Είναι γνωστό ότι ο Μητσοτάκης είναι θεσμικός. Αυτό που λέει λοιπόν, για εκλογές στο τέλος της τετραετίας, έχει κι αλήθεια και λογική.
Όμως, αν γίνουν εκλογές Οκτώβριο ή Νοέμβριο, δεν θα είναι σχεδόν στο όριο ολοκλήρωσης της θεσμικής ολοκλήρωσης της τετραετίας;
Η αλήθεια είναι ότι πολλά λέγονται και γράφονται για τις εκλογές, ειδικά μετά την ίδρυση των κομμάτων των Τσίπρα και Καρυστιανού. Η δε εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι ούτε ο Μητσοτάκης έχει καταλήξει στην ημερομηνία των εκλογών.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε το ζήτημα των εκλογών με αλληλουχία λογικών σκέψεων.
Α. Κόμμα Τσίπρα.
Ο πρώην πρωθυπουργός, έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχείρησε ένα σεργιάνι στο Κέντρο που δεν του βγήκε και κατέληξε πάλι στην Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ, με άλλο ΑΦΜ. Οι δημοσκόποι έλεγαν ότι θα κινηθεί κοντά στο 14-15% κι όντως αυτό συνέβη. Έχει απορροφήσει το σύνολο του ΣΥΡΙΖΑ και σταδιακά προσδοκά να καταστεί πόλος έλξης για όσους επιθυμούν να φύγει ο Μητσοτάκης.
Όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι το κόμμα Τσίπρα, συγκεντρώνει δημοσκοπικά χαμηλότερο ποσοστό από το 17.8% που έλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2023. Ενώ, συμφώνως με τις δημοσκοπήσεις, έχει ελάχιστη διεισδυτικότητα στον χώρο του Κέντρου. Λαμβάνει μόλις 10%, τη στιγμή που έχει αποδοχή 27% στην Αριστερά και 34% στην Κεντροαριστερά.
Επιπλέον, ελλοχεύει ο κίνδυνος για τον Τσίπρα, να ξυπνά μνήμες κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του, ενώ ουδείς στην Αμαλίας μπορεί να παραβλέπει τις συνεχείς ήττες του από τον Μητσοτάκη.
Όπως και νάναι όμως, σε συνδυασμό με την περιρρέουσα διαλυτική ατμόσφαιρα στην Αριστερά, πιθανές εκλογές το φθινόπωρο θα βρει το κόμμα Τσίπρα με ανοιχτούς λογαριασμούς.
Β. ΠαΣοΚ
Το ΠαΣοΚ έχασε τη μεγάλη ευκαιρία να καταστεί ο μεγάλος και κυρίως σοβαρός πόλος της Κεντροαριστεράς. Ο Ανδρουλάκης το οδήγησε σε χαμηλές πτήσεις κι η επανεμφάνιση Τσίπρα σε συνδυασμό με την ίδρυση κόμματος από την Καρυστιανού, έχει κάνει το ΠαΣοΚ να παλεύει ακόμη και για την τρίτη θέση.
Η πρόθεση νίκης με μια ψήφο διαφορά, πέραν του ότι ήταν ουτοπικός στόχος, τώρα αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός.
Την ίδια στιγμή, στη Χαριλάου Τρικούπη «φοβούνται» ή προβληματίζονται να υπενθυμίζουν τα κυβερνητικά πεπραγμένα Τσίπρα, μη τυχόν και «ξυπνήσουν» το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο κι ευνοήσουν τον Μητσοτάκη. Κάτι που έχει καταφέρει και περάσει υποδόρια ο δήμαρχος Αθηναίων, ως να λειτουργεί ως προπομπός του Τσίπρα. Εξ ου και δεν υπάρχει κοινή γλώσσα στη Χαριλάου Τρικούπη…
Αυτά και πολλά άλλα σημαίνουν ότι η εκλογική βάση του ΠαΣοΚ μπορεί να καταστεί ευεπίφορη για μετακινήσεις. Είτε προς Αριστερά όπως επιθυμεί ο Δούκας και κάποιοι άλλοι, είτε προς τον Μητσοτάκη. Κι αυτό μπορεί να συμβεί είτε στις πρώτες εκλογές είτε στις δεύτερες-αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία. Άλλωστε η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του είναι αστοί κι έχουν ως πρόταγμα την πολιτική σταθερότητα.
