος, είναι πυκνά και καίγονται με ήρεμη και μακριά φλόγα. Γενικά, ξύλα με μικρή πυκνότητα, επειδή διαθέτουν μεγάλο ποσοστό κενών χώρων (άρα και οξυγόνο), καίγονται ευκολότερα από ξύλα μεγάλης πυκνότητας. Επίσης η παρουσία της εξαιρετικά εύφλεκτης «ρητίνης» (ρετσινιού). Γι’ αυτό ορισμένοι χρησιμοποιούν «δαδοποιημένο ξύλο» (δαδί), δηλ. ξύλο πεύκου με υπέρμετρα υψηλή συγκέντρωση ρετσινιού, ως προσάναμμα. Τα πεύκα πρέπει να αποφεύγονται σαν κύρια καυσόξυλα, διότι είναι πολύ εύφλεκτα, και επικίνδυνα για ανεξέλεγκτη καύση.

Μέτρα προστασίας

Όταν μιλάμε για τζάκι και καύση, μιλάμε για φωτιά μ’ ό,τι αυτό συνεπάγεται. Συνεπώς, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, επισημαίνει ο ίδιος. Για λόγους ασφάλειας αλλά και καλύτερης απόδοσης, να προτιμούνται τα τζάκια με κλειστή εστία. Το σπινθηροβόλημα του τζακιού είναι σίγουρα ευχάριστο και ρομαντικό, αλλά μπορεί να αποβεί επικίνδυνο για τα χαλιά, τις μοκέτες, τα έπιπλα και το σπίτι μας! Το τρίξιμο των καυσόξυλων και το «σκάσιμό» τους προκαλούν εκσφενδονισμό αναμμένων κομματιών, γι’ αυτό καλό είναι να προστατεύουμε το σαλόνι και το καθιστικό μας από τη φωτιά, τοποθετώντας ειδικό τζάμι ή και πλέγμα για προστασία. Δεν αφήνουμε ποτέ χωρίς επίβλεψη το τζάκι, ειδικά αυτό με ανοιχτή εστία. Επιπρόσθετα, πρέπει να αποφεύγεται η καύση παλιών επίπλων ή παλιών μοριοπλακών, ινοπλακών (MDF), κόντρα-πλακέ ή επενδεδυμένων με «μελαμίνες» προϊόντων, διότι περιέχουν συνθετικά υλικά και χημικές ουσίες που παράγουν τοξικές αναθυμιάσεις και επικίνδυνα καυσαέρια όταν καίγονται.

Πώς μπορούμε να έχουμε καλύτερη απόδοση στο τζάκι μας

Για καλύτερη απόδοση στο τζάκι ο καθηγητής τονίζει: «Το τζάκι και η κατασκευή του είναι το πρώτο ζητούμενο. Το τζάκι αποτελεί μία μικρή κατασκευή που πρέπει να είναι καλοσχεδιασμένη, ώστε “να τραβά καλά”, όπως συνηθίζεται να λέμε, ανεξάρτητα από το μέγεθος της φωτιάς. Το πόσο καλά τραβάει το τζάκι επηρεάζεται κι από την επιφάνεια που καταλαμβάνει η φωτιά μέσα στην εστία. Επίσης, είναι χρήσιμο τις πρώτες φορές που θα λειτουργήσουμε το τζάκι να ελέγξουμε πόσο εκτεταμένη φωτιά μπορεί να “σηκώσει” χωρίς αυτό να καπνίζει. Σημαντικός, επίσης, είναι ο τύπος της εστίας που έχουμε. Η ποσότητα της θερμικής ενέργειας που δίνει ένα τζάκι εξαρτάται σημαντικά από την εστία, που μπορεί να είναι χτιστή με πυρότουβλα (απόδοση 15%), προκατασκευασμένη με μαντέμι (απόδοση 25%) ή ενεργειακή (απόδοση ως και 85%). Τα ενεργειακά τζάκια πρέπει να προτιμούνται σήμερα, διότι έχουν τη μεγαλύτερη θερμική απόδοση. Ενεργειακά λέμε τα τζάκια που έχουν αεροθάλαμο στο πίσω και κάτω μέρος του χώρου καύσης στον οποίο ανακυκλώνεται και θερμαίνεται ο αέρας του δωματίου, αυξάνοντας έτσι την απόδοση του τζακιού. Ρόλο παίζει και η επιλογή της πόρτας του τζακιού που πρέπει να είναι άριστης ποιότητας για να απομονώνει τον αέρα».

«Εννοείται ότι τα καυσόξυλά μας πρέπει να είναι ξερά. Η θερμότητα που δίνει το τζάκι εξαρτάται βέβαια από το είδος και το μέγεθος των καυσόξυλων που χρησιμοποιούμε, αλλά επιπρόσθετα εξαρτάται κι από τον τρόπο τοποθέτησής τους στην εστία. Αυτό είναι ένα “μυστικό” για την επιτυχία της καλής φωτιάς. Δεν πρέπει τα ξύλα να είναι στριμωγμένα μεταξύ τους για να μπορεί να κυκλοφορεί ο αέρας ανάμεσά τους και να τα τροφοδοτεί με το απαραίτητο για την καύση οξυγόνο», καταλήγει ο κ. Μαντάνης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στα 1.666.688 εκατόλιτρα εκτιμάται η ελληνική οινοπαραγωγή για την αμπελοοινική περίοδο 2026/27, σύμφωνα με την πρώτη εκτίμηση του αρμόδιου τμήματος του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, η οποία διαβιβάστηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Τα στοιχεία γνωστοποίησε η ΚΕΟΣΟΕ και όπως αναφέρει ο όγκος είναι αυξημένος κατά 1,31% σε σχέση με την περίοδο 2025/26, όταν η παραγωγή ανήλθε σε 1.645.666 εκατόλιτρα. Παραμένει, ωστόσο, μειωμένος κατά 7,89% έναντι του μέσου όρου της τελευταίας πενταετίας και είναι ο τρίτος χαμηλότερος που έχει καταγραφεί, σύμφωνα με την ΚΕΟΣΟΕ. Το ιστορικό χαμηλό σημειώθηκε την περίοδο 2023/24, με 1.379.433 εκατόλιτρα.

Η μικρή παραγωγή αποδίδεται κυρίως στα ακραία καιρικά φαινόμενα, με βασικό χαρακτηριστικό τους ανοιξιάτικους παγετούς. Σημαντική επίδραση έχει, σύμφωνα με τα στοιχεία, και η μείωση των εκτάσεων αμπελοκαλλιέργειας. Η φετινή εκτίμηση απέχει σημαντικά από τον μέσο όρο των 3.577.000 εκατολίτρων της εικοσαετίας 1993-2013. Η διαχρονική σειρά της ελληνικής οινοπαραγωγής για την περίοδο 1990-2026 καταγράφει, επίσης, υποχώρηση περίπου 40% σε επίπεδο μέσων όρων από το 1990.

Σύμφωνα με την ΚΕΟΣΟΕ, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά η παραγωγή δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς, γεγονός που δυσχεραίνει τη λειτουργία των οινοποιείων. Παράλληλα, οι τιμές της σταφυλικής παραγωγής έχουν μειωθεί κατά 30% έως 60%. Σε σύγκριση με την περίοδο 2025/26, η πρώτη εκτίμηση δείχνει αύξηση 14,97% στους οίνους ΠΟΠ και 17,8% στους οίνους χωρίς γεωγραφική ένδειξη. Μείωση καταγράφεται στους οίνους ΠΓΕ, κατά 12,71%, και στους ποικιλιακούς οίνους, κατά 30,42%.

Αναλυτικότερα, στους οίνους ΠΟΠ η παραγωγή ανέρχεται σε 155.060 εκατόλιτρα, από τα οποία 82.032 είναι ερυθροί και ροζέ και 73.028 λευκοί. Οι οίνοι ΠΓΕ φτάνουν τα 359.669 εκατόλιτρα, με 154.985 ερυθρούς και ροζέ και 204.684 λευκούς. Στους οίνους χωρίς γεωγραφική ένδειξη καταγράφονται 196.664 εκατόλιτρα: 80.396 ερυθροί και ροζέ και 116.268 λευκοί.

Για την κατηγορία «γλεύκη» αναφέρονται 955.295 εκατόλιτρα συνολικά, με 312.767 στην κατηγορία ερυθρών και ροζέ και 642.528 στην κατηγορία λευκών. Συνολικά, οι λευκοί οίνοι ανέρχονται σε 1.036.508 εκατόλιτρα και αντιστοιχούν στο 62,18% της παραγωγής. Οι ερυθροί, οι ροζέ και οι λοιποί οίνοι ανέρχονται σε 630.180 εκατόλιτρα, ποσοστό 37,8%. Η συνολική παραγωγή διαμορφώνεται σε 1.666.688 εκατόλιτρα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