Άρα, όλα αυτά καθιστούν δύσκολη τη θέση του Ανδρουλάκη κι ήδη κυκλοφορούν σενάρια αντικατάστασής του. Συνεπώς, μια πιθανή προσφυγή στις κάλπες το φθινόπωρο θα ακυρώσει μια πιθανή αλλαγή που ίσως θα μετέβαλλε την υφιστάμενη κατάσταση.
Γ. Σαμαράς, γαλάζια πατρίδα, ΗΠΑ
Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, μάλλον έχει μεταθέσει την ψήφιση του νόμου για τη…γαλάζια πατρίδα στην Τουρκία. Βεβαίως, ακόμη κι αν ψηφιζόταν τώρα αυτός ο νόμος, ουδεμία αξία θα είχε στα διεθνή φόρα. Η ουσία είναι ότι η μετάθεση αυτής της ιστορίας, εξυπηρετεί -πλην άλλων- και τη διατήρηση των ήρεμων νερών σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Κι αυτό αποδυναμώνει τον Σαμαρά που προχωρά (;;) σε δημιουργία κόμματος με στόχευση στα ελληνοτουρκικά.
Ο Σαμαράς, προχωρά (;;) στην ίδρυση κόμματος ειδικού σκοπού. Με στόχο να στερήσει από τη ΝΔ την αυτοδυναμία κι ύστερα να…εκδιωχθεί ο Μητσοτάκης και να «προσφέρει» στον νέο αρχηγό της τους βουλευτές που θα έχει εκλέξει. Οι δημοσκόποι του δίνουν ταβάνι 4-5% κι εκτιμούν ότι η ζημιά που θα γίνει στη ΝΔ, θα φτάσει περίπου στο 1.5%.
Προσέξτε: Στη στενή του ομάδα βρίσκονται πρόσωπα από το δικό του περιβάλλον αλλά κι από το περιβάλλον του Κώστα Καραμανλή, ενώ λέγεται ότι έχει καταρτίσει ψηφοδέλτια κυρίως με αυτοδιοικητικούς.
Άρα, η λογική λέει, ότι πιθανές εκλογές το φθινόπωρο, δεν ευνοούν τον Σαμαρά.
Είναι και κάτι ακόμη, που ευνοεί την προσφυγή στις κάλπες το φθινόπωρο. Ο Μητσοτάκης μπορεί να αξιοποιήσει τον δημοσιονομικό χώρο που έχει δημιουργήσει και κυρίως τον πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο που δημιουργεί η ενεργειακή ρήτρα διαφυγής. Πολύ περισσότερο αφού ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί με την πολεμική σύγκρουση στο Ιράν και τι πληθωριστικές πιέσεις μπορεί να δημιουργηθούν τον χειμώνα.
Εν κατακλείδι, αν επιχειρήσει κάποιος να διαβάσει τα δεδομένα ψύχραιμα και όχι μέσα από τις καθημερινές φήμες και τις πολιτικές επιθυμίες, θα διαπιστώσει ότι μια εκλογική αναμέτρηση το φθινόπωρο δεν στερείται λογικής. Αντιθέτως, θα μπορούσε να βρει την αντιπολίτευση σε φάση ανασύνταξης, αναζήτησης ταυτότητας και εσωτερικών ισορροπιών, την ώρα που η κυβέρνηση θα έχει τη δυνατότητα να παρουσιάσει συγκεκριμένες ρεαλιστικές πολιτικές και παροχές και να κεφαλαιοποιήσει συνάμα την πολιτική σταθερότητα ως κεντρικό διακύβευμα.
Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα σήμερα, είναι ότι το ενδεχόμενο των εκλογών το φθινόπωρο (Οκτώβριο ή Νοέμβριο) δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ίσως, μάλιστα, να είναι πολύ πιο πιθανό απ’ όσο δημοσίως παραδέχονται όσοι βρίσκονται στο επίκεντρο των εξελίξεων.
